Być możenie nie zdarzyło nam się jeszcze pracować z bazą danych, choć w domu z pewnością mamy jakieś zbiory informacji - notatnik z adresami czy listę płyt CD. Każdy tego typu zbiór zawiera określone informacje: w książce adresowej znajdują się nazwiska i adresy naszych znajomych, a na liście kompaktów tytuły płyt, nazwiska wykonawców, tytuły poszczególnych utworów i czas ich trwania. Kolejne pozycje listy tworzone są na podstawie tego samego schematu - z łatwością możemy je więc zorganizować w postaci bazy danych.
Komputerowe bazy danych nie różnią się w zasadzie od list sporządzanych na papierze. Są to bowiem długie listy lub pola z informacjami na określony temat. Jednakże w przeciwieństwie do informacji zapisywanych na papierze, istotą komputerowych zbiorów danych jest sposób, w jaki mogą być one sortowane i przeszukiwane. Programy służące do przechowywania informacji nazywane są systemami zarządzania bazami danych (DBMS). Ich zdaniem jest zarządzanie nawet największymi zbiorami informacji.
Sunday, July 01, 2007
Bazy danych.
Jedynym z pierwszych zastosowań komputerów były bazy danych - elektroniczne kartoteki o określonej strukturze, służące do przechowywania informacji. Ich główna zaleta to możliwość szybkiego sortowania i wyszukiwania wprowadzonych informacji - szybkiego, gdyż jednym i drugim zajmuje się komputer.
Wyobraźmy sobie na przykład książkę telefoniczną - w wydaniu tradycyjnym i w postaci komputerowej bazy danych.
W pierwszym przypadku odnalezienie interesujących nas informacji zajmuje często sporo czasu, zwłaszcza, jeśli znamy tylko imię i adres poszukiwanej osoby. Zupełnie inaczej wygląda to jednak w komputerowej książce telefonicznej, w której podajemy odpowiednie kryteria i już po kilku sekundach otrzymujemy wszystkie numery należące do abonentów o podanym przez nas imieniu i adresie.
Choć bazy danych znajdują zastosowanie przede wszystkim w świecie biznesu, nierzadko są również wykorzystywane przez prywatnych użytkowników. Najczęściej są to zbiory adresów, przepisów kulinarnych, płyt wideo, kompaktowych i kaset magnetofonowych.
Wyobraźmy sobie na przykład książkę telefoniczną - w wydaniu tradycyjnym i w postaci komputerowej bazy danych.
W pierwszym przypadku odnalezienie interesujących nas informacji zajmuje często sporo czasu, zwłaszcza, jeśli znamy tylko imię i adres poszukiwanej osoby. Zupełnie inaczej wygląda to jednak w komputerowej książce telefonicznej, w której podajemy odpowiednie kryteria i już po kilku sekundach otrzymujemy wszystkie numery należące do abonentów o podanym przez nas imieniu i adresie.
Choć bazy danych znajdują zastosowanie przede wszystkim w świecie biznesu, nierzadko są również wykorzystywane przez prywatnych użytkowników. Najczęściej są to zbiory adresów, przepisów kulinarnych, płyt wideo, kompaktowych i kaset magnetofonowych.
Saturday, June 30, 2007
Wejście i wyjście...
Często używane urządzenia wejściowe i wyjściowe zużywają się z czasem i stają coraz bardziej zabrudzone. Kiedy więc zdarzy się, że klawiatura czy mysz zaczynają odmawiać posłuszeństwa, należy przede wszystkim poddać je gruntowemu czyszczeniu. Jeżeli jednak zakłócenia w pracy nie chcą ustąpić, jedynym wyjściem pozostaje zakup nowych, nierzadko znacznie ulepszonych urządzeń.
Klawiatura.
Zużyte sprężyny znajdujące się pod wytartymi i zabrudzonymi klawiszami klawiatury nie ułatwiają pisania. Doprowadzenie klawiatury do porządku nie zawsze jest opłacalne - czasami znacznie lepiej kupić nową. Jeśli zdecydujemy się na taki krok, powinniśmy skorzystać z okazji i zaopatrzyć się w ergonomiczną klawiaturę opracowaną specjalnie dla Windows. Jest ona wyposażona w dodatkowe klawisze ułatwiające pracę z tym systemem operacyjnym i uruchamianymi w nim programami. W klawiaturze tego typu poszczególne klawisze są podzielone na dwa bloki obsługiwane oddzielnie przez prawą i lewą dłoń. Tym samym podczas pisania obie ręce ułożone są w bardziej naturalny sposób niż w przypadku pracy na standardowej klawiaturze.
Stara mysz...
Wprawdzie mechanika myszy nie jest zbyt skomplikowana, ale i ona odmawia z czasem posłuszeństwa. Powodem tego jest przede wszystkim brud osadzający się wewnątrz myszy. Naturalnie wpływa to ujemnie na jej funkcjonalność. Kiedy kursor czyszczonej przez nas całkiem niedawno myszy przestanie reagować na jej ruchy, oznacza to, że trzeba dokonać zakupu nowego urządzenia.
Joysticki...
Fani gier komputerowych często korzystają z joysticka. Jest on niezbędny na przykład w przypadku symulatorów lotu i wielu innych gier, których sterowanie za pomocą tego przyrządu jest znacznie dokładniejsze niż przy użyciu klawiatury. Joystick przyłączamy do portu gier znajdującego się na tylnej ściance obudowy komputera. Nie zapominamy też o zainstalowaniu dla niego odpowiedniego oprogramowania.
Drukarki...
Jeśli posiadana przez nas drukarka spełnia nasze oczekiwania, nawet gdy jest to tylko drukarka igłowa, nie ma żadnego powodu, by kupować nową. Od czasu do czasu wystarczy jedynie wymienić w niej taśmę barwiącą. Sytuacja zmienia się, gdy zechcemy drukować w kolorze - wówczas zdecydowanie najlepszym wyborem jest kolorowa drukarka atramentowa. Może się też zdarzyć, że najważniejsza będzie dla nas szybkość - powinniśmy wtedy sięgnąć po drukarkę laserową.
Klawiatura.
