Thursday, June 14, 2007

Jak można ustrzec się przed wirusami?

Najlepszym sposobem ochrony przed wirusami jest niezarażanie się nimi. To tak jak ze zdrowiem: aby nie być chorym, należy przestrzegać zasad higieny. Ponieważ większość wirusów przenoszonych jest na dyskietkach, pierwsza zasada brzmi: nigdy nie wkładamy do napędu dyskietki, której pochodzenia nie jesteśmy pewni. Jeśli nie da się tego stwierdzić, poddajemy ją kontroli za pomocą programu antywirusowego. Są to specjalne programy zajmujące się wykrywaniem i unieszkodliwianiem wirusów komputerowych. Szczególną ostrożność należy zachować wobec plików ściąganych z Internetu, które najlepiej natychmiast sprawdzać za pomocą odpowiedniego programu.
Aby nieświadomie nie rozsiewać wirusów zarażając pliki przekazywane innym, należy kontrolować również wszystkie programy i dane znajdujace się na twardym dysku. Dotyczy to głównie sytuacji, gdy w naszym domowym komputerze, do którego dostęp mają inni domownicy, korzystamy z danych przynoszonych z biura. Istotne jest też posiadanie wolnej od wirusów dyskietki systemowej, którą tworzymy za pomocą polecenia Formatuj i zaznaczonej opcji Kopiuj tylko pliki systemowe.

Wirusy komputerowe

Choć trudno w to uwierzyć - infekcji mogą ulegać także komputery. Wirusy komputerowe, tak jak grypa przykuwająca ludzi do łóżka, potrafią bardzo skutecznie sparaliżować najlepszy komputer. Liczba istniejących obecnie wirusów jest trudna do oszacowania - można przyjąć, że jest ich od kilku do kilkunastu tysięcy. Te mniej groźne są jedynie uciążliwe, inne jednak mogą doprowadzić nawet do utraty danych. Na szczęście istnieje kilka sposobów ochrony przed cyfrowymi chorobami. Każdy zawirusowany komputer można wyleczyć - posiadając oczywiście odpowiedni program antywirusowy.

Wednesday, June 13, 2007

Odnowa Windows

Z pewnością dla własnego dobrego samopoczucia od czasu do czasu mamy ochotę na modyfikację wyglądu Windows w naszym komputerze. Zmieniając system od strony estetycznej, warto również uprościć nieco jego obsługę.

Przede wszystkim tworzymy na Pulpicie ikony skrótów do najczęściej uruchamianych programów. Dzięki temu nie będziemy już musieli za każdym razem przedzierać się przez gęstwinę drzewka menu startowego - wystarczy dwukrotne kliknięcie ikony. Aby utworzyć na Pulpicie ikony uruchamianych programów, klikamy w jego obszarze prawym przyciskiem myszy i z kontekstowego menu wybieramy opcję Nowy obiekt / Skrót. Po tym wyświetli się okno dialogowe specjalnego asystenta, który krok po kroku poprowadzi nas przez cały proces tworzenia połączenia. Windows oferuje też możliwość przypisania do danego programu skrótu klawiszowego.



Autostart

Użytkownicy wykorzystujący peceta głównie do pracy, po każdym jego starcie najczęściej uruchamiają ten sam lub kilka tych samych programów. Ponieważ jednak komputer może je ładować sam - automatycznie po uruchomieniu - warto skorzystać i z tej możliwości. W tym celu skróty do tych programów należy umieścić w folderze Autostart, znajdującym się w menu startowym Windows. Najprościej to uczynić w Eksploratorze, przeciągając ikony programów, które mają być ładowane zaraz po starcie systemu, do folderu Autostart.


Nowe kolory
Kolory wyświetlanych w systemie elementów można łatwo zmienić. Po kliknięciu prawym przyciskiem myszy w obszarze pulpitu i wybraniu polecenia Właściwości w oknie, które się pojawi, przechodzimy do karty Wygląd. Na liście pod opcją Schemat dostępne są zestawy kolorów, które nie tylko możemy wybierać, ale i modyfikować - według własnego uznania.


