Thursday, May 31, 2007
nadruk naklejek.
Drukarki potrafią drukować nie tylko na zwykłym papierze, ale i na papierze samoprzylepnym, dzięki czemu możemy wykonać własne etykiety - począwszy od naklejek z adresem, a skończywszy na nalepkach na słoiki z konfiturami. Najlepiej w tym celu wykonać nalepki o wielkości odpowiedniej do ich przeznaczenia. W Wordzie dla Windows mamy do tego całą listę gotowych formatów etykiet. Przy drukowaniu pamiętajmy o ostrożnym obchodzeniu się z tego rodzaju papierem - odklejenie się jednej warstwy w trakcie drukowania może bardzo skutecznie zapchać drukarkę.
papier.
Papier używany do drukowania również wpływa na jakość druku. Na jakość papieru należy zwracać szczególną uwagę podczas drukowania materiałów reklamowych. Do drukarek atramentowych i laserowych oferowany jest papier specjalnego typu. Od niego często zależy ostrość, z jaką drukowany jest tekst i grafika. Z kolei podczas drukowania na drukarkach atramentowych zastosowanie odpowiedniego papieru może zapobiec rozlewaniu się atramentu. Warto też wypróbować kolorowy papier ze zdobionymi krawędziami.
kolory.
Odrobina koloru uatrakcyjni każdą pracę. Dodatkowo dochodzi jeszcze mnóstwo zabawy przy eksperymentowaniu z różnymi kolorami i ich odcieniami. Jeśli jeszcze nie mamy drukarki, powinniśmy się zastanowić nad kolorową drukarką atramentową - nie jest ona dużo droższa od modeli czarno-białych, a oferuje dość wysoką jakość przy drukowaniu kolorów. Oczywiście nie należy się spodziewać, że drukowana grafika jakością będzie przypominać fotografie z ilustrowanych magazynów.
drukowanie.
Ostatnim etapem pracy z tekstem jest drukowanie. Jakość wydruku zależy od jakości drukarki. Jeśli używamy drukarki igłowej, możemy liczyć raczej na przeciętne efekty drukowania. Drukarki atramentowe oferują znacznie więcej. Ponadto niektóre modele posiadają możliwość drukowania w kolorze. Najlepsze rezultaty osiągniemy korzystając z drukarki laserowej, która - zwłaszcza kolorowa - może być jednak dość droga.
Saturday, May 19, 2007
Creative Writer
Creative Writer to zabawny edytor tekstu, pomagający dzieciom szybko zapoznać się z zasadami pisania za pomocą komputera. Do podstawowego wyposażenia takiego programu należą narzędzia, dzięki którym szybko i łatwo można tworzyć małe gazetki, plakaty czy kartki z życzeniami. Do programu dołączany jest też zestaw obrazków, gotowe elementy zdobiące tekst oraz wymyślne obramowania. Ten prosty program potrafi momentami więcej niż jego profesjonalni bracia: pozwala na łatwe obracanie tekstu, dodawanie do niego cienia i kolorowanie. Jego obsługa jest przy tym tak prosta, że na wyniki pracy nie trzeba długo czekać, a zastosowanie obrazkowego menu pozwala posługiwać się programem nawet bez znajomości języka angielskiego.
Choć na to nie wygląda, Creative Writer jest normalnym programem dla Windows, posiadającym pasek menu, pasek narzędzi i okna. Cały trik polega na tym, że wszystkie funkcje ukryte są pod obrazkami, a nie opcjami menu. Po starcie programu trafiamy do budynku o kilku piętrach - na pierwszym znajduje się warsztat edytorski, z którego droga prowadzi do okna umożliwiającego wprowadzanie tekstu. Z kolei na trzecim usytuowana jest pracownia projektanta, w której mamy kilku asystentów odpowiedzialnych za tworzenie plakatów, kart i małych gazetek. Na poddaszu znajduje się pomieszczenie dla naszych pomysłów - tu dziecko może wprowadzać w życie własne projekty, opierając się na możliwościach oferowanych przez program.
Obszar roboczy Creative Writera przypomina raczej książeczkę do malowania - aż mieni się od kolorów, a przy każdym kliknięciu myszą generowany jest odpowiedni dźwięk. Za poszczególnymi obrazkami kryją się jednak zwyczajne funkcje doskonałego edytora tekstu. Za pomocą poleceń opcji Akapit możemy na przykład wybrać odpowiedni rodzaj i stopień pisma, określić wyrównanie tekstu i wiele, wiele więcej.
Mniejsze symbole wskazują z kolei na działanie poszczególnych poleceń. Tak jak w profesjonalnym edytorze tekstu, także i tu możemy podzielić tekst na kilka szpalt, określić szerokość marginesów i ustawić automatyczne numerowanie stron.
Oczywiście nie brakuje tu i podglądu strony.
Choć na to nie wygląda, Creative Writer jest normalnym programem dla Windows, posiadającym pasek menu, pasek narzędzi i okna. Cały trik polega na tym, że wszystkie funkcje ukryte są pod obrazkami, a nie opcjami menu. Po starcie programu trafiamy do budynku o kilku piętrach - na pierwszym znajduje się warsztat edytorski, z którego droga prowadzi do okna umożliwiającego wprowadzanie tekstu. Z kolei na trzecim usytuowana jest pracownia projektanta, w której mamy kilku asystentów odpowiedzialnych za tworzenie plakatów, kart i małych gazetek. Na poddaszu znajduje się pomieszczenie dla naszych pomysłów - tu dziecko może wprowadzać w życie własne projekty, opierając się na możliwościach oferowanych przez program.
Obszar roboczy Creative Writera przypomina raczej książeczkę do malowania - aż mieni się od kolorów, a przy każdym kliknięciu myszą generowany jest odpowiedni dźwięk. Za poszczególnymi obrazkami kryją się jednak zwyczajne funkcje doskonałego edytora tekstu. Za pomocą poleceń opcji Akapit możemy na przykład wybrać odpowiedni rodzaj i stopień pisma, określić wyrównanie tekstu i wiele, wiele więcej.
Mniejsze symbole wskazują z kolei na działanie poszczególnych poleceń. Tak jak w profesjonalnym edytorze tekstu, także i tu możemy podzielić tekst na kilka szpalt, określić szerokość marginesów i ustawić automatyczne numerowanie stron.