Zużyte sprężyny znajdujące się pod wytartymi i zabrudzonymi klawiszami klawiatury nie ułatwiają pisania. Doprowadzenie klawiatury do porządku nie zawsze jest opłacalne - czasami znacznie lepiej kupić nową. Jeśli zdecydujemy się na taki krok, powinniśmy skorzystać z okazji i zaopatrzyć się w ergonomiczną klawiaturę opracowaną specjalnie dla Windows. Jest ona wyposażona w dodatkowe klawisze ułatwiające pracę z tym systemem operacyjnym i uruchamianymi w nim programami. W klawiaturze tego typu poszczególne klawisze są podzielone na dwa bloki obsługiwane oddzielnie przez prawą i lewą dłoń. Tym samym podczas pisania obie ręce ułożone są w bardziej naturalny sposób niż w przypadku pracy na standardowej klawiaturze.
Stara mysz...
Wprawdzie mechanika myszy nie jest zbyt skomplikowana, ale i ona odmawia z czasem posłuszeństwa. Powodem tego jest przede wszystkim brud osadzający się wewnątrz myszy. Naturalnie wpływa to ujemnie na jej funkcjonalność. Kiedy kursor czyszczonej przez nas całkiem niedawno myszy przestanie reagować na jej ruchy, oznacza to, że trzeba dokonać zakupu nowego urządzenia.
Joysticki...
Fani gier komputerowych często korzystają z joysticka. Jest on niezbędny na przykład w przypadku symulatorów lotu i wielu innych gier, których sterowanie za pomocą tego przyrządu jest znacznie dokładniejsze niż przy użyciu klawiatury. Joystick przyłączamy do portu gier znajdującego się na tylnej ściance obudowy komputera. Nie zapominamy też o zainstalowaniu dla niego odpowiedniego oprogramowania.
Drukarki...
Jeśli posiadana przez nas drukarka spełnia nasze oczekiwania, nawet gdy jest to tylko drukarka igłowa, nie ma żadnego powodu, by kupować nową. Od czasu do czasu wystarczy jedynie wymienić w niej taśmę barwiącą. Sytuacja zmienia się, gdy zechcemy drukować w kolorze - wówczas zdecydowanie najlepszym wyborem jest kolorowa drukarka atramentowa. Może się też zdarzyć, że najważniejsza będzie dla nas szybkość - powinniśmy wtedy sięgnąć po drukarkę laserową.
MULTIMEDIA. Karta dźwiękowa. Napęd CD-ROM
Jeśli kładziemy duży nacisk na oprawę dźwiękową programów, rozbudowa powinna głównie dotyczyć ulepszenia komponentów systemu odpowiadających za dźwięk w komputerze: głośników i kart dźwiękowych oferowanych często w kompletach. Komplety takie są jednak przeznaczone dla mniej wymagających użytkowników. Znaczną poprawę w jakości dźwięku odczujemy kupując aktywne głośniki wyposażone we własny wzmacniacz - wówczas jedynym ograniczeniem będą możliwości karty dźwiękowej.
Karta dźwiękowa.
Jednym z elementów nowoczesnych kart dźwiękowych jest syntezator, który generuje dźwięki znakomicie naśladujące instrumenty muzyczne. Wiele kart dźwiękowych wyposażonych jest w gniazda dla dodatkowych modułów pamięci lub procesora efektów specjalnych. Jego możliwości możemy zwiększyć przez rozszerzenie pamięci Wavetable.
Napęd CD-ROM.
Z pewnością nasz komputer jest wyposażony w napęd CD-ROM. Starsze urządzenia pracujące z podwójną lub poczwórną prędkością są jednak zbyt wolne jak na dzisiejsze warunki. Do zastosowań multimedialnych najlepiej nadają się szybsze modele - o 24-krotnej prędkości. Korzystanie z nich umożliwi płynne odtwarzanie dźwięku, jak i sekwencji wideo, ponieważ pliki, które je zawierają, będą mogły być odczytywane z dysków CD-ROM w wystarczająco krótkim czasie.
Karta dźwiękowa.
Jednym z elementów nowoczesnych kart dźwiękowych jest syntezator, który generuje dźwięki znakomicie naśladujące instrumenty muzyczne. Wiele kart dźwiękowych wyposażonych jest w gniazda dla dodatkowych modułów pamięci lub procesora efektów specjalnych. Jego możliwości możemy zwiększyć przez rozszerzenie pamięci Wavetable.
Napęd CD-ROM.
Z pewnością nasz komputer jest wyposażony w napęd CD-ROM. Starsze urządzenia pracujące z podwójną lub poczwórną prędkością są jednak zbyt wolne jak na dzisiejsze warunki. Do zastosowań multimedialnych najlepiej nadają się szybsze modele - o 24-krotnej prędkości. Korzystanie z nich umożliwi płynne odtwarzanie dźwięku, jak i sekwencji wideo, ponieważ pliki, które je zawierają, będą mogły być odczytywane z dysków CD-ROM w wystarczająco krótkim czasie.
Monday, June 25, 2007
Karta graficzna. Monitor.
Kiedy jakość obrazu wydaje nam się niewystarczająca, w większości przypadków najlepszym rozwiązaniem jest wymiana karty graficznej. Nowa karta charakteryzować się będzie nie tylko wyższą rozdzielczością (pozwoli wyświetlać na monitorze dokładniejszy obraz), ale i większą częstotliwością odświeżania obrazu na ekranie monitora - obraz jest bardziej stabilny, a tym samym mniej męczący dla oczu. Ponadto monitor pracujący z nowszą kartą graficzną może wyświetlać jednocześnie większą liczbę barw.
Naturalnie, jeśli zależy nam tylko na rozszerzeniu palety wyświetlanych kolorów, wystarczy rozbudować pamięć wideo aktualnie używanej karty graficznej, o ile jest to możliwe. Informacje na ten temat znajdują się w dokumentacji karty.
Monitor...
Zanim zdecydujecie się na zakup nowej karty graficznej, powinniście sprawdzić, czy używany przez was monitor będzie w stanie wykorzystać jej możliwości. W instrukcji obsługi monitora podawane są z reguły wszystkie jego parametry techniczne, między innymi maksymalna rozdzielczość i częstotliwość odświeżania, z jakimi może on wyświetlać obraz. Jeżeli parametry te dokładnie odpowiadają możliwościom starej karty graficznej, konieczna będzie wymiana również monitora - inaczej jakość obrazu nie poprawi się wcale. W razie wątpliwości zabieramy instrukcję obsługi monitora do sprzedawcy, u którego chcemy kupić nową kartę graficzną. Z pewnością doradzi nam, co najlepiej zrobić w danym przypadku.
