Edytory tekstu stwarzają doskonałą okazję, aby do komputera przyciągnąć również dzieci. Być może nie jest to tak oczywiste, lecz przede wszystkim edycja tekstu to obszar najbliższy ich zabawom i zajęciom szkolnym. A ponieważ dzieci są znacznie bardziej kreatywne, niż dorośli, postępując według zasady prób i błędów błyskawicznie opanują obsługę komputera.
Oczywiście wygląd profesjonalnych programów nie jest zbyt atrakcyjny dla dzieci - łatwo zauważyć, że zostały one zaprojektowane do pracy w biurze. Na szczęście istnieją też programy do pisania, przeznaczone specjalnie dla najmłodszych. Niezłym ich przykładem może być "Creative Writer" firmy Microsoft.
Creative Writer
Creative Writer to zabawny edytor tekstu, pomagający dzieciom szybko zapoznać się z zasadami pisania za pomocą komputera. Do podstawowego wyposażenia takiego programu należą narzędzia, dzięki którym szybko i łatwo można tworzyć małe gazetki, plakaty czy kartki z życzeniami. Do programu dołączany jest też zestaw obrazków, gotowe elementy zdobiące tekst oraz wymyślne obramowania. Ten prosty program potrafi momentami więcej niż jego profesjonalni bracia: pozwala na łatwe obracanie tekstu, dodawanie do niego cienia i kolorowanie. Jego obsługa jest przy tym tak prosta, że na wyniki pracy nie trzeba długo czekać, a zastosowanie obrazkowego menu pozwala posługiwać się programem nawet bez znajomości języka angielskiego.
Choć na to nie wygląda, Creative Writer jest normalnym programem dla Windows, posiadającym pasek menu, pasek narzędzi i okna. Cały trik polega na tym, że wszystkie funkcje ukryte są pod obrazkami, a nie opcjami menu. Po starcie programu trafiamy do budynku o kilku piętrach - na pierwszym znajduje się warsztat edytorski, z którego droga prowadzi do okna umożliwiającego wprowadzanie tekstu. Zkolei na trzecim usytuowana jest pracownia projektanta, w której mamy kilku asystentów odpowiedzialnych za tworzenie plakatów, kart i małych gazetek. Na poddaszu znajduje się pomieszczenie dla naszych pomysłów - tu dziecko może wprowadzać w życie własne projekty, opierająć się na możliwościach oferowanych przez program.
Obszar roboczy Creative Writera przypomina raczej książeczkę do malowania - aż mieni się od kolorów, a przy każdym kliknięciu myszą generowany jest odpowiedni dźwięk. Za poszczególnymi obrazkami kryją się jednak zwyczajne funkcje doskonałego edytora tekstu. Za pomocą poleceń opcji Akapit możemy np. wybrać odpowiedni rodzaj i stopień pisma, określić wyrównanie tekstu i wiele, wiele więcej. Mniejsze symbole wskazują z kolei na działanie poszczególnych poleceń. Tak jak w profesjonalnym edytorze tekstu, także i tu możemy podzielić tekst na kilka szpalt, określić szerokość marginesów i ustawić automatyczne numerowanie stron. Oczywiście nie brakuje tu i podglądu strony.
Nauka na wesoło
Dorosłym program ten wyda się z pewnością mało poważny. Ale przecież przede wszystkim chodzi o to, by w trakcie nauki dzieci również się bawiły. Dzięki temu właśnie "bez bólu" poznają zasady edycji tekstu przy użyciu komputera. A komu nie przeszkadza kolorowy interfejs użytkownika - sam może spróbować, łatwo się przekonując, że wiele z czynności wykona w programie Creative Writer znacznie szybciej, niż za pomocą profesjonalnego oprogramowania.
Co jest potrzebne
Wszędzie tam, gdzie mamy do czynienia z dobrą zabawą, musimy się liczyć z takimi samymi wymaganiami sprzętowymi, jakie stawiają najbardziej profesjonalne programy komercyjne. Bogata grafika i dźwięk stanowią wyzwanie dla każdego komputera. W tym przypadku nie wygląda to jednak tak strasznie: jeśli Windows działa bez zarzutu, również i żaden z programów tego typu nie powienien stwarzać jakichkolwiek problemów.
Multimedia w pokoju dziecięcym
Programy do obróbki tekstu stają się atrakcyjne dopiero dzięki oprawie dźwiękowej. Krótkie melodyjki, odgrywane po jednym kliknięciu myszą, są naturalnie słyszalne tylko wtedy, gdy w komputerze mamy kartę dźwiękową. Jeśli z komputera korzystają nasze dzieci - zdecydowanie powinniśmy ją dokupić - używają ją również i inne programy dla najmłodszych. Nie zaszkodzi też zaopatrzyć się w napęd CD-ROM, ponieważ programy dla dzieci są raczej dość obszerne i rzadko są sprzedawane na dyskietkach.
Showing posts with label edytor tekstu. Show all posts
Showing posts with label edytor tekstu. Show all posts
Monday, September 11, 2006
Monday, August 14, 2006
Narzędzia dodatkowe.
Nowoczesne edytory tekstu są wyposażone w dodatkowe funkcje, takie jak moduł sprawdzający pisownię, dzielenie wyrazów oraz słownik synonimów - tak zwany tezaurus. Narzędzia te znacznie ułatwiają pracę i pomagają przy pisaniu poprawnych językowo tekstów.
Sprawdzanie pisowni
Nieraz zdarzy się, że podczas pisania pomylimy klawisze, wcale tego nie zauważając. Po napisaniu tekstu dobrze jest więc sprawdzic jego pisownię. Odpowiednie narzędzie znajdziemy w menu Narzędzia/Pisownia. Porównuje ono każde słowo naszego tekstu z własną listą wyrazów. Jeśli natknie się na słowo napisane błędnie, wyświetli listę propozycji zmiany, którą powinniśmy przejrzec przed dokonaniem korekty.
Oczywiście żaden słownik nie jest doskonały, dlatego czasem praca z nim może byc nieco uciążliwa. Jeśli w tekście kilkakrotnie wystąpiło nazwisko "Kowalski", słownik nie znajdzie go na swojej liście. Możemy jednak dodac ten wyraz do listy słownika, aby w przyszłości był uznawany za poprawny ortograficznie. Jeśli nie będziemy wiedziec, jak napisac dane słowo, wystarczy je zaznaczyc myszką i wywołac funkcję sprawdzającą pisownię.
Wskazówka: pod opcją Narzędzia/Autokorekta znajduje się lista najbardziej typowych pomyłek popełnianych podczas pisania, które możemy kazac programowi korygowac automatycznie, czyli w trakcie pisania. W przypadku gdy na początku słowa wpiszemy dwie duże litery, program zamieni drugą z nich na małą. Opcje Autokorekty możemy zmieniac, aby określic, które błędy mają byc poprawiane, a które nie.
Dzielenie wyrazów
Jeśli jakieś słowo nie mieści się w wierszu, program automatycznie przenosi je do kolejnej linijki. W ten sposób niektóre wiersze są znacznie krótsze od innych, zwłaszcza wtedy, gdy tekst jest wyrównywany lewostronnie lub użyto dużej czcionki. W takim przypadku trzeba skorzystac z modułu dzielenia wyrazów. Wybieramy z menu polecenie Narzędzia/Dzielenie wyrazów, a w wyświetlonym okienku przycisk Ręcznie. Dzięki temu będziemy mogli pozbyc się błędnych propozycji programu. Wyrazy dzielimy dopiero w momencie, kiedy tekst jest już skończony.
Wskazówka: nigdy nie dzielimy wyrazów samodzielnie za pomocą znaku łącznika (-), który pozostałby później w danym miejscu słowa. Po skasowaniu fragmentu dokumentu może bowiem nastąpic przesunięcie pozostałych wyrazów w tekście. Wówczas wstawione znaki dzielenia byłyby widoczne w środku wiersza, a więc musielibyśmy usuwac je ręcznie, ponieważ automatycznie zostaną skasowane jedynie prawdziwe znaki podziału wstawiane przez program.