Oczywiście nie brakuje tu i podglądu strony.
Programy dla dzieci.
Co jest potrzebne?
Wszędzie tam, gdzie mamy do czynienia z dobrą zabawą, musimy się liczyć z takimi samymi wymaganiami sprzętowymi, jakie stawiają najbardziej profesjonalne programy komercyjne. Bogata grafika i dźwięk stanowią wyzwanie dla każdego komputera. W tym przypadku nie wygląda to jednak tak strasznie: jeśli Windows działa bez zarzutu, również i żaden z programów tego typu nie powinien stwarzać jakichkolwiek problemów.
Programy...
Edytory tekstu stwarzają doskonałą okazję, aby do komputera przyciągnąć również dzieci. Być może nie jest to tak oczywiste, lecz przede wszystkim edycja tekstu to obszar najbliższy ich zabawom i zajęciom szkolnym. A ponieważ dzieci są znacznie bardziej kreatywne, niż dorośli, postępując według zasady prób i błędów błyskawicznie opanują obsługę komputera.
Oczywiście wygląd profesjonalnych programów nie jest zbyt atrakcyjny dla dzieci - łatwo zauważyć, że zostały one zaprojektowane do pracy w biurze. Na szczęście istnieją też programy do pisania, przeznaczone specjalnie dla najmłodszych. Niezłym ich przykładem może być "Creative Writer" firmy Microsoft.
Nauka na wesoło
Dorosłym program ten wyda się z pewnością mało poważny. Ale przecież przede wszystkim chodzi o to, by w trakcie nauki dzieci również się bawiły. Dzięki temu właśnie "bez bólu" poznają zasady edycji tekstu przy użyciu komputera. A komu nie przeszkadza kolorowy interfejs użytkownika - sam może spróbować, łatwo się przekonując, że wiele z czynności wykona w programie Creative Writer znacznie szybciej, niż za pomocą profesjonalnego oprogramowania.
Multimedia w pokoju dziecięcym
Programy do obróbki tekstu stają się atrakcyjne dopiero dzięki oprawie dźwiękowej. Krótkie melodyjki, odgrywane po jednym kliknięciu myszą, są naturalnie słyszalne tylko wtedy, gdy w komputerze mamy kartę dźwiękową. Jeśli z komputera korzystają nasze dzieci - zdecydowanie powinniśmy ją dokupić - używają ją również i inne programy dla najmłodszych. Nie zaszkodzi też zaopatrzyć się w napęd CD-ROM, ponieważ programy dla dzieci są raczej dość obszerne i rzadko są sprzedawane na dyskietkach.
Wszędzie tam, gdzie mamy do czynienia z dobrą zabawą, musimy się liczyć z takimi samymi wymaganiami sprzętowymi, jakie stawiają najbardziej profesjonalne programy komercyjne. Bogata grafika i dźwięk stanowią wyzwanie dla każdego komputera. W tym przypadku nie wygląda to jednak tak strasznie: jeśli Windows działa bez zarzutu, również i żaden z programów tego typu nie powinien stwarzać jakichkolwiek problemów.
Programy...
Edytory tekstu stwarzają doskonałą okazję, aby do komputera przyciągnąć również dzieci. Być może nie jest to tak oczywiste, lecz przede wszystkim edycja tekstu to obszar najbliższy ich zabawom i zajęciom szkolnym. A ponieważ dzieci są znacznie bardziej kreatywne, niż dorośli, postępując według zasady prób i błędów błyskawicznie opanują obsługę komputera.
Oczywiście wygląd profesjonalnych programów nie jest zbyt atrakcyjny dla dzieci - łatwo zauważyć, że zostały one zaprojektowane do pracy w biurze. Na szczęście istnieją też programy do pisania, przeznaczone specjalnie dla najmłodszych. Niezłym ich przykładem może być "Creative Writer" firmy Microsoft.
Nauka na wesoło
Dorosłym program ten wyda się z pewnością mało poważny. Ale przecież przede wszystkim chodzi o to, by w trakcie nauki dzieci również się bawiły. Dzięki temu właśnie "bez bólu" poznają zasady edycji tekstu przy użyciu komputera. A komu nie przeszkadza kolorowy interfejs użytkownika - sam może spróbować, łatwo się przekonując, że wiele z czynności wykona w programie Creative Writer znacznie szybciej, niż za pomocą profesjonalnego oprogramowania.
Multimedia w pokoju dziecięcym
Programy do obróbki tekstu stają się atrakcyjne dopiero dzięki oprawie dźwiękowej. Krótkie melodyjki, odgrywane po jednym kliknięciu myszą, są naturalnie słyszalne tylko wtedy, gdy w komputerze mamy kartę dźwiękową. Jeśli z komputera korzystają nasze dzieci - zdecydowanie powinniśmy ją dokupić - używają ją również i inne programy dla najmłodszych. Nie zaszkodzi też zaopatrzyć się w napęd CD-ROM, ponieważ programy dla dzieci są raczej dość obszerne i rzadko są sprzedawane na dyskietkach.
Friday, May 18, 2007
Importujemy własne obrazki.
W dokumentach możemy umieszczać również własne obrazki - jednak pod warunkiem, że najpierw je zeskanujemy. Jeśli planujemy na dobre zabrać się za obróbkę własnych zdjęć, powinniśmy zaopatrzyć się w skaner. Jeśli nie, pozostaje zlecenie zeskanowania zdjęć firmie świadczącej usługi DTP, która zwróci je nam w postaci plików zapisanych na dyskietce lub CD-ROM-ie.
Uwaga: zdjęcia w prasie i książkach chronione są prawem autorskim. Bez zgody wydawcy lub autora zabronione jest ich kopiowanie i dalsze wykorzystanie w celach komercyjnych.
Uwaga: zdjęcia w prasie i książkach chronione są prawem autorskim. Bez zgody wydawcy lub autora zabronione jest ich kopiowanie i dalsze wykorzystanie w celach komercyjnych.
Dokumenty multimedialne.