Zmiana tapety
Po pewnym czasie tło Pulpitu może nam się wydać nudne. Na szczęście nietrudno sprawić sobie całkiem nowe. Podobnie jak wcześniej, znów w obszarze Pulpitu klikamy prawym przyciskiem myszy, wybieramy pozycję Właściwości, lecz tym razem przechodzimy do karty Tło. Pod opcją Deseń mamy listę dostępnych wzorków, natomiast pod Tapeta obrazy, które mogą zostać umieszczone na Pulpicie. Nic też nie stoi na przeszkodzie, by znalazł się na nim nasz własny obraz - wystarczy w tym celu kliknąć przycisk Przeglądaj i odnaleźć go na dysku. W niewielkim okienku podglądu pojawi się jego miniaturka prezentująca przyszły wygląd Pulpitu. Na koniec klikamy przycisk OK, by potwierdzić dokonane zmiany.

Usuwanie części programów.

Może się jednak zdarzyć, że nie będziemy chcieli pozbywać się całego programu, a jedynie pewnych jego części, których już nie potrzebujemy. Sam Windows wyposażony jest w około 50 niewielkich programów tego typu. Niektóre z nich są niezwykle przydatne w każdej sytuacji, inne - tylko w określonych przypadkach, zajmując na co dzień niepotrzebnie miejsce na dysku. W celu usunięcia zbędnych programów, należących do Windows, wybieramy pozycję Ustawienia / Panel sterowania / Dodaj/Usuń programy i przechodzimy do karty Instalator Windows. Pojawi się wówczas okno dialogowe z listą programów dostarczanych wraz z systemem. W oknie tym możemy odznaczyć pozycje, których chcemy się pozbyć.

Podobną możliwość oferują również inne programy. Aby usunąć z nich jedynie wybrane części, należy uruchomić ich program instalacyjny, wyświetlający listę wszystkich składowych danego programu.

Usuwanie programów

Po doprowadzeniu do porządku struktury folderów na twardym dysku powinniśmy również zwrócić uwagę na programy, które się na nim znajdują. Często bowiem wielu z nich właściwie w ogóle nie używamy - zaś usuwając je, zyskamy dodatkowe miejsce. Każdy program pracujący w środowisku Windows w trakcie instalacji tworzy na dysku nowy folder, do którego kopiuje swoje pliki. Oprócz nich często kopiowane są też pliki do określonych folderów Windows. Poza tym w plikach konfiguracyjnych systemu dokonywane są odpowiednie wpisy. Dlatego więc usunięcie samego folderu, zawierającego pliki programu - nie wystarczy, ponieważ na dysku pozostaną jeszcze pliki skopiowane przez niego do katalogów Windows. Istotną wadą tego systemu jest jednak brak możliwości odnalezienia wszystkich tego typu plików, a jedynym wyjściem pozostaje skorzystanie z programów pracujących w Windows: a więc zarówno plików zawartych w ich folderach, jak i tych, kopiowanych do katalogów Windows. Niektóre programy wyposażone są we własne moduły, których zadaniem jest kompletne usunięcie ich z twardego dysku. W większych pakietach programowych najczęściej znajdziemy do tego odpowiednią opcję w programie instalacyjnym. Jeżeli więc zechcemy usunąć cały pakiet ze wszystkimi plikami, które do niego należą, wystarczy, że uruchomimy odpowiedni moduł, instalowany na dysku wraz z danym programem. Oprogramowanie napisane wyłącznie z myślą o Windows możemy usuwać w całości w znacznie prostszy sposób: klikając przycisk startowy menu systemu, a następnie wybierając Ustawienia / Panel sterowania / Dodaj/Usuń programy. Następnie zaznaczamy nazwę danego programu i klikamy przycisk Dodaj/Usuń. * Aktualizacja Przy dokonywaniu aktualizacji (upgrade), czyli instalacji nowszej wersji danego programu, najczęściej nie jest wcale konieczne usuwanie wersji poprzedniej. Program instalacyjny sam ją odkryje na twardym dysku i automatycznie usunie wszystkie stare części programu, które w aktualnej wersji nie będą używane.