Odpowiednie słowo
Czasem zdarza się, że musimy użyc danego słowa po raz kolejny z rzędu. Wówczas z pomocą może przyjśc tezaurus. Oferuje on listę synonimów, za pomocą których pozbędziemy się niepożądanych powtórzeń w tekście. Wówczas zaznaczamy dane słowo i wybieramy opcję Narzędzia/Tezaurus. Jeśli któryś z wyświetlonych synonimów uznamy za odpowiedni dwukrotnie go klikamy, a program wstawi go w miejsce uprzednio zaznaczonego słowa. Trzeba tylko dostosowac końcówkę zgodnie z zasadami gramatyki.
Sprawdzanie pisowni
Nieraz zdarzy się, że podczas pisania pomylimy klawisze, wcale tego nie zauważając. Po napisaniu tekstu dobrze jest więc sprawdzic jego pisownię. Odpowiednie narzędzie znajdziemy w menu Narzędzia/Pisownia. Porównuje ono każde słowo naszego tekstu z własną listą wyrazów. Jeśli natknie się na słowo napisane błędnie, wyświetli listę propozycji zmiany, którą powinniśmy przejrzec przed dokonaniem korekty.
Oczywiście żaden słownik nie jest doskonały, dlatego czasem praca z nim może byc nieco uciążliwa. Jeśli w tekście kilkakrotnie wystąpiło nazwisko "Kowalski", słownik nie znajdzie go na swojej liście. Możemy jednak dodac ten wyraz do listy słownika, aby w przyszłości był uznawany za poprawny ortograficznie. Jeśli nie będziemy wiedziec, jak napisac dane słowo, wystarczy je zaznaczyc myszką i wywołac funkcję sprawdzającą pisownię.
Wskazówka: pod opcją Narzędzia/Autokorekta znajduje się lista najbardziej typowych pomyłek popełnianych podczas pisania, które możemy kazac programowi korygowac automatycznie, czyli w trakcie pisania. W przypadku gdy na początku słowa wpiszemy dwie duże litery, program zamieni drugą z nich na małą. Opcje Autokorekty możemy zmieniac, aby określic, które błędy mają byc poprawiane, a które nie.
Dzielenie wyrazów
Jeśli jakieś słowo nie mieści się w wierszu, program automatycznie przenosi je do kolejnej linijki. W ten sposób niektóre wiersze są znacznie krótsze od innych, zwłaszcza wtedy, gdy tekst jest wyrównywany lewostronnie lub użyto dużej czcionki. W takim przypadku trzeba skorzystac z modułu dzielenia wyrazów. Wybieramy z menu polecenie Narzędzia/Dzielenie wyrazów, a w wyświetlonym okienku przycisk Ręcznie. Dzięki temu będziemy mogli pozbyc się błędnych propozycji programu. Wyrazy dzielimy dopiero w momencie, kiedy tekst jest już skończony.
Wskazówka: nigdy nie dzielimy wyrazów samodzielnie za pomocą znaku łącznika (-), który pozostałby później w danym miejscu słowa. Po skasowaniu fragmentu dokumentu może bowiem nastąpic przesunięcie pozostałych wyrazów w tekście. Wówczas wstawione znaki dzielenia byłyby widoczne w środku wiersza, a więc musielibyśmy usuwac je ręcznie, ponieważ automatycznie zostaną skasowane jedynie prawdziwe znaki podziału wstawiane przez program.
Odpowiednie słowo
Czasem zdarza się, że musimy użyc danego słowa po raz kolejny z rzędu. Wówczas z pomocą może przyjśc tezaurus. Oferuje on listę synonimów, za pomocą których pozbędziemy się niepożądanych powtórzeń w tekście. Wówczas zaznaczamy dane słowo i wybieramy opcję Narzędzia/Tezaurus. Jeśli któryś z wyświetlonych synonimów uznamy za odpowiedni dwukrotnie go klikamy, a program wstawi go w miejsce uprzednio zaznaczonego słowa. Trzeba tylko dostosowac końcówkę zgodnie z zasadami gramatyki.
Friday, August 11, 2006
Listy i koperty.
Edytor tekstu może między innymi posłużyc do zaprojektowania układu strony dla listów. Dla listów używa się papieru o znormalizowanej wielkości A4 (210x297 mm). Dla koperty wybieramy oddzielny rozmiar poprzez opcję Plik/Ustawienia strony/Rozmiar papieru, gdzie znajdziemy kilka standardowych formatów.
Możemy też postąpic inaczej: dane adresata usytuujemy w takim miejscu, aby można było użyc koperty z okienkiem. Wówczas jednak będziemy musieli dwukrotnie podawac dane nadawcy.
- dla danych nadawcy używamy innej czcionki niż dla tekstu głównego, np. Arial 12 punktów;
- adres zwrotny nadawcy musi znajdowac się co najmniej 5 cm od górnej krawędzi pisma, z prawej strony. stosujemy małą czcionkę (Arial, 8 pt). adres będzie widoczny w okienku koperty;
- cay adres odbiorcy otaczamy ramką. wysokośc czcionki kodu pocztowego i nazwy miasta można nieco zwiększyc oraz pogrubic dla polepszenia czytelności;
- dla imienia i nazwiska odbiorcy używamy nieco większego fontu (Arial, 14 punktów);
- w pismach oficjalnych podajemy wiersz z tematem, którego list dotyczy. czcionka ma wielkośc 14 punktów, zastosowano obramowanie 1,5 pt bez pionowych krawędzi;
- w pierwszych wierszach akapitów tekstu listu stosujemy wcięcie równe 0,6 cm, odstęp przed akapitem 6 pt i wyrównanie lewostronne. najczęściej używaną czcionką jest Times New Roman CE o wysokości 12 punktów;
- pomiędzy tekstem listu a zwrotem grzecznościowym pozostawimy nieco miejsca;
- szerokośc marginesów bocznych: lewego 3 cm (daje to możliwośc wpięcia listu do segregatora), prawego 1,5 cm.
Możemy też postąpic inaczej: dane adresata usytuujemy w takim miejscu, aby można było użyc koperty z okienkiem. Wówczas jednak będziemy musieli dwukrotnie podawac dane nadawcy.
- dla danych nadawcy używamy innej czcionki niż dla tekstu głównego, np. Arial 12 punktów;
- adres zwrotny nadawcy musi znajdowac się co najmniej 5 cm od górnej krawędzi pisma, z prawej strony. stosujemy małą czcionkę (Arial, 8 pt). adres będzie widoczny w okienku koperty;
- cay adres odbiorcy otaczamy ramką. wysokośc czcionki kodu pocztowego i nazwy miasta można nieco zwiększyc oraz pogrubic dla polepszenia czytelności;
- dla imienia i nazwiska odbiorcy używamy nieco większego fontu (Arial, 14 punktów);
- w pismach oficjalnych podajemy wiersz z tematem, którego list dotyczy. czcionka ma wielkośc 14 punktów, zastosowano obramowanie 1,5 pt bez pionowych krawędzi;
- w pierwszych wierszach akapitów tekstu listu stosujemy wcięcie równe 0,6 cm, odstęp przed akapitem 6 pt i wyrównanie lewostronne. najczęściej używaną czcionką jest Times New Roman CE o wysokości 12 punktów;
- pomiędzy tekstem listu a zwrotem grzecznościowym pozostawimy nieco miejsca;
- szerokośc marginesów bocznych: lewego 3 cm (daje to możliwośc wpięcia listu do segregatora), prawego 1,5 cm.
Thursday, August 10, 2006
Układ strony.
Edytory pozwalają wyświetla wpisany tekst na kilka sposobów. W menu Widok mamy do dyspozycji m.in. opcje Normalny i Układ strony. Wprowadzanie tekstu odbywa się zazwyczaj przy normalnym podglądzie, jeśli jednak dzielimy stronę na kolumny lub wstawiamy grafikę warto przełączyc się do podglądu Układ strony. Poszczególne strony są wtedy wyświetlane dokładnie tak jak będą wyglądały na wydruku. Przed drukowaniem warto też wybrac polecenie Plik/Podgląd wydruku. Wszystkie strony są wówczas przezentowane w całości, dzięki czemu łatwiej jest skontrolowac ich ogólny układ.
