Thursday, May 17, 2007
grafika w tekście.
Dzisiejsze edytory tekstu oferują tyle możliwości, że szkoda byłoby wykorzystywać je wyłącznie do pisania listów. Poniżej postaram się opisać, jak z tekstem łączyć grafikę i tabele. Proste rysunki możemy wykonać za pomocą samego edytora - do tworzenia bardziej profesjonalnych trzeba się jednak zaopatrzyć w odpowiedni program graficzny.
jakość dźwięku.
Karty dźwiękowe pozwalają na rejestrowanie i odtwarzanie dźwięku różnej jakości. Im jest ona
wyższa, tym więcej miejsca na dysku zajmują pliki zawierające dźwięk. Na jakość dźwięku wpływają
dwa czynniki: rozdzielczość i częstotliwość próbkowania. Częstotliwość próbkowania, mierzona
w hercach, to liczba próbek dokonywanych podczas nagrywania w ciągu jednej sekundy.
Częstotliwość ta musi być co najmniej dwa razy wyższa od maksymalnej częstotliwości
występującej w próbkowanym sygnale. Zwykłe płyty kompaktowe próbkowane są z częstotliwością 44,1 kiloherca. Najwyższy dźwięk w takim wypadku może więc wynieśc 22,05 kiloherca. Najczęściej wartośc częstotliwości próbkowania podczas nagrywania dźwięku wynosi 22 050 lub
44 100 herców. Jakośc dźwięku nagranego z częstotliwością 22,05 kiloherca odpowiada jakości przeciętnego magnetofonu.
Im wyższa jest rozdzielczośc, tym mniej szumów wkradnie się w nagrywane dźwięki. Płyty kompaktowe nagrywane są przy rozdzielczości 16 bitów, jednak w większości przypadków nagrywanie dźwięku za pomocą komputera odbywa się przy 8 bitach. Problem polega na tym, że wraz ze wzrostem jakości nagrywanego dźwięku, rośnie również rozmiar plików dźwiękowych. Przykładowo 74 minuty muzyki zarejestrowanej na płycie kompaktowej zajmuje około 650 megabajtów. łatwo można więc policzyc, ile miejsca na dysku zajęłaby muzyka ze wszystkich płyt, jakie posiadamy w domu.
wyższa, tym więcej miejsca na dysku zajmują pliki zawierające dźwięk. Na jakość dźwięku wpływają
dwa czynniki: rozdzielczość i częstotliwość próbkowania. Częstotliwość próbkowania, mierzona
w hercach, to liczba próbek dokonywanych podczas nagrywania w ciągu jednej sekundy.
Częstotliwość ta musi być co najmniej dwa razy wyższa od maksymalnej częstotliwości
występującej w próbkowanym sygnale. Zwykłe płyty kompaktowe próbkowane są z częstotliwością 44,1 kiloherca. Najwyższy dźwięk w takim wypadku może więc wynieśc 22,05 kiloherca. Najczęściej wartośc częstotliwości próbkowania podczas nagrywania dźwięku wynosi 22 050 lub
44 100 herców. Jakośc dźwięku nagranego z częstotliwością 22,05 kiloherca odpowiada jakości przeciętnego magnetofonu.
Im wyższa jest rozdzielczośc, tym mniej szumów wkradnie się w nagrywane dźwięki. Płyty kompaktowe nagrywane są przy rozdzielczości 16 bitów, jednak w większości przypadków nagrywanie dźwięku za pomocą komputera odbywa się przy 8 bitach. Problem polega na tym, że wraz ze wzrostem jakości nagrywanego dźwięku, rośnie również rozmiar plików dźwiękowych. Przykładowo 74 minuty muzyki zarejestrowanej na płycie kompaktowej zajmuje około 650 megabajtów. łatwo można więc policzyc, ile miejsca na dysku zajęłaby muzyka ze wszystkich płyt, jakie posiadamy w domu.
nagrywanie.
Karta dźwiękowa może zamienic zwykły komputer w małe studio nagrań. Umożliwia ona podłączenie mikrofonu oraz magnetofonu lub innego, podobnego urządzenia audio. Ponadto karty dźwiękowe łączone są z napędem CD-ROM. Tym samym możliwe jest też bezpośrednie zapisywanie na dysku muzyki odtwarzanej z płyt kompaktowych. Każdy natomiast, kto sam lubi nieco pomuzykowac, z pewnością ucieszy się z faktu, iż na karcie znajduje się także miejsce na podłączenie urządzenia MIDI, na przykład syntezatora, które
zamieni komputer w znacznie potężniejszą maszynę grającą.
zamieni komputer w znacznie potężniejszą maszynę grającą.
karty dźwiękowe.