Naturalnie, jeśli zależy nam tylko na rozszerzeniu palety wyświetlanych kolorów, wystarczy rozbudować pamięć wideo aktualnie używanej karty graficznej, o ile jest to możliwe. Informacje na ten temat znajdują się w dokumentacji karty.
Monitor...
Zanim zdecydujecie się na zakup nowej karty graficznej, powinniście sprawdzić, czy używany przez was monitor będzie w stanie wykorzystać jej możliwości. W instrukcji obsługi monitora podawane są z reguły wszystkie jego parametry techniczne, między innymi maksymalna rozdzielczość i częstotliwość odświeżania, z jakimi może on wyświetlać obraz. Jeżeli parametry te dokładnie odpowiadają możliwościom starej karty graficznej, konieczna będzie wymiana również monitora - inaczej jakość obrazu nie poprawi się wcale. W razie wątpliwości zabieramy instrukcję obsługi monitora do sprzedawcy, u którego chcemy kupić nową kartę graficzną. Z pewnością doradzi nam, co najlepiej zrobić w danym przypadku.
Friday, June 22, 2007
Procesor. Płyta główna. Szybkość przetwarzania danych.
Procesor, nazywany również CPU (Central Processing Unit, centralna jednostka obliczeniowa) to serce każdego komputera. Od niego w głównej mierze zależy, z jaką szybkością system jest w stanie przetwarzać dane. Przodkiem dzisiejszych procesorów Pentium był układ 8086 wprowadzony w 1978 roku. Jego następcy to: 80286, 386 i 486. Procesory każdej nowej generacji są znacznie wydajniejsze i szybsze od swych poprzedników.
*Procesor a szybkość przetwarzania danych...
Szybkość procesora decyduje o tym, jak efektywnie dane są przetwarzane przez programy komputerowe. Jednak przez większość czasu procesor znajduje się w stanie bezczynności, ponieważ zmuszony jest czekać na informacje odczytywane z twardego dysku, a następnie ładowane do pamięci operacyjnej. Dlatego nawet stare komputery z procesorem 486 taktowanym zegarem o częstotliwości 100 MHz, lecz zaopatrzone w odpowiednia ilość pamięci operacyjnej mogą być bardziej wydajne, niż pecet wyposażony w szybszy procesor, lecz ze zbyt małą ilością RAM-u. Stąd zakup nowszego procesora jest opłacalny dopiero w momencie, kiedy w komputerze mamy dość pamięci operacyjnej, a mimo to jego szybkość wydaje nam się niewystarczająca.
* Płyta główna...
Najważniejszą częścią komputera jest jego płyta główna. To na niej właśnie umieszczony jest procesor i wszystkie inne elektroniczne części oraz gniazda dla kart rozszerzeń.
W płytach głównych starszego typu - na przykład w systemach z procesorami 8086 czy 80286 - procesory były wbudowane na stałe. W ich przypadku wymiana jednostki centralnej była więc albo niezwykle trudna, albo w ogóle niemożliwa. Dopiero później pojawił się pomysł, by na płytach umieszczać gniazda, w które można by wkładać różnego typu procesory 386 - od najwolniejszego 386 SX do najszybszego 386 DX. Następnie pojawiły się procesory 486, Pentium i Pentium II, które jednak każdorazowo wymagały użycia innego typu płyt.
W przypadku płyt głównych dla systemów z procesorem 486 posunięto się o krok dalej - możliwe jest bowiem umieszczanie na nich nie tylko szybszych procesorów tej samej generacji 486, ale również jednostki bardziej rozwiniętej technologicznie - Pentium-Overdrive.
* Najpierw sprawdzamy...
Na rynku mamy niezwykle bogatą ofertę zarówno płyt głównych, jak i samych procesorów. Z tego powodu przed zakupem nowego procesora koniecznie trzeba upewnić się u sprzedawcy, czy dany element będzie współpracował z posiadaną przez nas płytą i czy będzie do tego konieczne wykonanie dodatkowych kroków, na przykład zmodyfikowanie wewnętrznych ustawień systemu. Wszelkie informacje na temat płyty głównej znajdziemy w jej dokumentacji.
*Procesor a szybkość przetwarzania danych...
Szybkość procesora decyduje o tym, jak efektywnie dane są przetwarzane przez programy komputerowe. Jednak przez większość czasu procesor znajduje się w stanie bezczynności, ponieważ zmuszony jest czekać na informacje odczytywane z twardego dysku, a następnie ładowane do pamięci operacyjnej. Dlatego nawet stare komputery z procesorem 486 taktowanym zegarem o częstotliwości 100 MHz, lecz zaopatrzone w odpowiednia ilość pamięci operacyjnej mogą być bardziej wydajne, niż pecet wyposażony w szybszy procesor, lecz ze zbyt małą ilością RAM-u. Stąd zakup nowszego procesora jest opłacalny dopiero w momencie, kiedy w komputerze mamy dość pamięci operacyjnej, a mimo to jego szybkość wydaje nam się niewystarczająca.
* Płyta główna...
Najważniejszą częścią komputera jest jego płyta główna. To na niej właśnie umieszczony jest procesor i wszystkie inne elektroniczne części oraz gniazda dla kart rozszerzeń.
W płytach głównych starszego typu - na przykład w systemach z procesorami 8086 czy 80286 - procesory były wbudowane na stałe. W ich przypadku wymiana jednostki centralnej była więc albo niezwykle trudna, albo w ogóle niemożliwa. Dopiero później pojawił się pomysł, by na płytach umieszczać gniazda, w które można by wkładać różnego typu procesory 386 - od najwolniejszego 386 SX do najszybszego 386 DX. Następnie pojawiły się procesory 486, Pentium i Pentium II, które jednak każdorazowo wymagały użycia innego typu płyt.
W przypadku płyt głównych dla systemów z procesorem 486 posunięto się o krok dalej - możliwe jest bowiem umieszczanie na nich nie tylko szybszych procesorów tej samej generacji 486, ale również jednostki bardziej rozwiniętej technologicznie - Pentium-Overdrive.
* Najpierw sprawdzamy...
Na rynku mamy niezwykle bogatą ofertę zarówno płyt głównych, jak i samych procesorów. Z tego powodu przed zakupem nowego procesora koniecznie trzeba upewnić się u sprzedawcy, czy dany element będzie współpracował z posiadaną przez nas płytą i czy będzie do tego konieczne wykonanie dodatkowych kroków, na przykład zmodyfikowanie wewnętrznych ustawień systemu. Wszelkie informacje na temat płyty głównej znajdziemy w jej dokumentacji.