Marginesy
Na pasku formatowania znajdują się przyciski czterech różnych typów wyrównania tekstu: do lewej, wyśrodkowanego, do prawej i wyrównanego obustronnie. Efekt działania każdego z nich możemy rozpoznac po symbolach na przyciskach. W większości listów tekst wyrównany obustronnie. W takim przypadku edytor tekstu przelicza, ile słów zmieści się w jednym wierszu, po czym uzupełnia powstałe luki rozciągając wyrazy znajdujące się w wierszu, aby długośc linii była zawsze taka sama.
Tytuły są na ogół wyśrodkowane. Dzięki temu zostają zachowane równe odstępy od lewego i prawego marginesu. Nieco bardziej wyszukane i rzadziej spotykane jest wyrównanie prawostronne.
Tabulatory i wcięcia
Tabulatorów używa się do przesuwania początku wiersza w prawo. Za ich pomocą tworzone są też tabelki. Po naciśnięciu klawisza Tab kursor przeskakuje w prawo do kolejnego zdefiniowanego miejsca w linii. Zmieniając ustawienia domyślne możemy modyfikowac położenia tabulatorów.
Wcięcia pierwszego wiersza każdego akapitu znacznie zwiększają czytelnośc tekstu. Zamiast tabulatorów używany jest do tego specjalny parametr. Jego wartośc określa się przez wybranie z menu polecenia Format/Akapit. Po jego ustawieniu wszystkie kolejne akapity będą rozpoczynac się takim samym wcięciem.
Zachowaj odstęp
Tekst, którego wiersze nie są od siebie odpowiednio oddzielone, sprawia wrażenie zbyt ściśniętego i mało przejrzystego. Efekt będzie znacznie lepszy po ustawieniu odstępów między liniami na 1,5 wiersza. Po nadaniu odstępu równego 2,5 wiersza przejrzystośc wzrośnie jeszcze bardziej, chociaż zmniejszy się liczba wierszy na stronie. Modyfikacja odstępu następuje po wybraniu menu Format/Akapit/Odstępy między wierszami. Dodatkowo możemy zmienic odstęp miedzy literami, przez co wyrazy będą wyglądały jako "węższe" lub "szersze". W tym celu posługujemy się menu Format/Czcionka/Odstępy między znakami/Odstępy.
Ile kolumn?
Listy piszemy zazwyczaj w jednej kolumnie, aby kolejne wiersze rozciągały się na całą szerokośc strony. W prasie najczęściej spotyka się układ wielokolumnowy. Taki układ możemy również ustawic w naszym edytorze. Do tego celu wybieramy polecenie Format/Kolumny. Następnie określamy liczbę kolumn i ich szerokośc. Wpisujemy tekst nie troszcząc się o układ strony - tym zajmie się program. Tekst będzie rozpoczynał się od lewej kolumny, a kiedy dobiegnie ona końca, przeniesie się do kolejnej. Po zapełnieniu bieżącej strony nastąpi przejście do następnej o identycznym układzie.
Nowa strona
Edytory automatycznie rozpoznają, że dana strona wypełniła się tekstem i rozpoczynają stronę następną. Czasem zależy nam jednak na wcześniejszym przejściu do kolejnej strony, np. po zakończeniu rozdziału. Pomocą służy funkcja Wstaw/Znak podziału/Strony.
Pola
Pól używamy wtedy, gdy chcemy, by w tekście umieszczona została określona informacja, np. numer strony lub dzisiejsza data. Zaletą pól jest fakt, iż są one automatycznie aktualizowane, jak ma to miejsce w przypadku daty. Po wybraniu opcji Wstaw/Pole zostanie wyświetlona pełna lista dostępnych pól.
Tabele
Większośc edytorów tekstu pozwala tworzyc tabele. Poszczególne pola tabeli są nazywane komórkami. W tabelach zazwyczaj umieszczamy liczby, które następnie możemy sumowac lub przeliczac w inny sposób.
Nagłówek i stopka
Nagłówek i stopka to specjalne obszary u góry i u dołu strony. Umieszczane są w nich różne informacje, jak np. tytuł bieżącego rozdziału powtarzany na kolejnych stronach. Służą one szybszej orientacji w przypaku bardziej złożonych publikacji. W Wordzie wykorzystujemy funkcję Widok/Nagłówek i stopka.
Zachowywanie szablonu
Wszystkie elementy formatowania, jak rodzaj pisma, jego wysokośc, odstępy między wierszami, wcięcia itp. można zachowac w formie szablonu. W ten sam sposób można zapisa rozmiar papieru oraz ustawienia dotyczące marginesów.
Utworzenie szablonu ma sens wówczas, gdy regularnie tworzymy dokumenty posiadające taki sam układ strony. Posiadając szablon z gotowymi formatami unikniemy ich powtórnego definiowania w nowym dokumencie. Gotowy szablon zapisujemy na dysku w folderze "SZABLONY". Chcąc utworzyc nowy dokument na bazie wybranego szablonu wybieramy opcję Plik/Nowy i klikamy ikonę właściwego szablonu. Tekst w dokumencie będzie formatowany automatycznie.
Makra
Nowoczesne edytory tekstu są wyposażone we własny język programowania. Za jego pomocą tworzone są tak zwane makra, czyli niewielkie programy, które automatycznie wykonują szereg instrukcji.
Makra mogą zaoszczędzic mnóstwo czasu i wysiłku. Jeśli chcemy zapisac na dyskietce kopię dokumentu, który najpierw zachowujemy na dysku twardym, dobrze jest utworzyc makro. Automatycznie wywoła ono funkcje zapisu zbioru na odpowiednich napędach bez potrzeby uruchamiania przez nas kolejnych pozycji menu.
Proste makra najlepiej tworzy się za pomocą rejestratora makr. Znajduje się on w menu Narzędzia/Makro/Zarejestruj. Po jego uruchomieniu zostaną zarejestrowane wszystkie wykonane przez nas operacje. Zapamiętany ciąg instrukcji możemy później wykonac po kilku kliknięciach myszą.
Makra mogą też składac się z bardziej złożonych ciągów procedur, nawet z użyciem instrukcji charakterystycznych dla profesjonalnych języków programowania. Możliwe jest np. budowanie własnych okien dialogowych służących do komunikacji pomiędzy programem a użytkownikiem.
W takim przypadku wymagana jest jednak bardzo dobra znajomośc języka tworzenia makr.
Marginesy
Na pasku formatowania znajdują się przyciski czterech różnych typów wyrównania tekstu: do lewej, wyśrodkowanego, do prawej i wyrównanego obustronnie. Efekt działania każdego z nich możemy rozpoznac po symbolach na przyciskach. W większości listów tekst wyrównany obustronnie. W takim przypadku edytor tekstu przelicza, ile słów zmieści się w jednym wierszu, po czym uzupełnia powstałe luki rozciągając wyrazy znajdujące się w wierszu, aby długośc linii była zawsze taka sama.
Tytuły są na ogół wyśrodkowane. Dzięki temu zostają zachowane równe odstępy od lewego i prawego marginesu. Nieco bardziej wyszukane i rzadziej spotykane jest wyrównanie prawostronne.
Tabulatory i wcięcia
Tabulatorów używa się do przesuwania początku wiersza w prawo. Za ich pomocą tworzone są też tabelki. Po naciśnięciu klawisza Tab kursor przeskakuje w prawo do kolejnego zdefiniowanego miejsca w linii. Zmieniając ustawienia domyślne możemy modyfikowac położenia tabulatorów.
Wcięcia pierwszego wiersza każdego akapitu znacznie zwiększają czytelnośc tekstu. Zamiast tabulatorów używany jest do tego specjalny parametr. Jego wartośc określa się przez wybranie z menu polecenia Format/Akapit. Po jego ustawieniu wszystkie kolejne akapity będą rozpoczynac się takim samym wcięciem.