Aby komputer mógł odtwarzać dźwięki i muzykę, potrzebna jest karta dźwiękowa i głośniki lub
słuchawki. Kiedy kupujemy komputer multimedialny, możemy być pewni, że urządzenia te
otrzymujemy wraz z nim. Karty dźwiękowe pozwalają, tak jak magnetofon, na nagrywanie i
późniejsze odtwarzanie dowolnego rodzaju dźwięków. Ponadto potrafią też generować sztuczne
dźwięki, lecz do tego potrzebny jest dodatkowo syntezator. W większości wypadków wraz z kartą
dostarczane jest odpowiednie oprogramowanie. Za jego pomocą możemy nagrywać i odtwarzać
dźwięk (zapisywany na dysku w postaci plików WAVE), a także słuchać muzyki z płyt
kompaktowych i wiele, wiele więcej. Do karty muzycznej możemy podłączyć keyboard lub
sentezator, a następnie rejestrować, poddawać dowolnej obróbce i wreszcie odtwarzać własną
muzykę. Istnieją już nawet programy, które potrafią czytać tekst wpisany za pomocą klawiatury.
słuchawki. Kiedy kupujemy komputer multimedialny, możemy być pewni, że urządzenia te
otrzymujemy wraz z nim. Karty dźwiękowe pozwalają, tak jak magnetofon, na nagrywanie i
późniejsze odtwarzanie dowolnego rodzaju dźwięków. Ponadto potrafią też generować sztuczne
dźwięki, lecz do tego potrzebny jest dodatkowo syntezator. W większości wypadków wraz z kartą
dostarczane jest odpowiednie oprogramowanie. Za jego pomocą możemy nagrywać i odtwarzać
dźwięk (zapisywany na dysku w postaci plików WAVE), a także słuchać muzyki z płyt
kompaktowych i wiele, wiele więcej. Do karty muzycznej możemy podłączyć keyboard lub
sentezator, a następnie rejestrować, poddawać dowolnej obróbce i wreszcie odtwarzać własną
muzykę. Istnieją już nawet programy, które potrafią czytać tekst wpisany za pomocą klawiatury.
- poprzez wyjście Lan możemy podłączyć komputer do wieży hi-fi. Może to być bardzo korzystna alternatywa dla zwykłych głośników, podłączanych do komputera, zapewniająca znacznie wyższą jakość dźwięku.
- gniazdo mikrofonu, przydatne w przypadku, kiedy zajmujemy się nagrywaniem głosu. Aby jednak uzyskać rezultaty odpowiedniej jakości, niezbędny jest zakup bardzo dobrego mikrofonu.
- gniazdo do podłączenia urządzenia stereo typu magnetofon lub walkman.
- wewnętrzne złącze napędu CD-ROM. Dzięki niemu możliwe jest odtwarzanie płyt kompaktowych za pomocą napędu CD-ROM.
- przetwornik analogowy konwertuje dźwięki w dane komputerowe i na odwrót.
- procesor dźwiękowy umożliwia manipulowanie dźwiękami dowolnego rodzaju.
- złącze kontrolera napędu CD-ROM.
- syntezator pozwala na odtwarzanie plików MIDI.
- wyjście dla pary głośników lub słuchawek, znajdujące się na karcie dźwiękowej, zaopatrzone jest w miniwzmacniacz, wystarczający jednak dla niewielkich głośników. Znacznie lepszy dźwięk otrzymamy dopiero przy zastosowaniu głośników wyposażonych we własny wzmacniacz.
- do wejścia MIDI/joystick możemy podłączyć joystick lub dowolne urządzenie MIDI.