Procesory.

Mikroprocesor to mózg każdego komputera. Jest głównym układem PC-ta i elementem, który wciąż pracuje, jak superkalkulator wykonujący wszystkie zadania nakładane na niego przez uruchomiony program.
Procesor wygląda jak poduszka na igły pełna metalowych nóżek. Jego typ możemy rozpoznać po oznaczeniach znajdujących się na obudowie - kilku symbolach, które jednak dokładnie informują o tym, z jakiego typu procesorem mamy do czynienia, np. 80386 czy 80486 (lub w skrócie 486).
Od kolejnej generacji procesorów - Pentium - firma Intel zmieniła nieco ich oznaczenia, choć czasem nazywa się je procesorami 586. Nieco inne oznaczenia mają produkty firmy AMD i Cyrix.
Procesory charakteryzowane są również ze względu na wydajność, czyli szybkość, z jaką są w stanie wykonywać zlecone im zadania. Miarą wydajności jest częstotliwość pracy mierzona w megahercach - w skrócie MHz. Najczęściej wyższa częstotliwość oznacza szybszy procesor.
Niektóre programy, jak edytory tekstu, nie potrzebują jednak specjalnie wydajnego systemu. Dużo większe wymagania pod tym względem stawiają natomiast arkusze kalkulacyjne oraz programy do obróbki grafiki.
Procesor może być także wyposażony w dodatkowy układ wspomagający wykonywanie obliczeń. Chodzi o tzw. koprocesor, który w całości przejmuje wykonywanie wszelkich skomplikowanych działań matematycznych, odciążając w ten sposób główny układ procesora. Wszystkie współczesne procesory mają wbudowaną taką jednostkę, natomiast przy starszych produktach rodziny 386 i 486 należy zwrócić uwagę na symbole umieszczone za typem urządzenia: DX oznacza układ z wbudowanym koprocesorem, zaś SX - układ bez takiej jednostki.

Tuesday, June 12, 2007

Inne nośniki danych

Jeśli wykorzystujemy nasz komputer w pracy zawodowej i mamy do czynienia z dużą ilością ważnych informacji, do tworzenia zapasowych kopii powinniśmy używać innych niż dyskietki, bardziej wyspecjalizowanych nośników danych. Do przechowywania zapasowych kopii większej ilości danych od dawna już przede wszystkim wykorzystywane są streamery, czyli napędy, w których umieszcza się kasety z taśmą magnetyczną - podobne do zwykłych kaset magnetofonowych. Na jednej kasecie bez problemu mieści się zawartość całego twardego dysku - dlatego tak często są one stosowane w sytuacji, kiedy informacje znajdujące sie w komputerze są ciągle zmieniane i stanowią o być albo nie być danej firmy.

Na rynku dostępne są też modele przeznaczone dla użytkowników komputerów domowych - w cenie około kilkuset złotych. Dzięki nim nie trzeba się już martwić o bezpieczeństwo danych zajmujących na dysku nawet po kilkaset megabajtów. Taśmy do streamerów są względnie niedrogie i stanowią doskonałe rozwiązanie również dla tych użytkowników, którym podczas pracy z programami o dużej objętości zdarza się zapełnić cały dysk twardy - wówczas wystarczy zapisać pliki, które w danym momencie nie są używane i można kontynuować pracę.

Innym typem urządzeń są nagrywarki dysków CD, które także mogą być używane do tworzenia kopii bezpieczeństwa. I choć są one wciąż jeszcze dość drogie, posiadają dwie niewątpliwe zalety: po pierwsze, dane przegrywane są z nich równie łatwo, jak z dyskietki czy drugiego dysku twardego, po drugie, za ich pomocą możliwe jest kopiowanie zwykłych płyt kompaktowych z nagraną muzyką.