Zachowaj odstęp
Tekst, którego wiersze nie są od siebie odpowiednio oddzielone, sprawia wrażenie zbyt ściśniętego i mało przejrzystego. Efekt będzie znacznie lepszy po ustawieniu odstępów między liniami na 1,5 wiersza. Po nadaniu odstępu równego 2,5 wiersza przejrzystośc wzrośnie jeszcze bardziej, chociaż zmniejszy się liczba wierszy na stronie. Modyfikacja odstępu następuje po wybraniu menu Format/Akapit/Odstępy między wierszami. Dodatkowo możemy zmienic odstęp miedzy literami, przez co wyrazy będą wyglądały jako "węższe" lub "szersze". W tym celu posługujemy się menu Format/Czcionka/Odstępy między znakami/Odstępy.
Ile kolumn?
Listy piszemy zazwyczaj w jednej kolumnie, aby kolejne wiersze rozciągały się na całą szerokośc strony. W prasie najczęściej spotyka się układ wielokolumnowy. Taki układ możemy również ustawic w naszym edytorze. Do tego celu wybieramy polecenie Format/Kolumny. Następnie określamy liczbę kolumn i ich szerokośc. Wpisujemy tekst nie troszcząc się o układ strony - tym zajmie się program. Tekst będzie rozpoczynał się od lewej kolumny, a kiedy dobiegnie ona końca, przeniesie się do kolejnej. Po zapełnieniu bieżącej strony nastąpi przejście do następnej o identycznym układzie.
Nowa strona
Edytory automatycznie rozpoznają, że dana strona wypełniła się tekstem i rozpoczynają stronę następną. Czasem zależy nam jednak na wcześniejszym przejściu do kolejnej strony, np. po zakończeniu rozdziału. Pomocą służy funkcja Wstaw/Znak podziału/Strony.
Pola
Pól używamy wtedy, gdy chcemy, by w tekście umieszczona została określona informacja, np. numer strony lub dzisiejsza data. Zaletą pól jest fakt, iż są one automatycznie aktualizowane, jak ma to miejsce w przypadku daty. Po wybraniu opcji Wstaw/Pole zostanie wyświetlona pełna lista dostępnych pól.
Tabele
Większośc edytorów tekstu pozwala tworzyc tabele. Poszczególne pola tabeli są nazywane komórkami. W tabelach zazwyczaj umieszczamy liczby, które następnie możemy sumowac lub przeliczac w inny sposób.
Nagłówek i stopka
Nagłówek i stopka to specjalne obszary u góry i u dołu strony. Umieszczane są w nich różne informacje, jak np. tytuł bieżącego rozdziału powtarzany na kolejnych stronach. Służą one szybszej orientacji w przypaku bardziej złożonych publikacji. W Wordzie wykorzystujemy funkcję Widok/Nagłówek i stopka.
Zachowywanie szablonu
Wszystkie elementy formatowania, jak rodzaj pisma, jego wysokośc, odstępy między wierszami, wcięcia itp. można zachowac w formie szablonu. W ten sam sposób można zapisa rozmiar papieru oraz ustawienia dotyczące marginesów.
Utworzenie szablonu ma sens wówczas, gdy regularnie tworzymy dokumenty posiadające taki sam układ strony. Posiadając szablon z gotowymi formatami unikniemy ich powtórnego definiowania w nowym dokumencie. Gotowy szablon zapisujemy na dysku w folderze "SZABLONY". Chcąc utworzyc nowy dokument na bazie wybranego szablonu wybieramy opcję Plik/Nowy i klikamy ikonę właściwego szablonu. Tekst w dokumencie będzie formatowany automatycznie.
Makra
Nowoczesne edytory tekstu są wyposażone we własny język programowania. Za jego pomocą tworzone są tak zwane makra, czyli niewielkie programy, które automatycznie wykonują szereg instrukcji.
Makra mogą zaoszczędzic mnóstwo czasu i wysiłku. Jeśli chcemy zapisac na dyskietce kopię dokumentu, który najpierw zachowujemy na dysku twardym, dobrze jest utworzyc makro. Automatycznie wywoła ono funkcje zapisu zbioru na odpowiednich napędach bez potrzeby uruchamiania przez nas kolejnych pozycji menu.
Proste makra najlepiej tworzy się za pomocą rejestratora makr. Znajduje się on w menu Narzędzia/Makro/Zarejestruj. Po jego uruchomieniu zostaną zarejestrowane wszystkie wykonane przez nas operacje. Zapamiętany ciąg instrukcji możemy później wykonac po kilku kliknięciach myszą.
Makra mogą też składac się z bardziej złożonych ciągów procedur, nawet z użyciem instrukcji charakterystycznych dla profesjonalnych języków programowania. Możliwe jest np. budowanie własnych okien dialogowych służących do komunikacji pomiędzy programem a użytkownikiem.
W takim przypadku wymagana jest jednak bardzo dobra znajomośc języka tworzenia makr.
Monday, August 07, 2006
rodzaje pisma.
Obszar roboczy wszystkich edytorów tekstowych dla Windows jest oparty na standardzie WYSIWYG (What You See Is What You Get). Oznacza to, że rezultat na wydruku dokładnie odpowiada temu, co widać na ekranie monitora. Jeśli więc zmienimy rodzaj lub rozmiar pisma, zmieni się także wygląd tekstu na ekranie. Na monitorze będą też widoczne podkreślenia, pogrubienia i kursywa. Dzięki temu możemy natychmiast zorientować się, jak nasz dokument będzie wyglądał na papierze. Wcześniej nie było to tak oczywiste: w edytorach starszego typu były wyświetlane jedynie znaki przypominające pismo maszyny do pisania. Nigdy nie było wiadomo, jak naprawdę zostanie wydrukowany nasz tekst.
Rodzaje pisma
Wygląd liter i innych znaków drukarskich jest uzależniony od zastosowanego rodzaju pisma. W Windows różne rodzaje pisma sa zapisywane w postaci plików czcionek na twardym dysku. Tak więc w momencie zakupu edytora tekstu w komputerze mamy ich już kilka: Times New Roman, Courier oraz Arial. W listach i innych podobnych dokumentach używa się najczęściej tylko jednego kroju pisma. Jeśli jednak chcemy mocniej zaakcentować wybrany fragment tekstu, możemy nieco poeksperymentować i wypróbować kilka różnych czcionek.
Wielkość czcionki
Rozmiar litery bądź innego znaku mierzony jest w punktach. Jednostka ta odpowiada 1/72 cala i stosuje się ją m.in. przy składzie drukarskim. Wielkość czcionki niniejszego tekstu wynosi 10 punktów, natomiast inicjał na początku strony ma 55 punktów. Pamiętajmy więc o tym, aby nasz tekst był zawsze odpowiednio czytelny.
Wyróżnianie tekstu
Pojedyncze słowa lub zdania możemy wyróżniać przez pochylenie (tzw. kursywa), pogrubienie lub podkreślenie. Przed wpisaniem tekstu, który chcemy wyróżnić, klikamy na pasku narzędzi formatowania odpowiedni przycisk: B, I lub podkreślone U. Od tej pory wpisywany tekst będzie wyróżniony w wybrany sposób. Aby z kolei sformatować tekst napisany wcześniej wystarczy go zaznaczyć, a następnie kliknąć jeden z opisanych przycisków.
Czcionkowy zawrót głowy
Dodatkowe zestawy czcionek, czyli rodzajów pisma, oferowane są często jako free- lub shareware na dyskietkach bądź płytach CD-ROM. Dyskietki takie mogą być też dostarczane z programami. Dla próby można skopiować kilka czcionek na dysk twardy i zainstalować w Windows. Pamiętajmy, że zajmują one miejsce na dysku, a po zainstalowaniu - również w pamięci operacyjnej. Stąd w Windows powinniśmy zachować tylko te czcionki, których rzeczywiście potrzebujemy.
Mniej znaczy lepiej.
Możemy używać tylu rodzajów pisma, ilu tylko chcemy. Pamiętajmy jednak, że na jednej stronie czy w jednym dokumencie nie powinno się ich znaleźć zbyt wiele. Dla tekstu głównego należy wybrać najczęściej spotykany rodzaj pisma. Wodze fantazji możemy nieco popuścić przy formatowaniu nagłówków.
99 procent WYSIWYG.