Thursday, June 21, 2007
Dyski twarde.
Jeśli komputer ma więcej niż dwa, trzy lata, najprawdopodobniej pojemność jego twardego dysku nie przekracza 500 megabajtów. Na obecne warunki jest to zdecydowanie za mało, ponieważ po zainstalowaniu kilku nowych programów zacznie brakować na nim miejsca. Najlepszym rozwiązaniem jest w takiej sytuacji dokupienie drugiego dysku o pojemności co najmniej 2 GB, jednak już po jakimś czasie ponownie zaczniemy potrzebować dodatkowej pamięci dyskowej.
Przenoszenie danych na nowy dysk...
Po zakupie nowego dysku dobrze jest przenieść nań wszystkie pliki z dotychczas używanego, ponieważ nowsze modele są z reguły szybsze. O zainstalowanie nowego dysku i przegranie wszystkich plików możemy poprosić jego sprzedawcę.
Kompresja dysku...
Brak miejsca na dysku nie zawsze musi oznaczać konieczność zakupu nowego napędu. Windows oferuje program o nazwie DriveSpace, po użyciu którego możliwe jest nawet podwojenie pamięci dyskowej. DriveSpace kompresuje dane na dysku, udostępniając w ten sposób więcej wolnego miejsca. Wadą tego rozwiązania jest jednak spowolnienie pracy systemu, ponieważ zapisywane i odczytywane pliki przed użyciem muszą być kompresowane i dekompresowane, a to zabiera nieco czasu.
Sterowanie dyskiem twardym...
Twardy dysk wymaga kontrolera służącego do sterowania jego pracą. Na płytach głównych starszego typu, kontrolery - nazywane też sterownikami dysku - znajdują się na oddzielnej karcie rozszerzeń. W modelach produkowanych obecnie sterowniki mieszczą się na płycie głównej. Wraz z wkroczeniem komputerów osobistych do biur i domów standardem kontrolerów twardych dysków stał się IDE (Integrated Device Electronics). W jego przypadku cała elektronika mieści się w dysku - zadaniem kontrolera jest jedynie przekazywanie do niego informacji na temat tego, gdzie znajdują się dane. IDE znacznie ułatwił pracę na komputerach osobistych i przyczynił się do rozpowszechnienia twardych dysków. Kontroler IDE pozwala jednak na przyłączenie tylko jednego dysku, którego pojemność nie może być ponadto większa niż 528 megabajtów.
Jeżeli mamy zamiar pracować z jednym dyskiem o większej pojemności lub kilkoma czy też z napędem CD-ROM, musimy zaopatrzyć się w kontroler typu EIDE (Enhanced Integrated Device Electronics). Sterowniki EIDE współpracują zarówno z napędami IDE, jak i EIDE, umożliwiając podłączenie maksymalnie czterech urządzeń. Obecnie kontroler EIDE znajduje się na większości płyt głównych - wbudowany na stałe, choć nadal istnieje możliwość kupienia go na dodatkowej karcie rozszerzeń. Kontroler komunikuje się z dyskiem za pośrednictwem płaskiego kabla danych.
Rozbudowa do SCSI...
SCSI (wymawiaj: skazi; Small Computer Systems Interface) to drugi obok EIDE standard sterowania twardym dyskiem i innymi podobnymi urządzeniami. Główna różnica między nimi polega na tym, że do kontrolera SCSI możliwe jest podłączenie każdego urządzenia SCSI - twardego dysku, napędu CD-ROM, skanera itd. Poza tym jeden kontroler SCSI jest w stanie obsłużyć do 16 różnych urządzeń. Jeśli więc planujemy znaczne rozszerzenie możliwości naszego komputera, powinniśmy zdecydować się na SCSI. W tym celu należy zakupić kartę ze sterownikiem i odpowiedniego typu napędy. W porównaniu z EIDE system oparty na SCSI jest jednak znacznie droższy.
Przenoszenie danych na nowy dysk...
Po zakupie nowego dysku dobrze jest przenieść nań wszystkie pliki z dotychczas używanego, ponieważ nowsze modele są z reguły szybsze. O zainstalowanie nowego dysku i przegranie wszystkich plików możemy poprosić jego sprzedawcę.
Kompresja dysku...
Brak miejsca na dysku nie zawsze musi oznaczać konieczność zakupu nowego napędu. Windows oferuje program o nazwie DriveSpace, po użyciu którego możliwe jest nawet podwojenie pamięci dyskowej. DriveSpace kompresuje dane na dysku, udostępniając w ten sposób więcej wolnego miejsca. Wadą tego rozwiązania jest jednak spowolnienie pracy systemu, ponieważ zapisywane i odczytywane pliki przed użyciem muszą być kompresowane i dekompresowane, a to zabiera nieco czasu.
Sterowanie dyskiem twardym...
Twardy dysk wymaga kontrolera służącego do sterowania jego pracą. Na płytach głównych starszego typu, kontrolery - nazywane też sterownikami dysku - znajdują się na oddzielnej karcie rozszerzeń. W modelach produkowanych obecnie sterowniki mieszczą się na płycie głównej. Wraz z wkroczeniem komputerów osobistych do biur i domów standardem kontrolerów twardych dysków stał się IDE (Integrated Device Electronics). W jego przypadku cała elektronika mieści się w dysku - zadaniem kontrolera jest jedynie przekazywanie do niego informacji na temat tego, gdzie znajdują się dane. IDE znacznie ułatwił pracę na komputerach osobistych i przyczynił się do rozpowszechnienia twardych dysków. Kontroler IDE pozwala jednak na przyłączenie tylko jednego dysku, którego pojemność nie może być ponadto większa niż 528 megabajtów.
Jeżeli mamy zamiar pracować z jednym dyskiem o większej pojemności lub kilkoma czy też z napędem CD-ROM, musimy zaopatrzyć się w kontroler typu EIDE (Enhanced Integrated Device Electronics). Sterowniki EIDE współpracują zarówno z napędami IDE, jak i EIDE, umożliwiając podłączenie maksymalnie czterech urządzeń. Obecnie kontroler EIDE znajduje się na większości płyt głównych - wbudowany na stałe, choć nadal istnieje możliwość kupienia go na dodatkowej karcie rozszerzeń. Kontroler komunikuje się z dyskiem za pośrednictwem płaskiego kabla danych.
Rozbudowa do SCSI...