Oznaczanie dyskietek

Dyskietki, na których tworzymy zapasowe kopie naszych cennych danych, powinny być odpowiednio opisane. Na ich etykietach notujemy więc daty wykonania ostatniej archiwizacji, kolejny numer w bieżącym zestawie kopii oraz nazwy katalogów zachowanych na danym nośniku. Tylko w ten sposób będzie później możliwe szybkie odnalezienie i odtworzenie interesujących nas plików.

Archiwizacja danych.

Do utraty danych może dochodzić w wielu sytuacjach. Najczęściej chodzi o ich przypadkowe usunięcie. Równie dobrze powodem może być jednak błąd komputera. Najlepszym zabezpieczeniem jest zawsze utworzenie zapasowej kopii całej zawartości twardego dysku na innym nośniku danych. Oczywiście, dyski charakteryzują się zbyt dużą pojemnością, aby to co się na nich znajduje, można było w całości kopiować na dyskietki - z drugiej strony nie zawsze konieczne jest kopiowanie całej ich zawartości. Instalacyjne wersje wszystkich programów powinniśmy przecież mieć albo na CD-ROM-ach, albo na dyskietkach. W razie wystąpienia jakichkolwiek problemów zawsze można zainstalować je od nowa.

Pozostają więc pliki utworzone przez użytkownika, a więc: dokumenty tekstowe, grafika, pliki zawierające dźwięk i inne. Ich typ zależy od tego, do czego używamy komputera. Wystarczy więc, jeśli od czasu do czasu skopiujemy nasze własne dane na dyskietki. W Windows do archiwizacji danych, czyli tworzenia zapasowych kopii, służy program o nazwie Backup.

Odzyskiwanie danych

Jeżeli regularnie tworzymy zapasowe kopie - nic złego nie może się stać z naszymi dokumentami. W razie przypadkowej ich utraty wystarczy ponownie uruchomić program Backup, umieścić w napędzie pierwszą dyskietkę kopii bezpieczeństwa i postępować zgodnie z instrukcjami pojawiającymi się na ekranie. Dodajmy, że program ten pozwala także na odzyskiwanie jedynie wybranych plików - nie jest więc konieczne kopiowanie wszystkich, które zabezpieczyliśmy na dyskietkach.

Sunday, June 10, 2007

Microsoft Plus!

Firma Microsoft opracowała dodatkowy pakiet programów o nazwie Plus!, którego zadaniem jest ułatwienie pracy z Windows. Dzięki obecności w nim tak zwanych agentów systemu (system agents) możliwe jest automatyczne uruchamianie Defragmentatora dysków i ScanDisku, dzięki czemu pozostaje nam jedynie określenie, jak często ma się to odbywać. Tym samym nie musimy już pamiętać o regularnym sprawdzaniu stanu naszego dysku, ponieważ dokona tego komputer - agent systemu wykorzysta przerwy podczas pracy, aby w odpowiednim momencie uruchomić któryś z wymienionych programów.

Defragmentacja

Zachowywane na dysku pliki nie zawsze zapisywane są na nim w postaci ciągłych bloków danych - zdarza się, że Windows dzieli je na mniejsze części, ponieważ nie znajduje wolnego miejsca, w którym mógłby je wstawić w całości. Wolne obszary na dysku powstają w momencie usuwania plików. Podczas zapisywania nowych system wyszukuje na powierzchni twardego dysku wolne obszary, w których mógłby umieścić zapisywane właśnie dane. Jeżeli w danym punkcie zabraknie miejsca dla wszystkich informacji należących do danego pliku, ich reszta zostaje umieszczona gdzie indziej. Z czasem liczba plików podzielonych na mniejsze fragmenty może znacznie wzrosnąć. Oczywiście, nie giną przy tym żadne z zawartych w nich informacji. Zachowujemy też pełny dostęp do każdego z takich plików, ponieważ system zna dokładne położenie wszystkich fragmentów, z których się one składają. Jednakże przy zbyt wielu plikach podzielonych na mniejsze części dość wyraźnie wzrasta czas potrzebny systemowi na odszukiwanie wszystkich należących do nich informacji - zwiększa się więc czas dostępu do danych. Jeżeli odniesiemy wrażenie, że nasz komputer zwolnił tempo pracy, powinniśmy dokonać defragmentacji jego dysku. Służy do tego dostarczany wraz z Windows program o nazwie Defragmentator dysków, który grupuje informacje należące do poszczególnych plików w bloki. W rezultacie skróci się czas dostępu do wszystkich plików.