Sunday, December 10, 2006
krok po kroku - rozbudowa komputera.
krok 1:
Wyłączamy komputer. Odłączamy wszystkie kable i przewody - również te, które prowadzą
do monitora i drukarki. Odkręcamy śrubki obudowy i zdejmujemy ją. Usuwamy zaślepkę w miejscu, gdzie chcemy umieścić napęd CD-ROM i odnajdujemy wewnętrzny przewód zasilacza.
krok 2:
Na tylnej ściance obudowy usuwamy metalową osłonę (jest przymocowana śrubkami) jednego z wolnych gniazd rozszerzeń.
krok 3:
Umieszczamy kartę dźwiękową w wolnym gnieździe, po czym mocujemy ją za pomocą śrubki w obudowie komputera.
krok 4:
Wsuwamy napęd CD-ROM w odkryte miejsce w obudowie, a następnie mocujemy go po obu stronach czterema śrubkami. Zwracamy przy tym uwagę, by napęd został umieszczony prosto. Następnie podłączamy do niego wszystkie kable: danych (szeroki płaski), prowadzący do kontrolera, zasilania oraz audio, łączący napęd z kartą dźwiękową.
krok 5:
Jeśli wszystko zostało prawidłowo połączone, z powrotem nakładamy pokrywę obudowy i dokręcamy wszystkie śrubki. Do karty dźwiękowej podłączamy oba głośniki, nie zapominając również o przewodach monitora i drukarki.
krok 6:
Uruchamiamy komputer i instalujemy oprogramowanie dla CD-ROM-u i karty dźwiękowej. Z reguły program instalacyjny obu urządzeń przeprowadza cały proces, prowadząc użytkownika krok po kroku. Po zakończeniu instalacji wyłączamy, po czym ponownie startujemy komputer. Tym razem zarówno karta dźwiękowa, jak i napęd CD-ROM powinny działać prawidłowo. W napędzie umieszczamy więc płytę kompaktową i uruchamiamy Odtwarzacz z Windows. Jeśli z głośników popłynie muzyka - wszystko działa, jak należy.
Wyłączamy komputer. Odłączamy wszystkie kable i przewody - również te, które prowadzą
do monitora i drukarki. Odkręcamy śrubki obudowy i zdejmujemy ją. Usuwamy zaślepkę w miejscu, gdzie chcemy umieścić napęd CD-ROM i odnajdujemy wewnętrzny przewód zasilacza.
krok 2:
Na tylnej ściance obudowy usuwamy metalową osłonę (jest przymocowana śrubkami) jednego z wolnych gniazd rozszerzeń.
krok 3:
Umieszczamy kartę dźwiękową w wolnym gnieździe, po czym mocujemy ją za pomocą śrubki w obudowie komputera.
krok 4:
Wsuwamy napęd CD-ROM w odkryte miejsce w obudowie, a następnie mocujemy go po obu stronach czterema śrubkami. Zwracamy przy tym uwagę, by napęd został umieszczony prosto. Następnie podłączamy do niego wszystkie kable: danych (szeroki płaski), prowadzący do kontrolera, zasilania oraz audio, łączący napęd z kartą dźwiękową.
krok 5:
Jeśli wszystko zostało prawidłowo połączone, z powrotem nakładamy pokrywę obudowy i dokręcamy wszystkie śrubki. Do karty dźwiękowej podłączamy oba głośniki, nie zapominając również o przewodach monitora i drukarki.
krok 6:
Uruchamiamy komputer i instalujemy oprogramowanie dla CD-ROM-u i karty dźwiękowej. Z reguły program instalacyjny obu urządzeń przeprowadza cały proces, prowadząc użytkownika krok po kroku. Po zakończeniu instalacji wyłączamy, po czym ponownie startujemy komputer. Tym razem zarówno karta dźwiękowa, jak i napęd CD-ROM powinny działać prawidłowo. W napędzie umieszczamy więc płytę kompaktową i uruchamiamy Odtwarzacz z Windows. Jeśli z głośników popłynie muzyka - wszystko działa, jak należy.
Friday, December 08, 2006
rozbudowa komputera.
Przy zakupie nowego komputera należy zwrócić uwagę, by był to komputer multimedialny. Przede wszystkim powinien on posiadać napęd CD-ROM i kartę dźwiękową. Oczywiście, jeżeli oba te elementy nie znajdą się w jego wyposażeniu, wcale nie musimy z niego rezygnować, ponieważ zarówno karta graficzna, jak i napęd CD-ROM sprzedawane są także oddzielnie, a więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby dokupić je nieco później i zainstalować również w starszych modelach komputerów.
Bardziej renomowani sprzedawcy oferują także pakiety urządzeń określane jako upgrade-kit. Są to zestawy zawierające wszystko, co powinno się znaleźć w komputerze multimedialnym. Istotną zaletą zakupu takiego pakietu jest to, że wszystkie jego elementy będą ze sobą zgodnie współdziałać. Ponadto otrzymujemy przy tym wszystkie niezbędne kable, przewody i wtyczki, co daje nam pewność, że podczas późniejszego ich montowania nie spotkamy się z żadnymi poważniejszymi problemami z połączeniem poszczególnych elementów. Naturalnie, oferowane pakiety różnią się między sobą jakością zawartych w nich elementów, a wraz z nią również i ceną zestawu. W przypadku droższych kompletów najczęściej otrzymamy dodatkowe akcesoria, takie jak mikrofon czy joystick. Przy zakupie pamiętajmy jednak, aby zwrócić uwagę na polskojęzyczne instrukcje obsługi.