SCSI (wymawiaj: skazi; Small Computer Systems Interface) to drugi obok EIDE standard sterowania twardym dyskiem i innymi podobnymi urządzeniami. Główna różnica między nimi polega na tym, że do kontrolera SCSI możliwe jest podłączenie każdego urządzenia SCSI - twardego dysku, napędu CD-ROM, skanera itd. Poza tym jeden kontroler SCSI jest w stanie obsłużyć do 16 różnych urządzeń. Jeśli więc planujemy znaczne rozszerzenie możliwości naszego komputera, powinniśmy zdecydować się na SCSI. W tym celu należy zakupić kartę ze sterownikiem i odpowiedniego typu napędy. W porównaniu z EIDE system oparty na SCSI jest jednak znacznie droższy.
Tuesday, June 19, 2007
Kiedy rozbudować?
Rozbudowa peceta może być czasem bardziej kosztowna, niż zakup nowego komputera. Poniżej podaję kilka przypadków, w których częściowa tylko odnowa jest lepszym rozwiązaniem od zaopatrzenia się w całkiem nowy sprzęt.
* Komputer pracuje zbyt wolno...
Za wydajność komputera jest odpowiedzialnych wiele czynników. Najczęściej prędkość jego pracy spowalnia zbyt mała pamięć operacyjna. Jej rozszerzenie opłaci się zawsze, gdy pojemność RAM-u naszego komputera jest mniejsza niż 16 MB.
Jeżeli system jest zbyt wolny przy pamięci większej od 24 MB, należy wymienić procesor, co przeważnie będzie nas mniej kosztować, niż zaopatrzenie się w nowe urządzenie.
* Pojemność twardego dysku jest za mała...
Większość starszych komputerów wyposażona jest w dyski o pojemności mniejszej niż 500 MB. Jeżeli instalujemy nowe programy lub korzystamy z zapisanych na CD-ROM-ach, z całą pewnością pojemność ta jest zbyt mała. W takiej sytuacji najlepiej dokupić drugi twardy dysk - naturalnie zachowując stary, z którego możemy nadal korzystać.
* Słaba jakość obrazu...
Kiedy szybkość komputera jest odpowiednia, lecz nie jesteśmy zadowoleni z jakości obrazu, jedynym wyjaśnieniem jest wymiana karty graficznej. Przed zakupem nowej należy jednak sprawdzić, czy będzie ona poprawnie współpracować z używanym przez nas monitorem.
* Zła jakość dźwięku...
Jeśli dźwięk w uruchamianych grach brzmi zbyt metalicznie lub sztucznie, winą za taki stan rzeczy należy obarczyć kartę dźwiękową. Niektóre karty pozwalają na rozbudowę pamięci Wavetable, dzięki czemu jakość dźwięku może się nieco poprawić.
* Nowe możliwości...
Rozbudowa komputera nie zawsze musi oznaczać wymianę starych elementów. Instalowanie dodatkowych kart rozszerzeń otwiera często nowe możliwości. Istnieją na przykład karty, które umożliwiają odbieranie programów telewizyjnych na ekranie monitora. Innym często używanym urządzeniem jest modem. Przed zakupem tego typu kart powinniśmy jednak upewnić się, czy nasz komputer oferuje odpowiednio wysoką wydajność. Jeśli dokupienie karty rozszerzeń ma pociągnąć za sobą dokonanie dodatkowej rozbudowy, nierzadko lepszym rozwiązaniem będzie zakup nowego komputera.
* Komputer pracuje zbyt wolno...
Za wydajność komputera jest odpowiedzialnych wiele czynników. Najczęściej prędkość jego pracy spowalnia zbyt mała pamięć operacyjna. Jej rozszerzenie opłaci się zawsze, gdy pojemność RAM-u naszego komputera jest mniejsza niż 16 MB.
Jeżeli system jest zbyt wolny przy pamięci większej od 24 MB, należy wymienić procesor, co przeważnie będzie nas mniej kosztować, niż zaopatrzenie się w nowe urządzenie.
* Pojemność twardego dysku jest za mała...
Większość starszych komputerów wyposażona jest w dyski o pojemności mniejszej niż 500 MB. Jeżeli instalujemy nowe programy lub korzystamy z zapisanych na CD-ROM-ach, z całą pewnością pojemność ta jest zbyt mała. W takiej sytuacji najlepiej dokupić drugi twardy dysk - naturalnie zachowując stary, z którego możemy nadal korzystać.
* Słaba jakość obrazu...
Kiedy szybkość komputera jest odpowiednia, lecz nie jesteśmy zadowoleni z jakości obrazu, jedynym wyjaśnieniem jest wymiana karty graficznej. Przed zakupem nowej należy jednak sprawdzić, czy będzie ona poprawnie współpracować z używanym przez nas monitorem.
* Zła jakość dźwięku...
Jeśli dźwięk w uruchamianych grach brzmi zbyt metalicznie lub sztucznie, winą za taki stan rzeczy należy obarczyć kartę dźwiękową. Niektóre karty pozwalają na rozbudowę pamięci Wavetable, dzięki czemu jakość dźwięku może się nieco poprawić.
* Nowe możliwości...
Rozbudowa komputera nie zawsze musi oznaczać wymianę starych elementów. Instalowanie dodatkowych kart rozszerzeń otwiera często nowe możliwości. Istnieją na przykład karty, które umożliwiają odbieranie programów telewizyjnych na ekranie monitora. Innym często używanym urządzeniem jest modem. Przed zakupem tego typu kart powinniśmy jednak upewnić się, czy nasz komputer oferuje odpowiednio wysoką wydajność. Jeśli dokupienie karty rozszerzeń ma pociągnąć za sobą dokonanie dodatkowej rozbudowy, nierzadko lepszym rozwiązaniem będzie zakup nowego komputera.
Programy zwiększające pamięć operacyjną.
Na rynku dostępne są programy, które symulują większy od rzeczywistego rozmiar pamięci RAM. Zasada ich działania jest prosta: dane ładowane do pamięci operacyjnej natychmiast poddawane są kompresji, zajmując w niej mniej miejsca. Za pomocą tej metody możliwe jest wprawdzie załadowanie większej ilości informacji, natomiast na zwiększenie wydajności systemu nie powinniśmy raczej liczyć - kompresja i dekompresja załadowanych danych zajmują bowiem tyle czasu, że uzyskiwanie dostępu do nich przez procesor jest znacznie spowolnione. Generalnie najlepszym rozwiązaniem pozostaje więc nadal dokupienie dodatkowych modułów pamięci.
Sunday, June 17, 2007
Serwis.