Dodajmy, że oprócz dwóch wymienionych programów Windows posiada jeszcze jeden użyteczny mechanizm - moduł rozpoznający stan plików na dysku. Potrafi on określić, czy w danym momencie defragmentacja jest niezbędna, czy też nie. Zanim więc zdecydujemy się na jej przeprowadzenie, powinniśmy wcześniej sprawdzić, czy jest to rzeczywiście konieczne.

Kontrola i naprawa.

W trakcie intensywnej pracy z komputerem może się zdarzyć, że na dysku wystąpią błędy. Na szczęście podczas zachowywania plików system sprawdza na twardym dysku miejsce, w którym są one zapisywane. Jeśli pojawi się błąd, nie musi to wcale oznaczać, że dysk jest uszkodzony. Wystarczy bowiem, że podczas dokonywania zapisu komputer zostanie choćby lekko poruszony, a na dysku mogą pojawić się obszary, w których nie da się już zachować żadnych informacji. Takich miejsc, właściwie bezużytecznych, stopniowo może przybywać. Ratunek znów przynosi ScanDisk - jego zadaniem jest usuwanie również tego rodzaju błędów. Program ten sprawdza nie tylko struktury folderów i plików, ale także powierzchnię dysku. Na życzenie potrafi też w sposób automatyczny usuwać odkryte błędy. Oczywiście, w przypadku fizycznych defektów dysku ScanDisk nie będzie w stanie nam pomóc.

Narzędzia systemowe.

Na dysku twardym zapisane są wszystkie nasze pliki i programy. Z reguły praca z nimi odbywa się bez większych problemów, lecz podczas wykonywania operacji na milionach bitów od czasu do czasu może wkraść się jakiś błąd. W razie wystąpienia błędu w pliku odczytanie zawartych w nim informacji nie będzie już możliwe. Aby więc zachować pewny i szybki dostęp do danych, konieczne jest regularne przeprowadzenie kontroli dysku, na którym są one zapisane. Wraz z Windows otrzymujemy program o nazwie ScanDisk, którego zadaniem jest wyszukiwanie i usuwanie ewentualnych błędów występujących na nośnikach danych. Dla utrzymania dysku w odpowiedniej kondycji dobrze jest więc co jakiś czas skorzystać z tego narzędzia. Windows oferuje także inny program, służący do defragmentacji plików zapisywanych na twardym dysku. Defragmentacja polega na tym, że części podzielonych plików są rozrzucone w różnych punktach, ponownie ze sobą łączone i umieszczane w jednym punkcie w postaci całego bloku danych. Oba opisane programy mogą być uruchamiane na dwa sposoby: za pośrednictwem menu startowego Windows - przycisk Start, a następnie Programy / Akcesoria / Narzędzia systemowe / ScanDisk lub Defragmentator dysków albo poprzez ikonę Mój komputer znajdującą się na Pulpicie, kliknięcie prawym przyciskiem myszy nazwy napędu i wybranie pozycji Właściwości. Na ekranie pojawi się wówczas okno z informacjami na temat wolnego i zajętego miejsca na danym dysku. Dostęp do obu programów uzyskujemy poprzez kartę Narzędzia.