Wybieramy to, co najlepsze.
Jeśli nasz sprzęt spełnia wszystkie wymagania stawiane przez obecne programy multimedialne, a my i tak planujemy w przyszłości jego rozbudowę, powinniśmy kupować najlepsze aktualnie dostępne komponenty. Karty dźwiękowe i napędy CD-ROM są nieustannie ulepszane. Jeżeli dzisiaj kupimy komputer, który ledwo spełnia wymagania aktualnego oprogramowania, bardzo szybko natkniemy się na nowsze programy, dla których posiadany przez nas sprzęt będzie niewystarczający. Jeśli więc już dziś wiemy, że za pół roku czy rok zechcemy dokonać wymiany niektórych jego części, aktualizacja taka będzie znacznie prostsza i mniej kosztowna. Zanim jednak się na to zdecydujemy, koniecznie musimy sprawdzić, czy czasem bardziej opłacalne nie byłoby nabycie całkiem nowego komputera. Ceny sprzętu komputerowego spadają dość szybko, a nowe komputery to z reguły kompletnie wyposażone multimedialne PC-ty.
Bez paniki.
Za niewielką opłatą sprzedawca zainstaluje nam w komputerze dodatkowe urządzenia. W większości przypadków bez problemu możemy jednak zamontować jakiś element sami. Potrzeba do tego jedynie śrubokręta i spokojnej ręki. Poza tym przyda się też odrobina czasu na dokładne zapoznanie się ze wszystkimi instrukcjami obsługi. Najlepiej przeznaczyć na to wolne popołudnie. Jest to chyba najlepsza okazja na lepsze zaznajomienie się z wnętrzem posiadanego sprzętu.
Uppgrade-kit.
W multimedialnym komplecie komputerowym musi się znaleźć napęd CD-ROM, karta dźwiękowa, głośniki, kable połączeniowe, oprogramowanie oraz podręczniki użytkownika i instrukcje obsługi. Droższe komplety wyposażone są w najnowsze modele poszczególnych urządzeń: napęd CD-ROM 16- lub nawet 24-krotnej prędkości, 16- lub 32-bitową kartę dźwiękową oraz głośniki z wbudowanym wzmacniaczem. Ponadto znajdą się w nim przydatne akcesoria, takie jak mikrofon czy dodatkowe oprogramowanie.
Narzędzia.
Potrzebne będą trzy śrubokręty: dwa krzyżakowe - jeden mały i jeden średni - oraz jeden płaski. Dodatkowo przyda się też pudełeczko na śrubki.
Bardziej renomowani sprzedawcy oferują także pakiety urządzeń określane jako upgrade-kit. Są to zestawy zawierające wszystko, co powinno się znaleźć w komputerze multimedialnym. Istotną zaletą zakupu takiego pakietu jest to, że wszystkie jego elementy będą ze sobą zgodnie współdziałać. Ponadto otrzymujemy przy tym wszystkie niezbędne kable, przewody i wtyczki, co daje nam pewność, że podczas późniejszego ich montowania nie spotkamy się z żadnymi poważniejszymi problemami z połączeniem poszczególnych elementów. Naturalnie, oferowane pakiety różnią się między sobą jakością zawartych w nich elementów, a wraz z nią również i ceną zestawu. W przypadku droższych kompletów najczęściej otrzymamy dodatkowe akcesoria, takie jak mikrofon czy joystick. Przy zakupie pamiętajmy jednak, aby zwrócić uwagę na polskojęzyczne instrukcje obsługi.
Wybieramy to, co najlepsze.