Obraz wyświetlany na ekranie w trybie WYSIWYG nie jest idealnie zgodny z tym, co otrzymujemy na wydruku. Wiąże się to z faktem, iż inne pliki czcionek są używane podczas wyświetlania na ekranie, a inne podczas drukowania. Choć producenci dokładają wszelkich starań, by obie wersje były identyczne, to jednak zawsze pozostają pewne różnice. W większości przypadków sami nie będziemy w stanie ich zauważyć, lecz od czasu do czasu tekst na wydruku będzie nieco dłuższy lub krótszy niż na ekranie, np. nie zmieści się ostatnia linia na stronie. Stąd przy bardziej złożonym układzie strony zaleca się wykonanie wydruku próbnego, dzięki któremu przekonamy się, czy będą konieczne jakieś drobne poprawki związane z formatowaniem.
Inne języki
Zestawy czcionek z oznaczeniem CE (Central European) posiadają polskie znaki narodowe. W innych najczęściej ich brakuje, ponieważ zawierają one litery języków zachodnioeuropejskich. W każdym zestawie znajdują się natomiast wszystkie znaki łacińskie, które mamy na klawiaturze.
Nie wszystkie zestawy składają się z liter. Jeśli rozwiniemy listę czcionek na pasku Formatowanie i wybierzemy pozycję o nazwie "Wingdings", przekonamy się, że zestaw ten skada się z szeregu symboli, z których również można zrobić użytek.
Rodzaje pisma
Wygląd liter i innych znaków drukarskich jest uzależniony od zastosowanego rodzaju pisma. W Windows różne rodzaje pisma sa zapisywane w postaci plików czcionek na twardym dysku. Tak więc w momencie zakupu edytora tekstu w komputerze mamy ich już kilka: Times New Roman, Courier oraz Arial. W listach i innych podobnych dokumentach używa się najczęściej tylko jednego kroju pisma. Jeśli jednak chcemy mocniej zaakcentować wybrany fragment tekstu, możemy nieco poeksperymentować i wypróbować kilka różnych czcionek.
Wielkość czcionki
Rozmiar litery bądź innego znaku mierzony jest w punktach. Jednostka ta odpowiada 1/72 cala i stosuje się ją m.in. przy składzie drukarskim. Wielkość czcionki niniejszego tekstu wynosi 10 punktów, natomiast inicjał na początku strony ma 55 punktów. Pamiętajmy więc o tym, aby nasz tekst był zawsze odpowiednio czytelny.
Wyróżnianie tekstu
Pojedyncze słowa lub zdania możemy wyróżniać przez pochylenie (tzw. kursywa), pogrubienie lub podkreślenie. Przed wpisaniem tekstu, który chcemy wyróżnić, klikamy na pasku narzędzi formatowania odpowiedni przycisk: B, I lub podkreślone U. Od tej pory wpisywany tekst będzie wyróżniony w wybrany sposób. Aby z kolei sformatować tekst napisany wcześniej wystarczy go zaznaczyć, a następnie kliknąć jeden z opisanych przycisków.
Czcionkowy zawrót głowy
Dodatkowe zestawy czcionek, czyli rodzajów pisma, oferowane są często jako free- lub shareware na dyskietkach bądź płytach CD-ROM. Dyskietki takie mogą być też dostarczane z programami. Dla próby można skopiować kilka czcionek na dysk twardy i zainstalować w Windows. Pamiętajmy, że zajmują one miejsce na dysku, a po zainstalowaniu - również w pamięci operacyjnej. Stąd w Windows powinniśmy zachować tylko te czcionki, których rzeczywiście potrzebujemy.
Mniej znaczy lepiej.
Możemy używać tylu rodzajów pisma, ilu tylko chcemy. Pamiętajmy jednak, że na jednej stronie czy w jednym dokumencie nie powinno się ich znaleźć zbyt wiele. Dla tekstu głównego należy wybrać najczęściej spotykany rodzaj pisma. Wodze fantazji możemy nieco popuścić przy formatowaniu nagłówków.
99 procent WYSIWYG.
Obraz wyświetlany na ekranie w trybie WYSIWYG nie jest idealnie zgodny z tym, co otrzymujemy na wydruku. Wiąże się to z faktem, iż inne pliki czcionek są używane podczas wyświetlania na ekranie, a inne podczas drukowania. Choć producenci dokładają wszelkich starań, by obie wersje były identyczne, to jednak zawsze pozostają pewne różnice. W większości przypadków sami nie będziemy w stanie ich zauważyć, lecz od czasu do czasu tekst na wydruku będzie nieco dłuższy lub krótszy niż na ekranie, np. nie zmieści się ostatnia linia na stronie. Stąd przy bardziej złożonym układzie strony zaleca się wykonanie wydruku próbnego, dzięki któremu przekonamy się, czy będą konieczne jakieś drobne poprawki związane z formatowaniem.
Inne języki
Zestawy czcionek z oznaczeniem CE (Central European) posiadają polskie znaki narodowe. W innych najczęściej ich brakuje, ponieważ zawierają one litery języków zachodnioeuropejskich. W każdym zestawie znajdują się natomiast wszystkie znaki łacińskie, które mamy na klawiaturze.
Nie wszystkie zestawy składają się z liter. Jeśli rozwiniemy listę czcionek na pasku Formatowanie i wybierzemy pozycję o nazwie "Wingdings", przekonamy się, że zestaw ten skada się z szeregu symboli, z których również można zrobić użytek.
Sunday, August 06, 2006
pierwsze kroki z edytorem tekstu.
Edytor tekstu uruchamiany kliknięciem odpowiedniej ikony w menu startowym Windows. Ikony to małe obrazki, reprezentujące na ekranie poszczególne programy. Na początku pojawia się logo startowe programu, a później okno jego obszaru roboczego. W środku znajduje się pusty obszar edycji, w którym będziemy wpisywać tekst. Jeśli chcemy poddać edycji już istniejący dokument, musimy wybrać z menu opcję Plik/Otwórz. Innym sposobem otwarcia dokumentu jest dwukrotne kliknięcie nazwy pliku w oknie Wksploratora. Windows uruchomi wówczas edytor tekstu i otworzy w nim wybrany plik tekstowy. Programy do edycji tekstu pozwalają na otwarcie kilku dokumentów jednocześnie. Dzięki temu nie musimy zamykać jednego dokumentu aby otworzyć inny, a tym samym zyskujemy możliwość przełączania się, kopiowania lub przenoszenia między nimi fragmentów tekstu.
Wpisywanie tekstu
Wpisywanie wygląda bardzo prosto: naciskamy kolejno odpowiednie klawisze liter, jakbyśmy pisali na maszynie do pisania. Program sam rozpoznaje, kiedy następuje koiec wiersza i automatycznie przenosi nas do następnej linijki. Jeśli chcemy rozpocząć pisanie od nowego akapitu, naciskamy klawisz Enter. To, co piszemy, natychmiast pojawia się na ekranie. Ponieważ nie zawsze cały dokument będzie mógł się zmieścić na monitorze, do przewijania dłuższego tekstu musimy użyć paska przewijania.
Kursor tekstowy i wskaźnik myszy
Kursor tekstowy wskazuje miejsce, w którym aktualnie wpisywany jest tekst. Chcąc dodać jakieś słowo w innym miejscu, musimy najpierw przenieść tam kursor. Czynimy to za pomocą klawiszy strzałek lub klikając w danym miejscu lewym przyciskiem myszy. Gdy wskaźnik myszy znajdzie się w obszarze edycji przyjmie postać zbliżoną do kursora tekstowego.
Zaznaczanie tekstu
Przed dokonaniem zmain w tekście musimy przekazać programowi, co chcemy zmienić. Załóżmy, że chcemy usunąć cały wiersz. Użycie klawiszy Backspace lub Delete jest niewygodne, gdyż wymaga ich wielokrotnego wciskania. Większe partie tekstu możemy usuwać znacznie szybciej po ich zaznaczeniu. Umieszczamy wskaźnik myszy przed pierwszym znakiem danego fragmentu, naciskamy i przytrzymujemy lewy przycisk, po czym przesuwamy wskaźnik do końca tekstu, który chcemy zaznaczyć. Wybrany tekst zostanie podświetlony na czarno. Zwalniamy przycisk myszy i naciskamy klawisz Delete. Jeśli przypadkowo usunęliśmy niewłaściwy fragment, możemy go przywrócić wybierając polecenie Edycja/Cofnij.