Saturday, June 09, 2007

CD-ROM-y

Większość CD-ROM-ów sprzedawanych jest, tak jak płyty kompaktowe, w specjalnym pudełku, do którego należy je wkładać po każdym użyciu. Tym sposobem najlepiej ochronimy krążki przed uszkodzeniem. Coraz częściej spotyka się jednak CD-ROM-y rozpowszechniane w postaci dodatku do czasopism komputerowych - wówczas przeważnie są one umieszczane w papierowej kopercie. Dla tego typu dysków dobrze więc mieć przygotowanych w zapasie kilka wolnych pudełek. A kiedy zbierze nam się ich większa liczba, zdecydowanie najlepszym wyjściem będzie zaopatrzenie się w większy pojemnik, w którym umieścimy wszystkie CD-ROM-y.

Nowe dyskietki.

Ponowne wykorzystanie używanych dyskietek oznacza naturalnie zaoszczędzenie paru złotych, lecz od czasu do czasu nie obędzie się też bez zakupu nowych. Najczęściej przed ich użyciem będziemy musieli je sformatować, choć oferowane są również dyskietki formatowane fabrycznie - naturalnie po nieco wyższej cenie.

Formatowanie.

Aby na używanej dyskietce móc zapisać nowe dane, konieczne jest sprawdzenie, czy poprzednie pliki zostały z niej usunięte. Naturalnie, można je tylko usunąć, lecz ponieważ na starszych dyskietkach mogą czasem występować błędy, najlepiej je na nowo sformatować. Służy do tego specjalne narzędzie, dostarczane wraz z Windows.

Podczas formatowania powierzchnia nośnika danych jest dokładnie sprawdzana, czy nie ma na niej błędów i ponownie dzielona na ścieżki i sektory. Przed tą operacją należy się jednak dobrze zastanowić, gdyż formatując dyskietkę automatycznie tracimy wszystkie znajdujące się na niej dane.

Jeśli już zdecydujemy się na ten krok, klikamy prawym przyciskiem myszy ikonę napędu dyskietek i z menu kontekstowego wybieramy pozycję Formatuj. Na ekranie pojawi się okienko dialogowe z kilkoma ustawieniami dodatkowymi. Najczęściej są dziś używane dyskietki wysokiej gęstości (HD = High Density) - na liście Pojemność: pozycja 1,44 MB (3,5"). Istnieją też jeszcze dyskietki starszego typu podwójnej gęstości (DD = Double Density) i takich samych rozmiarów, lecz o mniejszej pojemności: 720 KB.


Aby sformatować używaną dyskietkę wystarczy zaznaczyć opcję Typ formatowania / Szybkie (wymazywanie). Jeżeli natomiast mamy do czynienia z nową dyskietką lub jeszcze nie formatowaną, zaznaczamy opcję Pełne. Z kolei ustawienie Kopiuj tylko pliki systemowe służy do tworzenia dyskietki systemowej, z której w razie wystąpienia poważniejszych problemów z uruchomieniem Windows możliwe będzie wystartowanie systemu w trybie MS-DOS.
Każda dyskietka powinna być też odpowiednio oznaczona. Poza tym po zakończeniu formatowania warto zapoznać się z jego wynikami. Służy do tego opcja Wyświetl podsumowanie po zakończeniu, która powoduje wyświetlenie na koniec okna z informacjami na temat sformatowanej dyskietki. W ten sposób dowiemy się też, czy na nośniku pojawiły się jakieś uszkodzenia - w takim przypadku możliwe będzie dalsze jego używanie, choć naturalnie nie możemy być już pewni co do bezpieczeństwa przechowywanych nań danych.

Dyskietki i CD -ROM-y

Przy robieniu porządków nie powinniśmy zapominać o dyskietkach. Jeśli w pudełku z nimi zrobi się ciasno, zdecydowanie należy coś z tym zrobić. Najlepiej od razu podzielić je na cztery grupy: z programami, których już nie potrzebujemy, których bardzo często używamy, z których aktualnie nie korzystamy, ale być może przydadzą nam się nieco później i takie, których właściwie w ogóle nie uruchamiamy, lecz warto je zatrzymać.