Ceny układów RAM stopniowo maleją. Dlatego coraz mniejszym kosztem możemy wyposażyć komputer w coraz większą pamięć operacyjną. Warto o tym pamiętać przy dokonywaniu jakiejkolwiek rozbudowy peceta. Jeżeli obawiamy się własnoręcznie uzupełnić system nowymi modułami, powinniśmy zwrócić się o pomoc do sprzedawcy, co w sumie, nawet przy konieczności poniesienia dodatkowych kosztów, nadal stanowić będzie najtańszy sposób na podwyższenie wydajności systemu.
Układy pamięci RAM.
Pamięć operacyjna mieści się w niewielkich układach na płytkach typu SIMM (Single Inline Memory Module). Układy SIMM osadza się w specjalnych gniazdach na płycie głównej. Różnią się między sobą pojemnością, liczbą styków i czasem dostępu. Przy rozszerzaniu pamięci najlepiej wyjąć z gniazda jeden z układów i zabrać go do sklepu, w którym chcemy kupić dodatkowe kości pamięci. Przed dokonaniem rozbudowy należy najpierw sprawdzić, jakie układy mamy aktualnie umieszczone na płycie głównej komputera. SIMM-y w sąsiednich gniazdach zawsze muszą być tego samego typu. Każda para gniazd stanowi jeden bank pamięci. Na przykład przy 8 megabajtach pamięci zajęty będzie tylko jeden bank - dwoma 4-megabajtowymi modułami. Drugi bank jest wówczas wolny i można go obsadzić dwiema dodatkowymi kostkami pamięci.
W pozostałych gniazdach mogą znaleźć sie dwa układy 4-megabajtowe - w takim przypadku w sumie będziemy mieli 16 MB pamięci operacyjnej. Równie dobrze możemy dokupić moduły o większej pojemności, na przykład 8 MB każdy. Wówczas wielkość pamięci RAM naszego peceta wyniesie 24 MB. Przy 24 MB większość programów windowsowych pracuje już dość szybko.
W pozostałych gniazdach mogą znaleźć sie dwa układy 4-megabajtowe - w takim przypadku w sumie będziemy mieli 16 MB pamięci operacyjnej. Równie dobrze możemy dokupić moduły o większej pojemności, na przykład 8 MB każdy. Wówczas wielkość pamięci RAM naszego peceta wyniesie 24 MB. Przy 24 MB większość programów windowsowych pracuje już dość szybko.
Pamięć operacyjna.
Wyższą wydajność komputera możemy uzyskać na wiele sposobów. W większości przypadków najprostszym z nich jest rozbudowa pamięci operacyjnej (RAM). Przy zwiększeniu jej z 8 czy 16 do 32 lub 64 megabajtów prędkość pracy programów w Windows znacznie się zwiększy. Z pewnością wielu użytkowników zapyta, dlaczego rozszerzenie pamięci operacyjnej zwiększa wydajność systemu. Wiąże się to ze sposobem pracy komputera: po uruchomieniu program ładowany jest z twardego dysku właśnie do pamięci operacyjnej. Dopiero w niej następuje przetwarzanie jego danych. Dostęp procesora do danych znajdujących się w pamięci operacyjnej jest nieporównywalnie szybszy, niż do plików zapisanych na twardym dysku.
Dlatego im większa jest pamięć operacyjna, tym więcej informacji może się w niej jednocześnie znaleźć. Praktycznie są one dostępne w każdej chwili. Kiedy natomiast pamięć jest zbyt mała, procesor zmuszony jest do przerywania pracy i czekania, aż potrzebne mu informacje zostaną odczytane z twardego dysku i załadowane do pamięci operacyjnej. Pamiętajmy więc, że jeśli uruchamiane przez nas programy pracują z dużą ilością danych, pamięć operacyjna naszego komputera powinna być jak największa. Gdy w komputerze mamy więcej niż 24 MB pamięci RAM, a system mimo to nie pracuje z odpowiednią szybkością, należy zaopatrzyć się w nowszy procesor.
*Rozbudowa pamięci operacyjnej to jeden z najprostszych sposobów podwyższenia wydajności komputera. Po zdjęciu obudowy łatwo zauważymy cztery sąsiadujące ze sobą gniazda pamięci - najczęściej w kolorze białym lub jasnoszarym. Nowe układy SIMM umieszczamy w nich pod kątem 45 stopni, a następnie prostujemy, aż zostaną one zablokowane przez dwa boczne zatrzaski.
Dlatego im większa jest pamięć operacyjna, tym więcej informacji może się w niej jednocześnie znaleźć. Praktycznie są one dostępne w każdej chwili. Kiedy natomiast pamięć jest zbyt mała, procesor zmuszony jest do przerywania pracy i czekania, aż potrzebne mu informacje zostaną odczytane z twardego dysku i załadowane do pamięci operacyjnej. Pamiętajmy więc, że jeśli uruchamiane przez nas programy pracują z dużą ilością danych, pamięć operacyjna naszego komputera powinna być jak największa. Gdy w komputerze mamy więcej niż 24 MB pamięci RAM, a system mimo to nie pracuje z odpowiednią szybkością, należy zaopatrzyć się w nowszy procesor.
*Rozbudowa pamięci operacyjnej to jeden z najprostszych sposobów podwyższenia wydajności komputera. Po zdjęciu obudowy łatwo zauważymy cztery sąsiadujące ze sobą gniazda pamięci - najczęściej w kolorze białym lub jasnoszarym. Nowe układy SIMM umieszczamy w nich pod kątem 45 stopni, a następnie prostujemy, aż zostaną one zablokowane przez dwa boczne zatrzaski.
Rozbudowa peceta.
Żadne inne urządzenia nie starzeją się tak szybko, jak komputery. Modele, które wyznaczają dziś górną granicę możliwości pecetów, już za rok czy dwa znajdą się na emeryturze, choć nadal będą funkcjonować bez zarzutu. Winne temu jest oprogramowanie stawiające sprzętowi coraz wyższe wymagania.
Nikt jednak nie wyrzuca starego komputera na śmietnik tylko dlatego, że nie można na nim uruchamiać najnowszych wersji programów. Nie jest to konieczne, ponieważ pecety zbudowane są w sposób modularny. A ponieważ jego poszczególne komponenty najczęściej można wymienić na nowsze, możliwości rozbudowy, a tym samym zwiększenia wydajności posiadanego sprzętu, są dość duże.