Oprócz grafiki i tabel w dokumentach możemy umieszczać i inne obiekty, na przykład krótkie ścieżki dźwiękowe lub animacje. Oczywiście dźwięków nie da się wydrukować, lecz przecież nie każdy dokument musi być drukowany. Może on służyć do odczytu (i odsłuchu) wyłącznie na ekranie monitora (i głośnikach komputera). W takiej formie może być znacznie ciekawszy, niż jako wydruk na papierze. Do odtwarzania sekwencji wideo i ścieżek dźwiękowych konieczny jest jednak komputer multimedialny. Aby w dokumencie umieścić efekty multimedialne, możemy skorzystać z menu Wstaw z opcji Obiekt lub wybrać z menu Edycja pozycję Wklej. W obu przypadkach uruchamiany jest Odtwarzacz, w którym otwieramy wybrany plik i poprzez opcję Kopiuj obiekt z menu Edycja zapisujemy jego kopię w Schowku. Na koniec wracamy do edytora tekstu i umieszczamy w nim skopiowany obiekt. W tekście pojawi się ikona lub ramka, która będzie go reprezentować. Do odtworzenia obiektu wystarczy dwukrotne kliknięcie myszą.
* Wideosekwencję można uruchamiać bezpośrednio z dokumentu Worda.
* Wideosekwencję można uruchamiać bezpośrednio z dokumentu Worda.
OLE
OLE to skrót od "osadzanie i łączenie obiektów" (po angielsku: Object Linking and Embedding). Jest to specjalna technika importowania obiektów, w tym także grafiki. Jak sama nazwa wskazuje, OLE tworzy połączenie między danym obiektem, na przykład rysunkiem, a dokumentem. Przy pracy z OLE w dokumencie umieszczany jest sam obiekt lub tylko odsyłacz do niego (ikona). Ikona ta symbolizuje połączenie z programem, w którym dany obiekt został utworzony. Dwukrotne kliknięcie ikony powoduje uruchomienie tego programu i otwarcie w nim obiektu.
Kiedy jakiś obiekt umieścimy w dokumencie za pomocą OLE, możemy go również modyfikować poza tym dokumentem. Mechanizm OLE zatroszczy sie przy tym, aby w dokumencie znalazła się zaktualizowana wersja obiektu. Ma to sens na przykład wtedy, gdy w dokumencie tekstowym umieścimy tabelę, którą co jakiś czas zmieniamy w jej programie źródłowym - arkuszu kalkulacyjnym.
Kiedy otworzymy dokument tekstowy, tabela zostanie automatycznie zaktualizowana.
Kiedy jakiś obiekt umieścimy w dokumencie za pomocą OLE, możemy go również modyfikować poza tym dokumentem. Mechanizm OLE zatroszczy sie przy tym, aby w dokumencie znalazła się zaktualizowana wersja obiektu. Ma to sens na przykład wtedy, gdy w dokumencie tekstowym umieścimy tabelę, którą co jakiś czas zmieniamy w jej programie źródłowym - arkuszu kalkulacyjnym.
Kiedy otworzymy dokument tekstowy, tabela zostanie automatycznie zaktualizowana.
Dopasowanie grafiki.
Po wstawieniu obrazka do ramki, można dopasować jego rozmiar. Gdy klikniemy obrazek, przy krawędziach ramki pojawią się czarne kwadraciki, tak zwane uchwyty zmian rozmiaru. Klikamy któryś z narożnych kwadracików i przytrzymując lewy przycisk przesuwamy go, co pozwala proporcjonalnie zwiększać lub zmniejszać rozmiary rysunku. Chcąc uwidocznić tylko fragment obrazka, można go również przycinać. Wystarczy tylko przesunąć uchwyty zmiany rozmiaru do środka rysunku przy wciśniętym klawiszu Shift.
Ramki.
Edytory tekstu wyposażone w zaawansowane funkcje układu strony pozwalają najpierw umieścić w tekście ramkę, w której później znajdzie się importowana grafika. Jeśli chcemy pracować w taki sposób, dobrze jest zmienić widok na Układ strony, ponieważ przy podglądzie Normalny pozycja ramki nie będzie prawidłowa. W celu wstawienia ramki z menu Wstaw wybieramy polecenie Ramka, po czym naciskamy lewy przycisk myszy i przytrzymując go, kreślimy zarys ramki. Tekst zostanie "wyparty" przez ramkę, to znaczy będzie ją od zewnątrz oblewał. Następnie zaznaczamy ramkę klikając ją i wybieramy opcję Rysunek z menu Wstaw. Oczywiście w ramkach możemy też umieszczać tekst, co jest przydatne w wypadku tytułów i fragmentów tekstu, które chcemy umieścić osobno na stronie.
Import grafiki.
Polecenie Wklej z menu Edycja służy nie tylko do wstawiania tekstu, ale i grafiki. Umieszczanie w dokumencie grafiki lub innych obiektów, znajdujących się na twardym dysku czy na dyskietce, nazywamy importowaniem. Grafika zapisywana jest w specjalnych formatach plików. Najczęściej nie stanowi to problemu - nasz edytor tekstu poradzi sobie z odczytaniem najpopularniejszych formatów graficznych.
Każdy edytor tekstu potrafi odczytać pliki graficzne w formacie BMP, PCX oraz TIF. Lepsze importują również grafikę zapisaną w mniej znanych formatach. Jeśli tworzymy grafikę za pomocą własnego programu graficznego, zapisujemy ją zawsze w formacie, który potrafi wczytać używany przez nas edytor tekstu.
Każdy edytor tekstu potrafi odczytać pliki graficzne w formacie BMP, PCX oraz TIF. Lepsze importują również grafikę zapisaną w mniej znanych formatach. Jeśli tworzymy grafikę za pomocą własnego programu graficznego, zapisujemy ją zawsze w formacie, który potrafi wczytać używany przez nas edytor tekstu.
CLIPARTY
Jeśli w dokumencie zechcemy umieścić obrazek, wcale nie musimy go sami tworzyć. Na rynku dostępne są całe zestawy zdjęć i rysunków, rozprowadzanych na dyskietkach i dyskach CD-ROM, którymi możemy ozdabiać nasze teksty. Na jednym CD-ROM-ie znajduje się często kilka tysięcy takich rysunków, nazywanych clipartami. Oprócz niewielkich obrazków oferowane są też kolorowe fotografie z różnych dziedzin - od ujęć przestrzeni kosmicznej, po zdjęcia z głębin mórz i oceanów. CD-ROM-y zawierające kolekcje fotografii nie są przeważnie drogie, a oferują mnóstwo nowych możliwości graficznych.