Kopiowanie, wycinanie i wklejanie
Zaznaczony tekst możemy nie tylko usunąć, ale i wyciąć, a potem umieścić w innym miejscu. Możemy też skopiować go do Schowka Windows. Pozostanie w nim do momentu, gdy skopiujemy tam jakiś inny tekst. Aby skopiować lub wyciąć dany fragment, najpierw musimy go zaznaczyć. Następnie wybieramy z menu polecenie Edycja/Kopiuj lub Edycja/Wytnij. Na koniec klikamy miejsce, w którym chcemy umieścić skopiowany fragment i wybieramy polecenie Edycja/Wklej. Skopiowany tekst możemy wklejać do każdego innego otwartego pliku tekstowego. Pamiętajmy jednak, że kopiowanie to nie to samo, co wycinanie. Wycięty fragment zniknie i pojawi się dopiero w innym miejscu, w którym zostanie wklejony.
Wyszukiwanie i zastępowanie
Edytory tekstu oferują jeszcze inne opcje, którą oszczędzą nam wiele czasu. Dwie z nich to funkcje Znajdź i Zamień znajdujące się w menu Edycja. Załóżmy, że mamy dłuższy tekst, w którym przez pomyłkę podawaliśmy nazwisko "Kotek" zamiast "Kołek". Wypadałoby teraz przejrzeć cały tekst i zamienić wszystkie nieprawidłowe wystąpienia tego nazwiska. Na szczęście mamy jednak funkcję Zamień, gdzie w polu Znajdź podajemy błędnie podane nazwisko, a w polu Zamień na - nowe, poprawione. W ciągu kilku sekund program odszuka wszystkie źle podane nazwiska i zastąpi je nowym, poprawionym.
Zachowywanie
W edytorze tekstu zapisujemy pliki tak samo, jak w innych programach dla Windows, czyli wybieramy polecenie Plik/Zapisz. Zachowywanie plików w katalogu głównym to jednak niezbyt dobry pomysł: wygląda tak, jakbyśmy nasze najważniejsze dokumenty wrzucili do pierwszej lepszej szuflady. Dlatego jest dużo lepiej zapisywać je w oddzielnych folderach, jak "Teksty", "Listy" czy "Finanse", utworzonych w Eksploratorze Windows.
Zachowywanie
Edytory tekstu zapisuje tekst wraz z układem dokumentu i wszystkimi formatami w postaci jednego pliku, utworzonego w formacie specyficznym dla danego programu. Przykładowo zbiór utworzony przez program WordPerfect wygląda inaczej niż plik Microsoft Worda. Naturalnie nie jest to żaden problem, dopóki pracujemy w Windows. Programy działające w tym systemie potrafią bowiem zachowywać tekst w formatach zrozumiałych dla innych edytorów - mówimy wtedy o konwersji. Ponadto same potrafią odczytywać wiele obcych formatów, np. Microsoft Word potrafi odczytać dokument zapisany w formacie WordPerfecta konwertując go do własnego formatu.
Jest to istotne wówczas, gdy pracujemy z tekstem na kilku komputerach, na których zainstalowane są różne edytory. Jeśli np. nie posiadamy własnej drukarki i chcemy nasz tekst wydrukować z komputera należącego do znajomego, musimy się upewnić, czy edytor zainstalowany na jego komputerze będzie mógł odczytać nasz plik. Problem powstaje wtedy, gdy natkniemy się na edytor pracujący w systemie MD-DOS. W takim przypadku tekst musi być zapisany w formacie "MS-DOS Text". Pozwala to zachować sam tekst z pominięciem formatowania, a więc atrybutów tekstu, kursywy, układu strony, wyrównania akapitów i odstępów między wierszami. Zwykłego tekstu należy używać tylk w sytuacjach przymusowych.
Wpisywanie tekstu
Wpisywanie wygląda bardzo prosto: naciskamy kolejno odpowiednie klawisze liter, jakbyśmy pisali na maszynie do pisania. Program sam rozpoznaje, kiedy następuje koiec wiersza i automatycznie przenosi nas do następnej linijki. Jeśli chcemy rozpocząć pisanie od nowego akapitu, naciskamy klawisz Enter. To, co piszemy, natychmiast pojawia się na ekranie. Ponieważ nie zawsze cały dokument będzie mógł się zmieścić na monitorze, do przewijania dłuższego tekstu musimy użyć paska przewijania.
Kursor tekstowy i wskaźnik myszy
Kursor tekstowy wskazuje miejsce, w którym aktualnie wpisywany jest tekst. Chcąc dodać jakieś słowo w innym miejscu, musimy najpierw przenieść tam kursor. Czynimy to za pomocą klawiszy strzałek lub klikając w danym miejscu lewym przyciskiem myszy. Gdy wskaźnik myszy znajdzie się w obszarze edycji przyjmie postać zbliżoną do kursora tekstowego.
Zaznaczanie tekstu
Przed dokonaniem zmain w tekście musimy przekazać programowi, co chcemy zmienić. Załóżmy, że chcemy usunąć cały wiersz. Użycie klawiszy Backspace lub Delete jest niewygodne, gdyż wymaga ich wielokrotnego wciskania. Większe partie tekstu możemy usuwać znacznie szybciej po ich zaznaczeniu. Umieszczamy wskaźnik myszy przed pierwszym znakiem danego fragmentu, naciskamy i przytrzymujemy lewy przycisk, po czym przesuwamy wskaźnik do końca tekstu, który chcemy zaznaczyć. Wybrany tekst zostanie podświetlony na czarno. Zwalniamy przycisk myszy i naciskamy klawisz Delete. Jeśli przypadkowo usunęliśmy niewłaściwy fragment, możemy go przywrócić wybierając polecenie Edycja/Cofnij.
Kopiowanie, wycinanie i wklejanie
Zaznaczony tekst możemy nie tylko usunąć, ale i wyciąć, a potem umieścić w innym miejscu. Możemy też skopiować go do Schowka Windows. Pozostanie w nim do momentu, gdy skopiujemy tam jakiś inny tekst. Aby skopiować lub wyciąć dany fragment, najpierw musimy go zaznaczyć. Następnie wybieramy z menu polecenie Edycja/Kopiuj lub Edycja/Wytnij. Na koniec klikamy miejsce, w którym chcemy umieścić skopiowany fragment i wybieramy polecenie Edycja/Wklej. Skopiowany tekst możemy wklejać do każdego innego otwartego pliku tekstowego. Pamiętajmy jednak, że kopiowanie to nie to samo, co wycinanie. Wycięty fragment zniknie i pojawi się dopiero w innym miejscu, w którym zostanie wklejony.
Wyszukiwanie i zastępowanie
Edytory tekstu oferują jeszcze inne opcje, którą oszczędzą nam wiele czasu. Dwie z nich to funkcje Znajdź i Zamień znajdujące się w menu Edycja. Załóżmy, że mamy dłuższy tekst, w którym przez pomyłkę podawaliśmy nazwisko "Kotek" zamiast "Kołek". Wypadałoby teraz przejrzeć cały tekst i zamienić wszystkie nieprawidłowe wystąpienia tego nazwiska. Na szczęście mamy jednak funkcję Zamień, gdzie w polu Znajdź podajemy błędnie podane nazwisko, a w polu Zamień na - nowe, poprawione. W ciągu kilku sekund program odszuka wszystkie źle podane nazwiska i zastąpi je nowym, poprawionym.
Zachowywanie
W edytorze tekstu zapisujemy pliki tak samo, jak w innych programach dla Windows, czyli wybieramy polecenie Plik/Zapisz. Zachowywanie plików w katalogu głównym to jednak niezbyt dobry pomysł: wygląda tak, jakbyśmy nasze najważniejsze dokumenty wrzucili do pierwszej lepszej szuflady. Dlatego jest dużo lepiej zapisywać je w oddzielnych folderach, jak "Teksty", "Listy" czy "Finanse", utworzonych w Eksploratorze Windows.