Najlepszym sposobem na unowocześnienie peceta jest wymiana procesora i rozszerzenie pamięci operacyjnej, które w największym stopniu wpływają na jego wydajność. Warto też zadbać o odpowiednią ilość wolnego miejsca do przechowywania plików i programów - nie obędzie się więc i bez nowego dysku twardego.
Aby rozbudować komputer nie trzeba być elektronikiem. Do wymiany karty rozszerzeń czy twardego dysku wystarczy odrobina wiedzy i zręczności. :)
Nikt jednak nie wyrzuca starego komputera na śmietnik tylko dlatego, że nie można na nim uruchamiać najnowszych wersji programów. Nie jest to konieczne, ponieważ pecety zbudowane są w sposób modularny. A ponieważ jego poszczególne komponenty najczęściej można wymienić na nowsze, możliwości rozbudowy, a tym samym zwiększenia wydajności posiadanego sprzętu, są dość duże.
Najlepszym sposobem na unowocześnienie peceta jest wymiana procesora i rozszerzenie pamięci operacyjnej, które w największym stopniu wpływają na jego wydajność. Warto też zadbać o odpowiednią ilość wolnego miejsca do przechowywania plików i programów - nie obędzie się więc i bez nowego dysku twardego.
Aby rozbudować komputer nie trzeba być elektronikiem. Do wymiany karty rozszerzeń czy twardego dysku wystarczy odrobina wiedzy i zręczności. :)
Friday, June 15, 2007
Kompresowanie twardego dysku.
Zamiast pakować poszczególne pliki, można od razu dokonać kompresji całego twardego dysku lub tylko jego części. Służy do tego między innymi program dostarczany wraz z Windows o nazwie DriveSpace, potrafiący zwiększyć pojemność dysku niemal o 100 procent.
Po przeprowadzeniu kompresji za pomocą tego programu, choć fizycznie w komputerze nie umieścimy nowego dysku, w systemie pojawi się nowy, wirtualny napęd, widoczny również w Eksploratorze. Pojemność nowego dysku będzie tym większa, im mniej plików znajdzie się na dysku kompresowanym. Jeśli więc chcemy, by skompresowany dysk miał możliwie jak największą pojemność, musimy przenieść z niego wszystkie większe pliki na dyskietki, poddać go kompresji, a następnie skopiować nań przeniesione uprzednio pliki z powrotem.
*Nic za darmo.
Niestety, większa pamięć dyskowa, uzyskana po użyciu programu DirveSpace, oznacza jednocześnie dłuższy czas dostępu do danych. Objawami tego będzie wolniejsze nieco odczytywanie i zapisywanie informacji przechowywanych na dysku. Co prawda, w codziennej pracy może to być nieodczuwalne, lecz na przykład w trakcie odtwarzania filmów wideo czy plików dźwiękowych mogą pojawić się przerwy, o ile oczywiście zawierające je pliki znajdą się na skompresowanym dysku. Jeżeli więc stanie się to zbyt widoczne, jedynym wyjściem pozostanie nam przeniesienie tego typu plików na dysk nie poddany kompresji.
Po przeprowadzeniu kompresji za pomocą tego programu, choć fizycznie w komputerze nie umieścimy nowego dysku, w systemie pojawi się nowy, wirtualny napęd, widoczny również w Eksploratorze. Pojemność nowego dysku będzie tym większa, im mniej plików znajdzie się na dysku kompresowanym. Jeśli więc chcemy, by skompresowany dysk miał możliwie jak największą pojemność, musimy przenieść z niego wszystkie większe pliki na dyskietki, poddać go kompresji, a następnie skopiować nań przeniesione uprzednio pliki z powrotem.
*Nic za darmo.
Niestety, większa pamięć dyskowa, uzyskana po użyciu programu DirveSpace, oznacza jednocześnie dłuższy czas dostępu do danych. Objawami tego będzie wolniejsze nieco odczytywanie i zapisywanie informacji przechowywanych na dysku. Co prawda, w codziennej pracy może to być nieodczuwalne, lecz na przykład w trakcie odtwarzania filmów wideo czy plików dźwiękowych mogą pojawić się przerwy, o ile oczywiście zawierające je pliki znajdą się na skompresowanym dysku. Jeżeli więc stanie się to zbyt widoczne, jedynym wyjściem pozostanie nam przeniesienie tego typu plików na dysk nie poddany kompresji.
Pakery.
Programy kompresujące dane nazywane są często pakerami. W większości są one dostępne jako shareware. Stąd często spotyka się je na CD-ROM-ach z programami shareware'owymi, a także w Internecie. Najbardziej rozpowszechnionym narzędziem kompresującym jest WinZip, który jest niezwykle prosty w obsłudze.
Kompresja danych
Miejsca na dysku nigdy nie jest dość. Dodatkową pamięć dyskową - i to bez wydania jednej złotówki - możemy uzyskać przez skompresowanie dysku. Polega to na wykorzystaniu odpowiedniego algorytmu matematycznego do zredukowania rozmiarów plików - naturalnie bez utraty informacji. Technika ta nazywana jest także pakowaniem plików - dzięki niemu możliwe jest zmniejszenie ich rozmiarów nawet o 50 procent. Jednak zanim ponownie będziemy mogli otworzyć tego typu pliki, konieczna będzie ich dekompresja, czyli rozpakowanie przywracające im ich pierwotną wielkość.
Kompresja danych stosowana jest przede wszystkim przy przenoszeniu większych ilości informacji na dyskietkach. W mechanizm ten wyposażony jest również większość programow archiwizujących. Podobnie jest z przesyłaniem informacji za pomocą modemu - wykorzystywana tu kompresja pozwala na zwiększenie transferu danych, dzięki czemu nasze rachunki telefoniczne są znacznie mniejsze. Pamiętajmy jednak, że aby odbiorca skompresowanych plików mógł zrobić z nich użytek, będzie musiał mieć odpowiedni program do ich rozpakowania.
Kompresja danych stosowana jest przede wszystkim przy przenoszeniu większych ilości informacji na dyskietkach. W mechanizm ten wyposażony jest również większość programow archiwizujących. Podobnie jest z przesyłaniem informacji za pomocą modemu - wykorzystywana tu kompresja pozwala na zwiększenie transferu danych, dzięki czemu nasze rachunki telefoniczne są znacznie mniejsze. Pamiętajmy jednak, że aby odbiorca skompresowanych plików mógł zrobić z nich użytek, będzie musiał mieć odpowiedni program do ich rozpakowania.