Thursday, May 17, 2007
grafika w tekście.
Dzisiejsze edytory tekstu oferują tyle możliwości, że szkoda byłoby wykorzystywać je wyłącznie do pisania listów. Poniżej postaram się opisać, jak z tekstem łączyć grafikę i tabele. Proste rysunki możemy wykonać za pomocą samego edytora - do tworzenia bardziej profesjonalnych trzeba się jednak zaopatrzyć w odpowiedni program graficzny.
jakość dźwięku.
Karty dźwiękowe pozwalają na rejestrowanie i odtwarzanie dźwięku różnej jakości. Im jest ona
wyższa, tym więcej miejsca na dysku zajmują pliki zawierające dźwięk. Na jakość dźwięku wpływają
dwa czynniki: rozdzielczość i częstotliwość próbkowania. Częstotliwość próbkowania, mierzona
w hercach, to liczba próbek dokonywanych podczas nagrywania w ciągu jednej sekundy.
Częstotliwość ta musi być co najmniej dwa razy wyższa od maksymalnej częstotliwości
występującej w próbkowanym sygnale. Zwykłe płyty kompaktowe próbkowane są z częstotliwością 44,1 kiloherca. Najwyższy dźwięk w takim wypadku może więc wynieśc 22,05 kiloherca. Najczęściej wartośc częstotliwości próbkowania podczas nagrywania dźwięku wynosi 22 050 lub
44 100 herców. Jakośc dźwięku nagranego z częstotliwością 22,05 kiloherca odpowiada jakości przeciętnego magnetofonu.
Im wyższa jest rozdzielczośc, tym mniej szumów wkradnie się w nagrywane dźwięki. Płyty kompaktowe nagrywane są przy rozdzielczości 16 bitów, jednak w większości przypadków nagrywanie dźwięku za pomocą komputera odbywa się przy 8 bitach. Problem polega na tym, że wraz ze wzrostem jakości nagrywanego dźwięku, rośnie również rozmiar plików dźwiękowych. Przykładowo 74 minuty muzyki zarejestrowanej na płycie kompaktowej zajmuje około 650 megabajtów. łatwo można więc policzyc, ile miejsca na dysku zajęłaby muzyka ze wszystkich płyt, jakie posiadamy w domu.
wyższa, tym więcej miejsca na dysku zajmują pliki zawierające dźwięk. Na jakość dźwięku wpływają
dwa czynniki: rozdzielczość i częstotliwość próbkowania. Częstotliwość próbkowania, mierzona
w hercach, to liczba próbek dokonywanych podczas nagrywania w ciągu jednej sekundy.
Częstotliwość ta musi być co najmniej dwa razy wyższa od maksymalnej częstotliwości
występującej w próbkowanym sygnale. Zwykłe płyty kompaktowe próbkowane są z częstotliwością 44,1 kiloherca. Najwyższy dźwięk w takim wypadku może więc wynieśc 22,05 kiloherca. Najczęściej wartośc częstotliwości próbkowania podczas nagrywania dźwięku wynosi 22 050 lub
44 100 herców. Jakośc dźwięku nagranego z częstotliwością 22,05 kiloherca odpowiada jakości przeciętnego magnetofonu.
Im wyższa jest rozdzielczośc, tym mniej szumów wkradnie się w nagrywane dźwięki. Płyty kompaktowe nagrywane są przy rozdzielczości 16 bitów, jednak w większości przypadków nagrywanie dźwięku za pomocą komputera odbywa się przy 8 bitach. Problem polega na tym, że wraz ze wzrostem jakości nagrywanego dźwięku, rośnie również rozmiar plików dźwiękowych. Przykładowo 74 minuty muzyki zarejestrowanej na płycie kompaktowej zajmuje około 650 megabajtów. łatwo można więc policzyc, ile miejsca na dysku zajęłaby muzyka ze wszystkich płyt, jakie posiadamy w domu.
nagrywanie.
Karta dźwiękowa może zamienic zwykły komputer w małe studio nagrań. Umożliwia ona podłączenie mikrofonu oraz magnetofonu lub innego, podobnego urządzenia audio. Ponadto karty dźwiękowe łączone są z napędem CD-ROM. Tym samym możliwe jest też bezpośrednie zapisywanie na dysku muzyki odtwarzanej z płyt kompaktowych. Każdy natomiast, kto sam lubi nieco pomuzykowac, z pewnością ucieszy się z faktu, iż na karcie znajduje się także miejsce na podłączenie urządzenia MIDI, na przykład syntezatora, które
zamieni komputer w znacznie potężniejszą maszynę grającą.
zamieni komputer w znacznie potężniejszą maszynę grającą.
karty dźwiękowe.
Aby komputer mógł odtwarzać dźwięki i muzykę, potrzebna jest karta dźwiękowa i głośniki lub
słuchawki. Kiedy kupujemy komputer multimedialny, możemy być pewni, że urządzenia te
otrzymujemy wraz z nim. Karty dźwiękowe pozwalają, tak jak magnetofon, na nagrywanie i
późniejsze odtwarzanie dowolnego rodzaju dźwięków. Ponadto potrafią też generować sztuczne
dźwięki, lecz do tego potrzebny jest dodatkowo syntezator. W większości wypadków wraz z kartą
dostarczane jest odpowiednie oprogramowanie. Za jego pomocą możemy nagrywać i odtwarzać
dźwięk (zapisywany na dysku w postaci plików WAVE), a także słuchać muzyki z płyt
kompaktowych i wiele, wiele więcej. Do karty muzycznej możemy podłączyć keyboard lub
sentezator, a następnie rejestrować, poddawać dowolnej obróbce i wreszcie odtwarzać własną
muzykę. Istnieją już nawet programy, które potrafią czytać tekst wpisany za pomocą klawiatury.