Zachowywanie
Edytory tekstu zapisuje tekst wraz z układem dokumentu i wszystkimi formatami w postaci jednego pliku, utworzonego w formacie specyficznym dla danego programu. Przykładowo zbiór utworzony przez program WordPerfect wygląda inaczej niż plik Microsoft Worda. Naturalnie nie jest to żaden problem, dopóki pracujemy w Windows. Programy działające w tym systemie potrafią bowiem zachowywać tekst w formatach zrozumiałych dla innych edytorów - mówimy wtedy o konwersji. Ponadto same potrafią odczytywać wiele obcych formatów, np. Microsoft Word potrafi odczytać dokument zapisany w formacie WordPerfecta konwertując go do własnego formatu.
Jest to istotne wówczas, gdy pracujemy z tekstem na kilku komputerach, na których zainstalowane są różne edytory. Jeśli np. nie posiadamy własnej drukarki i chcemy nasz tekst wydrukować z komputera należącego do znajomego, musimy się upewnić, czy edytor zainstalowany na jego komputerze będzie mógł odczytać nasz plik. Problem powstaje wtedy, gdy natkniemy się na edytor pracujący w systemie MD-DOS. W takim przypadku tekst musi być zapisany w formacie "MS-DOS Text". Pozwala to zachować sam tekst z pominięciem formatowania, a więc atrybutów tekstu, kursywy, układu strony, wyrównania akapitów i odstępów między wierszami. Zwykłego tekstu należy używać tylk w sytuacjach przymusowych.
edytory tekstu.
Komputer z zainstalowanym edytorem tekstu ma znacznie większe możliwości niż prosta maszyna do pisania. W przypadku maszyny każde uderzenie klawisza nanosi na papier jeden znak. Jeżeli popełnimy przy tym jakiś błąd lub zechcemy zmienić całe zdanie, musimy wszystko napisać od początku bądź posłużyć się gumką.
Wszystko wygląda całkiem inaczej, jeśli do pisania używamy komputera. Każdy wprowadzony znak pojawi się najpierw na ekranie monitora. Wpisany tekst możemy w każdej chwili dowolnie modyfikować i wydrukować na papierze dopiero wtedy, gdy zakończymy wszelkie korekty i będziemy w pełni zadowoleni z rezultatów naszej pracy.
Edycja tekstu za pomocą komputera ma też inne zalety. Prostym kliknięciem myszy możemy dowolnie przenosić całe zdania i tak formatować całość, by zyskała ona na wydruku prawdziwie profesjonalny wygląd.
Jeżeli zechcemy sformatować tekst w jakiś specjalny sposób, nadać mu odpowiedni układ strony, umieścić w nim grafikę czy wreszcie wydrukować rezultat naszej pracy na folii przeznaczonej do prezentacji na projektorze, jedynym wyjściem pozostanie komputer z edytorem tekstu. Najważniejsze pozostawiliśmy na koniec: wszystko, co wpiszemy, możemy zachować w postaci pliku, by w przyszłości łatwo go odtworzyć, dokonywać w nim dowolnych zmian, wstawiać go do innego dokumentu czy wreszcie usunąć.
Jaki edytor tekstu?
Dostępnych jest bardzo wiele edytorów tekstu, począwszy od prostego WordPada, który bezpłatnie otrzymujemy z Windows 95, skończywszy na profesjonalnych narzędziach, takich jak MS Word czy WordPerfect. Niektóre z nich są oferowane jako część pakietu, czyli zestawu programów zawierającego dodatkowo np. arkusz kalkulacyjny czy bazę danych. Za najlepsze pakiety uznawane są dziś: MS Works, MS Office. Lotus, SmartSuite, Corel, WordPerfect Office oraz Claris Works. Wielu sprzedawców sprzętu często oferuje komputery z zainstalowanymi programami. Łączna cena bywa zazwyczaj znacznie niższa, niż gdybyśmy oddzielnie kupowali sprzęt i programy.
Różnice pod względem jakości
Dzisiejsze programy do edycji tekstu, poza wchodzącym w skład Windows WordPadem, są dość podobne. Różnice dotyczą szczegółów, takich jak komfort obsługi oraz liczba funkcji specjalnych, które w jednych programach występują, w innych nie. Praktycznie za pomocą każdego edytora tekstu możemy rysować, sprawdzać pisownię, a także rejestrować i uruchamiać własne makra.
Specjalistyczne programy do edycji tekstu
Jeśli zajmujemy się obróbką tekstów specjalnego rodzaju, np. zawierających strukturalne wzory chemiczne bądź skomplikowane równania matematyczne, czy też piszemy tekst w różnych językach, będziemy musieli rozejrzeć się za takim programem, który uda się dostosować do naszych indywidualnych potrzeb. W tym celu najlepiej będzie zwrócić się do sprzedawcy, dokładnie informując go o tym, czego potrzebujemy. Należy przy tym pamiętać, by przed dokonaniem zakupu wypróbować dany program (choćby tylko w sklepie).
Wygląd obszaru roboczego edytora
Nieistotne, z jakim edytorem będziemy mieli do czynienia: większość z nich wygląda na ekranie bardzo podobnie. Analogicznie jak we wszystkich innych programach dla Windows, także tu na samej górze mamy pasek menu. Znajdziemy na nim wszystkie polecenia, jakimi dysponuje program. Przy prawej krawędzi znajduje się pasek przewijania. Za jego pomocą możemy przesuwać tekst, jeśli nie mieści się na ekranie monitora.
Pod paskiem menu znajdują się jeszcze dwa inne zestawy, tzw. paski narzędzi. Zawierają one ikony takich poleceń, jak zachowywanie na dysku, formatowanie bądź drukowanie. Aby ich użyć, wystarczy jedno kliknięcie myszą, bez konieczności przedzierania się przez gąszcz poleceń menu. Poniżej znajduje się linijka. Jest ona bardzo pomocna przy tworzeniu złożonego układu strony, np. dopasowywaniu tekstu oraz umieszczonej w nim grafiki do marginesów.
Na drugim pasku narzędzi znajdziemy informacje na temat stosowanej aktualnie czcionki, rozmiaru pisma oraz formatu akapitu. Mamy tu także menu z listą gotowych stylów pisania.
U dołu ekranu są wyświetlane informacje dotyczące bieżącej strony, wiersza i kolumny.
- na pasku menu znajdziemy wszystkie funkcje programu;
- przyciski paska narzędzi "standardowy" umożliwiają szybki dostęp do najważniejszych funkcji;
- pasek narzędzi "formatowanie" pozwala opracować wygląd tekstu i akapitów. możemy tu zmieniać rozmiar oraz typ czcionki;
- za pomocą linijki definiujemy tabulatory, wcięcia i marginesy;
- w obszarze edycji wpisujemy tekst i umieszczamy w nim grafikę;
- za pomocą pasków przewijania możemy przewijać tekst dokumentu.
Jaki komputer?
Edytory tekstu nie mają szczególnie dużych wymagań sprzętowych. Poprawnie pracują na komputerze 486 z 8 MB pamięci operacyjnej i zainstalowanym Windows, o ile nasze dokumenty nie przekraczają kilku stron.
Programy te nie zajmują również zbyt wiele miejsca na dysku. Potrzebują około 30 MB, choć przyda się dodatkowa przestrzeń dla zapisywanych dokumentów, czyli plików zawierających tekst.
Dokumentem tekstowym może być np. list, ulotka lub dziennik. Z reguły nie zajmuje on zbyt wiele miejsca, chyba że umieścimy w nim wiele obrazków.
Wszystko wygląda całkiem inaczej, jeśli do pisania używamy komputera. Każdy wprowadzony znak pojawi się najpierw na ekranie monitora. Wpisany tekst możemy w każdej chwili dowolnie modyfikować i wydrukować na papierze dopiero wtedy, gdy zakończymy wszelkie korekty i będziemy w pełni zadowoleni z rezultatów naszej pracy.
Edycja tekstu za pomocą komputera ma też inne zalety. Prostym kliknięciem myszy możemy dowolnie przenosić całe zdania i tak formatować całość, by zyskała ona na wydruku prawdziwie profesjonalny wygląd.