Thursday, June 14, 2007
Programy antywirusowe.
Domowa apteka - programy antywirusowe.
W żadnym komputerze nie powinno zabraknąć programu antywirusowego. Najnowsze narzędzia tego typu oferują wszechstronną ochronę danych: możliwość zaszczepienia plików, moduł wykrywający wirusy oraz moduł, który je unieszkodliwia. Szkody wyrządzone przez wirusy są przeważnie nie do naprawienia. Dlatego tak istotne jest zaopatrzenie się w odpowiedni program. W najtańszym wydaniu cena takiego narzędzia wynosi około 20 złotych, choć koszt bardziej złożonych pakietów może dochodzić nawet do 1000 złotych i więcej. Poza tym istnieje cała gama bardzo prostych programów antywirusowych, dostępnych jako shareware, których możliwości ograniczają się jedynie do wykrywania wirusów.
Oryginalne programy też mogą mieć wirusa.
Oryginalne programy z reguły nie są zawirusowane, ponieważ ich producenci pod tym względem ściśle przestrzegają wszelkich zasad bezpieczeństwa. Niestety i w ich przypadku może zdarzyć się wypadek przy pracy - czujność więc nie zawadzi.
W żadnym komputerze nie powinno zabraknąć programu antywirusowego. Najnowsze narzędzia tego typu oferują wszechstronną ochronę danych: możliwość zaszczepienia plików, moduł wykrywający wirusy oraz moduł, który je unieszkodliwia. Szkody wyrządzone przez wirusy są przeważnie nie do naprawienia. Dlatego tak istotne jest zaopatrzenie się w odpowiedni program. W najtańszym wydaniu cena takiego narzędzia wynosi około 20 złotych, choć koszt bardziej złożonych pakietów może dochodzić nawet do 1000 złotych i więcej. Poza tym istnieje cała gama bardzo prostych programów antywirusowych, dostępnych jako shareware, których możliwości ograniczają się jedynie do wykrywania wirusów.
Oryginalne programy też mogą mieć wirusa.
Oryginalne programy z reguły nie są zawirusowane, ponieważ ich producenci pod tym względem ściśle przestrzegają wszelkich zasad bezpieczeństwa. Niestety i w ich przypadku może zdarzyć się wypadek przy pracy - czujność więc nie zawadzi.
Kiedy dochodzi do zainfekowania.
Gdy odkryjemy w komputerze obecność wirusa, natychmiast uruchamiamy program antywirusowy i postępujemy zgodnie z jego instrukcjami. Przeważnie nie obędzie się też bez dyskietki systemowej. Wiele wirusów można usunąć za pomocą programu antywirusowego, a gdy okaże się to niemożliwe, jedynym bezpiecznym wyjściem będzie sformatowanie twardego dysku. Niestety, wszystkie znajdujące się na nim dane zostaną przy tym utracone - pamiętajmy więc o tworzeniu kopii zapasowych!
Komputer można zaszczepić.
Na szczęście komputer można zaszczepić przeciw infekcji. Potrzebny jest do tego specjalny program, który uruchamiany po każdym starcie komputera będzie czuwał nad stanem naszych danych, a w razie nadejścia niebezpieczeństwa w porę ostrzeże. Ale uwaga! Alarm może być czasem fałszywy.
Łatwiej zapobiegać niż leczyć.
* Korzystając z dyskietek nie zapominajmy o sprawdzaniu ich za pomocą programu antywirusowego. Po umieszczeniu nośnika w napędzie uruchamiamy program i po kilku sekundach już wiemy, czy dyskietka jest czysta.
*Jeśli chcemy zapewnić sobie stuprocentowe bezpieczeństwo, pozostaje nam użycie programu zabezpieczającego pliki. W momencie pojawienia się niebezpieczeństwa program taki natychmiast podniesie alarm.
*Jeśli program odkryje obecność wirusa i rozpozna go, możemy kazać wyświetlić informacje na jego temat.
Komputer można zaszczepić.
Na szczęście komputer można zaszczepić przeciw infekcji. Potrzebny jest do tego specjalny program, który uruchamiany po każdym starcie komputera będzie czuwał nad stanem naszych danych, a w razie nadejścia niebezpieczeństwa w porę ostrzeże. Ale uwaga! Alarm może być czasem fałszywy.
Łatwiej zapobiegać niż leczyć.
* Korzystając z dyskietek nie zapominajmy o sprawdzaniu ich za pomocą programu antywirusowego. Po umieszczeniu nośnika w napędzie uruchamiamy program i po kilku sekundach już wiemy, czy dyskietka jest czysta.
*Jeśli chcemy zapewnić sobie stuprocentowe bezpieczeństwo, pozostaje nam użycie programu zabezpieczającego pliki. W momencie pojawienia się niebezpieczeństwa program taki natychmiast podniesie alarm.
*Jeśli program odkryje obecność wirusa i rozpozna go, możemy kazać wyświetlić informacje na jego temat.
Kto programuje wirusy?
Początkowo programowanie wirusów było niewinną zabawą studentów wyższych uczelni. Do dziś zresztą autorzy tych programów przede wszystkim chcą pokazać światu, że i oni potrafią stworzyć wirusa, choć nie brak takich, których najbardziej bawi niszczenie danych znajdujących się w komputerach innych użytkowników.
Czym są wirusy komputerowe?
Wirus komputerowy to niewielki program, który do tego, by móc być aktywnym, potrzebuje innego programu. Wirusy doczepiają się do plików, podobnie jak wirus przenikający do komórek ludzkiego ciała. Do zarażenia dochodzi przeważnie podczas kopiowania. Obecność wirusów najczęściej zauważamy sami - na ekranie co jakiś czas wyświetlane są zabawne komunikaty, zaczyna migotać obraz lub z głośniczka komputera rozlegają się jakieś dźwięki. Czasami jest to tylko męczące, lecz przynajmniej nie powoduje strat w zasobach naszych danych. Istnieją jednak wirusy złośliwe, które niszczą informacje zapisane na dysku. Ponadto początkowo niegroźne wirusy z czasem mogą przeistaczać sie w prawdziwe potwory, ponieważ programy te nie zawsze są wolne od błędów. W konsekwencji w trakcie kopiowania niejednokrotnie dochodzi do ich mutacji. I tak powstaje wirus działający w sposób nie zamierzony przez jego autora i dość przykry w skutkach dla użytkownika zainfekowanego komputera.
Subscribe to:
Posts (Atom)