słuchawki. Kiedy kupujemy komputer multimedialny, możemy być pewni, że urządzenia te
otrzymujemy wraz z nim. Karty dźwiękowe pozwalają, tak jak magnetofon, na nagrywanie i
późniejsze odtwarzanie dowolnego rodzaju dźwięków. Ponadto potrafią też generować sztuczne
dźwięki, lecz do tego potrzebny jest dodatkowo syntezator. W większości wypadków wraz z kartą
dostarczane jest odpowiednie oprogramowanie. Za jego pomocą możemy nagrywać i odtwarzać
dźwięk (zapisywany na dysku w postaci plików WAVE), a także słuchać muzyki z płyt
kompaktowych i wiele, wiele więcej. Do karty muzycznej możemy podłączyć keyboard lub
sentezator, a następnie rejestrować, poddawać dowolnej obróbce i wreszcie odtwarzać własną
muzykę. Istnieją już nawet programy, które potrafią czytać tekst wpisany za pomocą klawiatury.
- poprzez wyjście Lan możemy podłączyć komputer do wieży hi-fi. Może to być bardzo korzystna alternatywa dla zwykłych głośników, podłączanych do komputera, zapewniająca znacznie wyższą jakość dźwięku.
- gniazdo mikrofonu, przydatne w przypadku, kiedy zajmujemy się nagrywaniem głosu. Aby jednak uzyskać rezultaty odpowiedniej jakości, niezbędny jest zakup bardzo dobrego mikrofonu.
- gniazdo do podłączenia urządzenia stereo typu magnetofon lub walkman.
- wewnętrzne złącze napędu CD-ROM. Dzięki niemu możliwe jest odtwarzanie płyt kompaktowych za pomocą napędu CD-ROM.
- przetwornik analogowy konwertuje dźwięki w dane komputerowe i na odwrót.
- procesor dźwiękowy umożliwia manipulowanie dźwiękami dowolnego rodzaju.
- złącze kontrolera napędu CD-ROM.
- syntezator pozwala na odtwarzanie plików MIDI.
- wyjście dla pary głośników lub słuchawek, znajdujące się na karcie dźwiękowej, zaopatrzone jest w miniwzmacniacz, wystarczający jednak dla niewielkich głośników. Znacznie lepszy dźwięk otrzymamy dopiero przy zastosowaniu głośników wyposażonych we własny wzmacniacz.
- do wejścia MIDI/joystick możemy podłączyć joystick lub dowolne urządzenie MIDI.
Sunday, December 10, 2006
krok po kroku - rozbudowa komputera.
krok 1:
Wyłączamy komputer. Odłączamy wszystkie kable i przewody - również te, które prowadzą
do monitora i drukarki. Odkręcamy śrubki obudowy i zdejmujemy ją. Usuwamy zaślepkę w miejscu, gdzie chcemy umieścić napęd CD-ROM i odnajdujemy wewnętrzny przewód zasilacza.
krok 2:
Na tylnej ściance obudowy usuwamy metalową osłonę (jest przymocowana śrubkami) jednego z wolnych gniazd rozszerzeń.
krok 3:
Umieszczamy kartę dźwiękową w wolnym gnieździe, po czym mocujemy ją za pomocą śrubki w obudowie komputera.
krok 4:
Wsuwamy napęd CD-ROM w odkryte miejsce w obudowie, a następnie mocujemy go po obu stronach czterema śrubkami. Zwracamy przy tym uwagę, by napęd został umieszczony prosto. Następnie podłączamy do niego wszystkie kable: danych (szeroki płaski), prowadzący do kontrolera, zasilania oraz audio, łączący napęd z kartą dźwiękową.
krok 5:
Jeśli wszystko zostało prawidłowo połączone, z powrotem nakładamy pokrywę obudowy i dokręcamy wszystkie śrubki. Do karty dźwiękowej podłączamy oba głośniki, nie zapominając również o przewodach monitora i drukarki.
krok 6:
Uruchamiamy komputer i instalujemy oprogramowanie dla CD-ROM-u i karty dźwiękowej. Z reguły program instalacyjny obu urządzeń przeprowadza cały proces, prowadząc użytkownika krok po kroku. Po zakończeniu instalacji wyłączamy, po czym ponownie startujemy komputer. Tym razem zarówno karta dźwiękowa, jak i napęd CD-ROM powinny działać prawidłowo. W napędzie umieszczamy więc płytę kompaktową i uruchamiamy Odtwarzacz z Windows. Jeśli z głośników popłynie muzyka - wszystko działa, jak należy.
Wyłączamy komputer. Odłączamy wszystkie kable i przewody - również te, które prowadzą
do monitora i drukarki. Odkręcamy śrubki obudowy i zdejmujemy ją. Usuwamy zaślepkę w miejscu, gdzie chcemy umieścić napęd CD-ROM i odnajdujemy wewnętrzny przewód zasilacza.
krok 2:
Na tylnej ściance obudowy usuwamy metalową osłonę (jest przymocowana śrubkami) jednego z wolnych gniazd rozszerzeń.
krok 3:
Umieszczamy kartę dźwiękową w wolnym gnieździe, po czym mocujemy ją za pomocą śrubki w obudowie komputera.
krok 4:
Wsuwamy napęd CD-ROM w odkryte miejsce w obudowie, a następnie mocujemy go po obu stronach czterema śrubkami. Zwracamy przy tym uwagę, by napęd został umieszczony prosto. Następnie podłączamy do niego wszystkie kable: danych (szeroki płaski), prowadzący do kontrolera, zasilania oraz audio, łączący napęd z kartą dźwiękową.
krok 5:
Jeśli wszystko zostało prawidłowo połączone, z powrotem nakładamy pokrywę obudowy i dokręcamy wszystkie śrubki. Do karty dźwiękowej podłączamy oba głośniki, nie zapominając również o przewodach monitora i drukarki.
krok 6:
Uruchamiamy komputer i instalujemy oprogramowanie dla CD-ROM-u i karty dźwiękowej. Z reguły program instalacyjny obu urządzeń przeprowadza cały proces, prowadząc użytkownika krok po kroku. Po zakończeniu instalacji wyłączamy, po czym ponownie startujemy komputer. Tym razem zarówno karta dźwiękowa, jak i napęd CD-ROM powinny działać prawidłowo. W napędzie umieszczamy więc płytę kompaktową i uruchamiamy Odtwarzacz z Windows. Jeśli z głośników popłynie muzyka - wszystko działa, jak należy.