Jeżeli zechcemy sformatować tekst w jakiś specjalny sposób, nadać mu odpowiedni układ strony, umieścić w nim grafikę czy wreszcie wydrukować rezultat naszej pracy na folii przeznaczonej do prezentacji na projektorze, jedynym wyjściem pozostanie komputer z edytorem tekstu. Najważniejsze pozostawiliśmy na koniec: wszystko, co wpiszemy, możemy zachować w postaci pliku, by w przyszłości łatwo go odtworzyć, dokonywać w nim dowolnych zmian, wstawiać go do innego dokumentu czy wreszcie usunąć.
Jaki edytor tekstu?
Dostępnych jest bardzo wiele edytorów tekstu, począwszy od prostego WordPada, który bezpłatnie otrzymujemy z Windows 95, skończywszy na profesjonalnych narzędziach, takich jak MS Word czy WordPerfect. Niektóre z nich są oferowane jako część pakietu, czyli zestawu programów zawierającego dodatkowo np. arkusz kalkulacyjny czy bazę danych. Za najlepsze pakiety uznawane są dziś: MS Works, MS Office. Lotus, SmartSuite, Corel, WordPerfect Office oraz Claris Works. Wielu sprzedawców sprzętu często oferuje komputery z zainstalowanymi programami. Łączna cena bywa zazwyczaj znacznie niższa, niż gdybyśmy oddzielnie kupowali sprzęt i programy.
Różnice pod względem jakości
Dzisiejsze programy do edycji tekstu, poza wchodzącym w skład Windows WordPadem, są dość podobne. Różnice dotyczą szczegółów, takich jak komfort obsługi oraz liczba funkcji specjalnych, które w jednych programach występują, w innych nie. Praktycznie za pomocą każdego edytora tekstu możemy rysować, sprawdzać pisownię, a także rejestrować i uruchamiać własne makra.
Specjalistyczne programy do edycji tekstu
Jeśli zajmujemy się obróbką tekstów specjalnego rodzaju, np. zawierających strukturalne wzory chemiczne bądź skomplikowane równania matematyczne, czy też piszemy tekst w różnych językach, będziemy musieli rozejrzeć się za takim programem, który uda się dostosować do naszych indywidualnych potrzeb. W tym celu najlepiej będzie zwrócić się do sprzedawcy, dokładnie informując go o tym, czego potrzebujemy. Należy przy tym pamiętać, by przed dokonaniem zakupu wypróbować dany program (choćby tylko w sklepie).
Wygląd obszaru roboczego edytora
Nieistotne, z jakim edytorem będziemy mieli do czynienia: większość z nich wygląda na ekranie bardzo podobnie. Analogicznie jak we wszystkich innych programach dla Windows, także tu na samej górze mamy pasek menu. Znajdziemy na nim wszystkie polecenia, jakimi dysponuje program. Przy prawej krawędzi znajduje się pasek przewijania. Za jego pomocą możemy przesuwać tekst, jeśli nie mieści się na ekranie monitora.
Pod paskiem menu znajdują się jeszcze dwa inne zestawy, tzw. paski narzędzi. Zawierają one ikony takich poleceń, jak zachowywanie na dysku, formatowanie bądź drukowanie. Aby ich użyć, wystarczy jedno kliknięcie myszą, bez konieczności przedzierania się przez gąszcz poleceń menu. Poniżej znajduje się linijka. Jest ona bardzo pomocna przy tworzeniu złożonego układu strony, np. dopasowywaniu tekstu oraz umieszczonej w nim grafiki do marginesów.
Na drugim pasku narzędzi znajdziemy informacje na temat stosowanej aktualnie czcionki, rozmiaru pisma oraz formatu akapitu. Mamy tu także menu z listą gotowych stylów pisania.
U dołu ekranu są wyświetlane informacje dotyczące bieżącej strony, wiersza i kolumny.
- na pasku menu znajdziemy wszystkie funkcje programu;
- przyciski paska narzędzi "standardowy" umożliwiają szybki dostęp do najważniejszych funkcji;
- pasek narzędzi "formatowanie" pozwala opracować wygląd tekstu i akapitów. możemy tu zmieniać rozmiar oraz typ czcionki;
- za pomocą linijki definiujemy tabulatory, wcięcia i marginesy;
- w obszarze edycji wpisujemy tekst i umieszczamy w nim grafikę;
- za pomocą pasków przewijania możemy przewijać tekst dokumentu.
Jaki komputer?
Edytory tekstu nie mają szczególnie dużych wymagań sprzętowych. Poprawnie pracują na komputerze 486 z 8 MB pamięci operacyjnej i zainstalowanym Windows, o ile nasze dokumenty nie przekraczają kilku stron.
Programy te nie zajmują również zbyt wiele miejsca na dysku. Potrzebują około 30 MB, choć przyda się dodatkowa przestrzeń dla zapisywanych dokumentów, czyli plików zawierających tekst.
Dokumentem tekstowym może być np. list, ulotka lub dziennik. Z reguły nie zajmuje on zbyt wiele miejsca, chyba że umieścimy w nim wiele obrazków.
Napiszmy coś.
Do tej pory pisałam o tym, jak funkcjonuje komputer i z jakich elementów się składa. Nadszedł wreszcie czas, aby przyjrzeć się bliżej najważniejszemu sposobowi jego zastosowania, czyli edycji tekstu. Nie każdy przecież od razu musi się zajmować obsługą bazy danych bądź arkusza kalkulacyjnego. Podobnie jest z grami komputerowymi, które też nie muszą znajdować się w każdym komputerze. Trudno jednak wyobrazić sobie komputer, który nie byłby wykorzystywany do pisania tekstów.
Programy do edycji tekstu istnieją od momentu, w którym pojawiły się pierwsze komputery osobiste. Nic więc dziwnego, że obecnie oferują one znacznie więcej możliwości niż prosta maszyna do pisania. Sprawdzają poprawność ortograficzną, w razie potrzeby wyświetlają listę synonimów dla wybranego słowa i troszczą się o ogólny wygląd tworzonych dokumentów. Za ich pomocą możemy tworzyć małe rysunki, wielokrotnie drukować te same pisma skierowane do jednego lub wielu adresatów i w mgnieniu oka tworzyć gotowe tabele - dokładnie takie jakie są nam potrzebne.
Wkroczymy tutaj w świat edycji tekstu, zapoznając się z podstawowymi zasadami, jakie w nim panują. Dowiedzą się Państwo również, jak tworzyć najróżniejszego typu dokumenty - od listu przez firmowe koperty aż po zwykłe ulotki.
Nawet ci użytkownicy, którzy wcześniej poznali podstawy obróbki tekstu, z pewnością dowiedzą się czegoś nowego. Między innymi podpowiemy, jakie czcionki i gdzie należy użyć, nie zapominając jednak o przykładach praktycznych zastosowań: w tym celu zaprojektujemy niewielką gazetkę. Zapoznamy się także z bazami danych tworząc własną kolekcję kaset wideo.
Programy do edycji tekstu istnieją od momentu, w którym pojawiły się pierwsze komputery osobiste. Nic więc dziwnego, że obecnie oferują one znacznie więcej możliwości niż prosta maszyna do pisania. Sprawdzają poprawność ortograficzną, w razie potrzeby wyświetlają listę synonimów dla wybranego słowa i troszczą się o ogólny wygląd tworzonych dokumentów. Za ich pomocą możemy tworzyć małe rysunki, wielokrotnie drukować te same pisma skierowane do jednego lub wielu adresatów i w mgnieniu oka tworzyć gotowe tabele - dokładnie takie jakie są nam potrzebne.
Wkroczymy tutaj w świat edycji tekstu, zapoznając się z podstawowymi zasadami, jakie w nim panują. Dowiedzą się Państwo również, jak tworzyć najróżniejszego typu dokumenty - od listu przez firmowe koperty aż po zwykłe ulotki.
Nawet ci użytkownicy, którzy wcześniej poznali podstawy obróbki tekstu, z pewnością dowiedzą się czegoś nowego. Między innymi podpowiemy, jakie czcionki i gdzie należy użyć, nie zapominając jednak o przykładach praktycznych zastosowań: w tym celu zaprojektujemy niewielką gazetkę. Zapoznamy się także z bazami danych tworząc własną kolekcję kaset wideo.
Subscribe to:
Posts (Atom)