Dyskietki z programami, których rzadko używamy, należy umieścić osobno, w bezpiecznym miejscu. Pamiętajmy jednak, aby je odpowiednio oznaczyć i zabezpieczyć przed zapisem - w ten sposób unikniemy ich przypadkowego usunięcia. Po oddzieleniu ich od reszty w pudełku powinno zrobić się nieco luźniej - przynajmniej na tyle, by wystarczyło miejsca dla dyskietek z programami używanymi najczęściej. Oczywiście fakt, iż przestajemy używać jakiegoś programu, nie oznacza wcale, że nie możemy wykorzystać dyskietki, na której on się znajduje - wystarczy jedynie usunąć wszystkie zapisane na niej informacje: albo kasując pliki programu, albo formatując dyskietkę.

Sunday, June 03, 2007

Usuwanie plików

Z czasem na dysku gromadzi się coraz więcej plików, których już nie potrzebujemy. Jednych zapomnieliśmy usunąć, w przypadku innych nie wiemy już nawet, co i gdzie zapisaliśmy. Jednak dla naszego komputera zbędne pliki oznaczają więcej pracy i mniej wolnego miejsca na twardym dysku. Jeśli uwolnimy go od tego balastu - zdecydowanie poprawi się jego wydajność, a my zyskamy nieco pamięci dyskowej. Najlepszym sposobem, aby to osiągnąć, jest systematyczne przeczesywanie całego dysku w poszukiwaniu plików, które nadają się już do usunięcia.
Zbędne pliki powinniśmy kasować bez chwili zastanowienia. Jeżeli co do jakiegoś pliku nie jesteśmy do końca pewni, skopiujmy dane na dyskietkę i umieśćmy w bezpiecznym miejscu. W razie potrzeby możemy też zachować całe katalogi wraz z zawartymi w nich plikami.



Pliki tymczasowe

Po uruchomieniu komputera w trakcie ładowania Windows tworzone są na dysku pliki tymczasowe, które podczas normalnego zamykania systemu są z niego usuwane. Jeśli jednak praca komputera zostanie nagle przerwana - pliki te pozostaną na dysku. Szczególnie obszerne są pliki tymczasowe dysków CD-ROM. Pamiętajmy, że w ciągu dość krótkiego czasu na dysku może pojawić się nawet kilkanaście tego typu plików, a ponieważ nie spełniają one żadnej funkcji, zajmując jedynie miejsce na dysku, zdecydowanie należy je usuwać. Poznamy je po znaku tyldy ("~") na początku nazwy oraz po rozszerzeniu "tmp".
Jeżeli po raz pierwszy spotykamy się z plikami tego rodzaju - z pewnością zdziwimy się, jak wiele znajduje się ich na twardym dysku naszego komputera.
W menu startowym stystemu klikamy Znajdź / Pliki lub foldery.
W wyświetlonym oknie dialogowym w polu Nazwa wpisujemy "~*.*", informując tym samym Windows, że ma odszukać wszystkie pliki rozpoczynające się znakiem tyldy. Zanim zdecydujemy się na usunięcie tego czy innego pliku, z menu wybieramy opcję Widok/Rozmieść ikony/Wedługdaty. Dzięki temu będziemy mogli przenieść wszystkie starsze pliki do kosza. Regularne usuwanie plików tymczasowych przynosi za każdym razem około 0,5 megabajta wolnego miejsca na dysku. Natomiast za pierwszym razem może to być nawet od 10 do 100 megabajtów.



śmieci do kosza!