Friday, December 08, 2006
rozbudowa komputera.
Przy zakupie nowego komputera należy zwrócić uwagę, by był to komputer multimedialny. Przede wszystkim powinien on posiadać napęd CD-ROM i kartę dźwiękową. Oczywiście, jeżeli oba te elementy nie znajdą się w jego wyposażeniu, wcale nie musimy z niego rezygnować, ponieważ zarówno karta graficzna, jak i napęd CD-ROM sprzedawane są także oddzielnie, a więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby dokupić je nieco później i zainstalować również w starszych modelach komputerów.
Bardziej renomowani sprzedawcy oferują także pakiety urządzeń określane jako upgrade-kit. Są to zestawy zawierające wszystko, co powinno się znaleźć w komputerze multimedialnym. Istotną zaletą zakupu takiego pakietu jest to, że wszystkie jego elementy będą ze sobą zgodnie współdziałać. Ponadto otrzymujemy przy tym wszystkie niezbędne kable, przewody i wtyczki, co daje nam pewność, że podczas późniejszego ich montowania nie spotkamy się z żadnymi poważniejszymi problemami z połączeniem poszczególnych elementów. Naturalnie, oferowane pakiety różnią się między sobą jakością zawartych w nich elementów, a wraz z nią również i ceną zestawu. W przypadku droższych kompletów najczęściej otrzymamy dodatkowe akcesoria, takie jak mikrofon czy joystick. Przy zakupie pamiętajmy jednak, aby zwrócić uwagę na polskojęzyczne instrukcje obsługi.
Wybieramy to, co najlepsze.
Jeśli nasz sprzęt spełnia wszystkie wymagania stawiane przez obecne programy multimedialne, a my i tak planujemy w przyszłości jego rozbudowę, powinniśmy kupować najlepsze aktualnie dostępne komponenty. Karty dźwiękowe i napędy CD-ROM są nieustannie ulepszane. Jeżeli dzisiaj kupimy komputer, który ledwo spełnia wymagania aktualnego oprogramowania, bardzo szybko natkniemy się na nowsze programy, dla których posiadany przez nas sprzęt będzie niewystarczający. Jeśli więc już dziś wiemy, że za pół roku czy rok zechcemy dokonać wymiany niektórych jego części, aktualizacja taka będzie znacznie prostsza i mniej kosztowna. Zanim jednak się na to zdecydujemy, koniecznie musimy sprawdzić, czy czasem bardziej opłacalne nie byłoby nabycie całkiem nowego komputera. Ceny sprzętu komputerowego spadają dość szybko, a nowe komputery to z reguły kompletnie wyposażone multimedialne PC-ty.
Bez paniki.
Za niewielką opłatą sprzedawca zainstaluje nam w komputerze dodatkowe urządzenia. W większości przypadków bez problemu możemy jednak zamontować jakiś element sami. Potrzeba do tego jedynie śrubokręta i spokojnej ręki. Poza tym przyda się też odrobina czasu na dokładne zapoznanie się ze wszystkimi instrukcjami obsługi. Najlepiej przeznaczyć na to wolne popołudnie. Jest to chyba najlepsza okazja na lepsze zaznajomienie się z wnętrzem posiadanego sprzętu.
Uppgrade-kit.
W multimedialnym komplecie komputerowym musi się znaleźć napęd CD-ROM, karta dźwiękowa, głośniki, kable połączeniowe, oprogramowanie oraz podręczniki użytkownika i instrukcje obsługi. Droższe komplety wyposażone są w najnowsze modele poszczególnych urządzeń: napęd CD-ROM 16- lub nawet 24-krotnej prędkości, 16- lub 32-bitową kartę dźwiękową oraz głośniki z wbudowanym wzmacniaczem. Ponadto znajdą się w nim przydatne akcesoria, takie jak mikrofon czy dodatkowe oprogramowanie.
Narzędzia.
Potrzebne będą trzy śrubokręty: dwa krzyżakowe - jeden mały i jeden średni - oraz jeden płaski. Dodatkowo przyda się też pudełeczko na śrubki.
Bardziej renomowani sprzedawcy oferują także pakiety urządzeń określane jako upgrade-kit. Są to zestawy zawierające wszystko, co powinno się znaleźć w komputerze multimedialnym. Istotną zaletą zakupu takiego pakietu jest to, że wszystkie jego elementy będą ze sobą zgodnie współdziałać. Ponadto otrzymujemy przy tym wszystkie niezbędne kable, przewody i wtyczki, co daje nam pewność, że podczas późniejszego ich montowania nie spotkamy się z żadnymi poważniejszymi problemami z połączeniem poszczególnych elementów. Naturalnie, oferowane pakiety różnią się między sobą jakością zawartych w nich elementów, a wraz z nią również i ceną zestawu. W przypadku droższych kompletów najczęściej otrzymamy dodatkowe akcesoria, takie jak mikrofon czy joystick. Przy zakupie pamiętajmy jednak, aby zwrócić uwagę na polskojęzyczne instrukcje obsługi.
Wybieramy to, co najlepsze.
Jeśli nasz sprzęt spełnia wszystkie wymagania stawiane przez obecne programy multimedialne, a my i tak planujemy w przyszłości jego rozbudowę, powinniśmy kupować najlepsze aktualnie dostępne komponenty. Karty dźwiękowe i napędy CD-ROM są nieustannie ulepszane. Jeżeli dzisiaj kupimy komputer, który ledwo spełnia wymagania aktualnego oprogramowania, bardzo szybko natkniemy się na nowsze programy, dla których posiadany przez nas sprzęt będzie niewystarczający. Jeśli więc już dziś wiemy, że za pół roku czy rok zechcemy dokonać wymiany niektórych jego części, aktualizacja taka będzie znacznie prostsza i mniej kosztowna. Zanim jednak się na to zdecydujemy, koniecznie musimy sprawdzić, czy czasem bardziej opłacalne nie byłoby nabycie całkiem nowego komputera. Ceny sprzętu komputerowego spadają dość szybko, a nowe komputery to z reguły kompletnie wyposażone multimedialne PC-ty.
Bez paniki.
Za niewielką opłatą sprzedawca zainstaluje nam w komputerze dodatkowe urządzenia. W większości przypadków bez problemu możemy jednak zamontować jakiś element sami. Potrzeba do tego jedynie śrubokręta i spokojnej ręki. Poza tym przyda się też odrobina czasu na dokładne zapoznanie się ze wszystkimi instrukcjami obsługi. Najlepiej przeznaczyć na to wolne popołudnie. Jest to chyba najlepsza okazja na lepsze zaznajomienie się z wnętrzem posiadanego sprzętu.
Uppgrade-kit.
W multimedialnym komplecie komputerowym musi się znaleźć napęd CD-ROM, karta dźwiękowa, głośniki, kable połączeniowe, oprogramowanie oraz podręczniki użytkownika i instrukcje obsługi. Droższe komplety wyposażone są w najnowsze modele poszczególnych urządzeń: napęd CD-ROM 16- lub nawet 24-krotnej prędkości, 16- lub 32-bitową kartę dźwiękową oraz głośniki z wbudowanym wzmacniaczem. Ponadto znajdą się w nim przydatne akcesoria, takie jak mikrofon czy dodatkowe oprogramowanie.
Narzędzia.
Potrzebne będą trzy śrubokręty: dwa krzyżakowe - jeden mały i jeden średni - oraz jeden płaski. Dodatkowo przyda się też pudełeczko na śrubki.
Wednesday, December 06, 2006
wyposażenie komputera.
O programowanie dostarczane na CD-ROM-ach stawia dzisiejszym komputerom dość wysokie wymagania sprzętowe. Poza kartą dźwiękową i napędem CD-ROM konieczne jest też zainstalowanie pokaźnych rozmiarów pamięci operacyjnej oraz odpowiednio szybkiej karty graficznej, wyposażonej w pamięć wideo, równą 2, a lepiej 4 MB. Dopiero przy takiej konfiguracji sprzętu możemy być spokojni o bezproblemowe działanie większości programów multimedialnych, ponieważ zawierają one wiele elementów graficznych i sekwencji wideo, co przede wszystkim wymaga szybkiego przetwarzania informacji, a jest możliwe jedynie przy użyciu odpowiednio szybkiej maszyny.
Wydajność komputera.
Do uruchomienia większości programów multimedialnych wystarczy komputer z procesorem 486, lecz pełny komfort zapewniają dopiero procesory z rodziny Pentium. Choć pliki zawierające grafikę, dźwięk i filmy wideo nie są dla nich problemem, do wygodnego korzystania z multimediów konieczna jest jeszcze pamięć operacyjna o odpowiedniej wielkości: za minimum uznaje się obecnie 16 MB, choć zalecane są raczej 32 MB.
Spojrzenie w przyszłość.
Postęp w świecie komputerów jest bardzo szybki. To, co dziś uznawane jest za nowość, w ciągu kilku miesięcy praktycznie przechodzi do historii, stając się już po dwóch, trzech latach rozwiązaniem przestarzałym. PC-ety są coraz szybsze, a pisane dla nich oprogramowanie stawia coraz wyższe wymagania.
Dlatego, jeśli zamierzamy zaopatrzyć się w nowy komputer, nie powinniśmy wybierać modelu o najprostszej konfiguracji, choć z pewnością takie rozwiązanie pozwoliłoby nam zaoszczędzić parę złotych. Oczywiście, przestarzałe elementy naszego komputera zawsze mogą zostać wymienione na nowsze i znacznie wydajniejsze, dzięki czemu możliwe będzie uruchamianie najbardziej nawet wymagających programów multimedialnych.
Jeśli na przykład posiadamy zbyt mało pamięci operacyjnej, wystarczy, że dokupimy kilka dodatkowych modułów, a nasz komputer znacznie zwiększy tempo pracy. Jeżeli natomiast stwierdzimy, że karta graficzna jest już zbyt wolna, zawsze istnieje możliwość wymienienia jej na nowszą. Podobnie jest z uzyskaniem lepszego dźwięku - jedynym skutecznym sposobem jest bowiem i w tym przypadku zamiana starej karty na bardziej nowoczesną, na przykład 16-, 32- lub nawet 64-bitową. Wszystko to jest możliwe dzięki modularnej budowie komputera, która pozwala na ciągłą aktualizację jego komponentów.
Lepsza jakość grafiki.
W Windows obraz jest zazwyczaj wyświetlany z paletą 256 kolorów. Ponieważ jednak zeskanowane fotografie mogą składać się ze znacznie większej ich liczby, komputer musi dokonywać takiej konwersji obrazu, by mógł on być wyświetlany na ekranie jedynie z paletą 256 barw. Jeśli chcemy, aby została ona rozszerzona, np. do 65536 kolorów (HighColor - 16 bitów) lub ponad 16 milionów (TrueColor - 24 bity), należy zmienić odpowiednie ustawienie w Panelu sterowania (ikona Ekran, zakładka Ustawienia, lista pod opcją Paleta kolorów). Dodajmy jednak, że każde podwyższenie jakości wyświetlanego obrazu automatycznie pociąga za sobą zwiększenie liczby obliczeń, jakie procesor komputera musi wykonać, aby obraz ten mógł zostać wyświetlony. A to z kolei w ogromnym stopniu wpływa na szybkość odświeżania obrazu - jego częstotliwość, czyli liczba obrazów wyświetlonych w ciągu jednej sekundy, drastycznie się w takim przypadku obniża. Główna zasada, o której zawsze należy pamiętać, brzmi: im wyższa jest jakość obrazu, tym dłuższy jest czas, jaki potrzebny jest komputerowi na jego wyświetlenie na ekranie monitora. Najprostszym sposobem na przyspieszenie odświeżania obrazu jest więc zmniejszenie palety kolorów.
Wyświetlanie kolorów.
Kolory, w jakich obraz wyświetlany jest na ekranie monitora, podawane są czasem w bitach: 8, 16, 24 oraz 32. W takim przypadku dowiadujemy się, ile bitów używa komputer do opisania każdego piksela obrazu.