Pliki przenoszone są z okna Eksploratora do Kosza, z którego jednak można je później odzyskać. Naturalnie, znajdujące się w nim pliki zajmują miejsce na dysku. Kiedy Kosz jest pełny, Windows automatycznie go opróżnia. W każdej chwili możemy też zrobić to sami. Po tym pliki, które były w nim przechowywane, zostają ostatecznie skasowane, a więc zwalnia się zajmowane przez nie miejsce na dysku. Od tej chwili ich odzyskanie przestaje być już możliwe.


Czcionki

Używanie wciąż tych samych czcionek po pewnym czasie staje się oczywiście nudne. Dlatego zdarza się, że instalujemy nowe, oferowane najczęściej jako shareware. Niestety, w takiej sytuacji plików czcionek stopniowo przybywa, a pamiętajmy, że zajmują one nie tylko miejsce na dysku, ale i w pamięci operacyjnej, do której są ładowane w momencie uruchamiania Windows. Jeżeli będzie ich zbyt wiele - wydajność naszego peceta znacznie zmaleje. Dlatego warto pozbywać się wszelkich nie używanych już przez nas fontów. Ich pliki znajdziemy w folderze Windows/Fonts. Otwierając go, zyskujemy możliwość obejrzenia poszczególnych fontów i usunięcia najmniej przydatnych. Po zaznaczeniu plików zbędnych czcionek wybieramy polecenie Plik/Usuń.

UWAGA!
W żadnym razie nie należy kasować fontu MS Sans Serif, który jest używany przez Windows.

Saturday, June 02, 2007

porządek na dysku.

Jeśli często korzystamy z komputera, od czasu do czasu powinniśmy zająć się uporządkowaniem plików znajdujących się na jego dysku twardym. W niektórych przypadkach wystarczy w tym celu utworzyć dodatkowy folder, w innych - konieczne będzie przeorganizowanie całej struktury istniejących folderów. Gdy będzie ona przejrzysta, zachowamy lepszą kontrolę nad tym, co mamy na dysku w naszym komputerze, dzięki czemu odnajdywanie interesujących nas dokumentów będzie się odbywało znacznie szybciej.
Struktura folderów na twardym dysku powinna przypominać układ szuflad i półek regału, w którym trzymamy wszystkie nasze papiery. W regale takim nierzadko znajdują się także dwa katalogi - rzeczowy i alfabetyczny, pozwalające na odnajdywanie dowolnego dokumentu wśród setek lub tysięcy innych bez większego problemu. Dlatego analogiczny system należy stworzyć na dysku komputera: oddzielne foldery dla gier, listów oraz innych danych i programów. Poza tym, jeśli z komputera korzysta kilka osób, dla każdej z nich dobrze jest utworzyć oddzielny katalog.


Wiele folderów.

Większa liczba folderów zawierających mniej plików w dużym stopniu ułatwia wyszukiwanie dokumentów. Dobrze jest więc utworzyć więcej własnych katalogów, w których umieścimy nasze pliki. W tym celu w Eksploratorze wybieramy opcję Plik / Nowy obiekt / Folder i podajemy nazwę dla nowego folderu.


Zmiana nazwy.

Aby zmienić nazwę danego pliku czy folderu, wystarczy kliknąć jego nazwę prawym przyciskiem myszy i z menu kontekstowego wybrać polecenie Zmień nazwę. Nazwa nowego obiektu zostanie wówczas podświetlona kolorem i pojawi się migający kursor tekstowy, umożliwiając dokonanie zmiany nazwy. Należy jednak pamiętać, że z plików korzystają różne programy, które po uruchomieniu będą je chciały odnaleźć.
Oczywiście po zmianie nazw kilku plików czy folderów nie będzie to możliwe, jeśli nie przekażemy danemu programowi informacji o dokonanych zmianach.


Foldery i pliki.

Zarówno foldery, jak i pliki możemy dowolnie przenosić z miejsca na miejsce, jak również zmieniać ich nazwy. Przeciągając folder za pomocą myszy - techniką przeciągnij-i-upuść - przenosimy również wszystkie inne foldery, które są w nim zawarte.
 

Zabawne i śmieszne filmy/filmiki