8 bitów = maks. 256 kolorów (min. dla multimediów)
16 bitów = maks. 65 536 kolorów (HighColor, jakość wideo)
24 bity = maks. 16,7 mln kolorów (TrueColor, jakość fotograficzna)
32 bity = maks. 16,7 mln kolorów (TrueColor, szybszy dostęp do pamięci).
Elementy składowe multimedialnego PC-ta:
minimum zalecane
procesor Pentium 90 MHz Pentium 166 MMX
pamięć RAM 16 MB 32 MB
dysk twardy 850 MB 2 GB
napęd dyskietek 3,5 cala 3,5 cala
napęd CD-ROM 4 x 12 x
karta dźwiękowa CD-audio, 16-bitowy CD-audio, 32-bitowy
syntezator na płycie syntezator na płycie
grafika rozdz. 640 x 480, rozdz. 1024 x 768,
64 000 kolorów 64 000 kolorów
karta wideo - MPEG
system Windows Windows
wejście/wyjście złącza szeregowe złącza szeregowe
i równoległe, MIDI I/O, i równoległe, MIDI I/O,
gniazdo joysticka gniazdo joysticka
Wydajność komputera.
Do uruchomienia większości programów multimedialnych wystarczy komputer z procesorem 486, lecz pełny komfort zapewniają dopiero procesory z rodziny Pentium. Choć pliki zawierające grafikę, dźwięk i filmy wideo nie są dla nich problemem, do wygodnego korzystania z multimediów konieczna jest jeszcze pamięć operacyjna o odpowiedniej wielkości: za minimum uznaje się obecnie 16 MB, choć zalecane są raczej 32 MB.
Spojrzenie w przyszłość.
Postęp w świecie komputerów jest bardzo szybki. To, co dziś uznawane jest za nowość, w ciągu kilku miesięcy praktycznie przechodzi do historii, stając się już po dwóch, trzech latach rozwiązaniem przestarzałym. PC-ety są coraz szybsze, a pisane dla nich oprogramowanie stawia coraz wyższe wymagania.
Dlatego, jeśli zamierzamy zaopatrzyć się w nowy komputer, nie powinniśmy wybierać modelu o najprostszej konfiguracji, choć z pewnością takie rozwiązanie pozwoliłoby nam zaoszczędzić parę złotych. Oczywiście, przestarzałe elementy naszego komputera zawsze mogą zostać wymienione na nowsze i znacznie wydajniejsze, dzięki czemu możliwe będzie uruchamianie najbardziej nawet wymagających programów multimedialnych.
Jeśli na przykład posiadamy zbyt mało pamięci operacyjnej, wystarczy, że dokupimy kilka dodatkowych modułów, a nasz komputer znacznie zwiększy tempo pracy. Jeżeli natomiast stwierdzimy, że karta graficzna jest już zbyt wolna, zawsze istnieje możliwość wymienienia jej na nowszą. Podobnie jest z uzyskaniem lepszego dźwięku - jedynym skutecznym sposobem jest bowiem i w tym przypadku zamiana starej karty na bardziej nowoczesną, na przykład 16-, 32- lub nawet 64-bitową. Wszystko to jest możliwe dzięki modularnej budowie komputera, która pozwala na ciągłą aktualizację jego komponentów.
Lepsza jakość grafiki.
W Windows obraz jest zazwyczaj wyświetlany z paletą 256 kolorów. Ponieważ jednak zeskanowane fotografie mogą składać się ze znacznie większej ich liczby, komputer musi dokonywać takiej konwersji obrazu, by mógł on być wyświetlany na ekranie jedynie z paletą 256 barw. Jeśli chcemy, aby została ona rozszerzona, np. do 65536 kolorów (HighColor - 16 bitów) lub ponad 16 milionów (TrueColor - 24 bity), należy zmienić odpowiednie ustawienie w Panelu sterowania (ikona Ekran, zakładka Ustawienia, lista pod opcją Paleta kolorów). Dodajmy jednak, że każde podwyższenie jakości wyświetlanego obrazu automatycznie pociąga za sobą zwiększenie liczby obliczeń, jakie procesor komputera musi wykonać, aby obraz ten mógł zostać wyświetlony. A to z kolei w ogromnym stopniu wpływa na szybkość odświeżania obrazu - jego częstotliwość, czyli liczba obrazów wyświetlonych w ciągu jednej sekundy, drastycznie się w takim przypadku obniża. Główna zasada, o której zawsze należy pamiętać, brzmi: im wyższa jest jakość obrazu, tym dłuższy jest czas, jaki potrzebny jest komputerowi na jego wyświetlenie na ekranie monitora. Najprostszym sposobem na przyspieszenie odświeżania obrazu jest więc zmniejszenie palety kolorów.
Wyświetlanie kolorów.
Kolory, w jakich obraz wyświetlany jest na ekranie monitora, podawane są czasem w bitach: 8, 16, 24 oraz 32. W takim przypadku dowiadujemy się, ile bitów używa komputer do opisania każdego piksela obrazu.
8 bitów = maks. 256 kolorów (min. dla multimediów)
16 bitów = maks. 65 536 kolorów (HighColor, jakość wideo)
24 bity = maks. 16,7 mln kolorów (TrueColor, jakość fotograficzna)
32 bity = maks. 16,7 mln kolorów (TrueColor, szybszy dostęp do pamięci).
Elementy składowe multimedialnego PC-ta:
minimum zalecane
procesor Pentium 90 MHz Pentium 166 MMX
pamięć RAM 16 MB 32 MB
dysk twardy 850 MB 2 GB
napęd dyskietek 3,5 cala 3,5 cala
napęd CD-ROM 4 x 12 x
karta dźwiękowa CD-audio, 16-bitowy CD-audio, 32-bitowy
syntezator na płycie syntezator na płycie
grafika rozdz. 640 x 480, rozdz. 1024 x 768,
64 000 kolorów 64 000 kolorów
karta wideo - MPEG
system Windows Windows
wejście/wyjście złącza szeregowe złącza szeregowe
i równoległe, MIDI I/O, i równoległe, MIDI I/O,
gniazdo joysticka gniazdo joysticka
Subscribe to:
Posts (Atom)