Jeśli nasz sprzęt spełnia wszystkie wymagania stawiane przez obecne programy multimedialne, a my i tak planujemy w przyszłości jego rozbudowę, powinniśmy kupować najlepsze aktualnie dostępne komponenty. Karty dźwiękowe i napędy CD-ROM są nieustannie ulepszane. Jeżeli dzisiaj kupimy komputer, który ledwo spełnia wymagania aktualnego oprogramowania, bardzo szybko natkniemy się na nowsze programy, dla których posiadany przez nas sprzęt będzie niewystarczający. Jeśli więc już dziś wiemy, że za pół roku czy rok zechcemy dokonać wymiany niektórych jego części, aktualizacja taka będzie znacznie prostsza i mniej kosztowna. Zanim jednak się na to zdecydujemy, koniecznie musimy sprawdzić, czy czasem bardziej opłacalne nie byłoby nabycie całkiem nowego komputera. Ceny sprzętu komputerowego spadają dość szybko, a nowe komputery to z reguły kompletnie wyposażone multimedialne PC-ty.
Bez paniki.
Za niewielką opłatą sprzedawca zainstaluje nam w komputerze dodatkowe urządzenia. W większości przypadków bez problemu możemy jednak zamontować jakiś element sami. Potrzeba do tego jedynie śrubokręta i spokojnej ręki. Poza tym przyda się też odrobina czasu na dokładne zapoznanie się ze wszystkimi instrukcjami obsługi. Najlepiej przeznaczyć na to wolne popołudnie. Jest to chyba najlepsza okazja na lepsze zaznajomienie się z wnętrzem posiadanego sprzętu.
Uppgrade-kit.
W multimedialnym komplecie komputerowym musi się znaleźć napęd CD-ROM, karta dźwiękowa, głośniki, kable połączeniowe, oprogramowanie oraz podręczniki użytkownika i instrukcje obsługi. Droższe komplety wyposażone są w najnowsze modele poszczególnych urządzeń: napęd CD-ROM 16- lub nawet 24-krotnej prędkości, 16- lub 32-bitową kartę dźwiękową oraz głośniki z wbudowanym wzmacniaczem. Ponadto znajdą się w nim przydatne akcesoria, takie jak mikrofon czy dodatkowe oprogramowanie.
Narzędzia.
Potrzebne będą trzy śrubokręty: dwa krzyżakowe - jeden mały i jeden średni - oraz jeden płaski. Dodatkowo przyda się też pudełeczko na śrubki.
Wednesday, December 06, 2006
wyposażenie komputera.
O programowanie dostarczane na CD-ROM-ach stawia dzisiejszym komputerom dość wysokie wymagania sprzętowe. Poza kartą dźwiękową i napędem CD-ROM konieczne jest też zainstalowanie pokaźnych rozmiarów pamięci operacyjnej oraz odpowiednio szybkiej karty graficznej, wyposażonej w pamięć wideo, równą 2, a lepiej 4 MB. Dopiero przy takiej konfiguracji sprzętu możemy być spokojni o bezproblemowe działanie większości programów multimedialnych, ponieważ zawierają one wiele elementów graficznych i sekwencji wideo, co przede wszystkim wymaga szybkiego przetwarzania informacji, a jest możliwe jedynie przy użyciu odpowiednio szybkiej maszyny.
Wydajność komputera.
Do uruchomienia większości programów multimedialnych wystarczy komputer z procesorem 486, lecz pełny komfort zapewniają dopiero procesory z rodziny Pentium. Choć pliki zawierające grafikę, dźwięk i filmy wideo nie są dla nich problemem, do wygodnego korzystania z multimediów konieczna jest jeszcze pamięć operacyjna o odpowiedniej wielkości: za minimum uznaje się obecnie 16 MB, choć zalecane są raczej 32 MB.
Spojrzenie w przyszłość.
Postęp w świecie komputerów jest bardzo szybki. To, co dziś uznawane jest za nowość, w ciągu kilku miesięcy praktycznie przechodzi do historii, stając się już po dwóch, trzech latach rozwiązaniem przestarzałym. PC-ety są coraz szybsze, a pisane dla nich oprogramowanie stawia coraz wyższe wymagania.
Dlatego, jeśli zamierzamy zaopatrzyć się w nowy komputer, nie powinniśmy wybierać modelu o najprostszej konfiguracji, choć z pewnością takie rozwiązanie pozwoliłoby nam zaoszczędzić parę złotych. Oczywiście, przestarzałe elementy naszego komputera zawsze mogą zostać wymienione na nowsze i znacznie wydajniejsze, dzięki czemu możliwe będzie uruchamianie najbardziej nawet wymagających programów multimedialnych.
Jeśli na przykład posiadamy zbyt mało pamięci operacyjnej, wystarczy, że dokupimy kilka dodatkowych modułów, a nasz komputer znacznie zwiększy tempo pracy. Jeżeli natomiast stwierdzimy, że karta graficzna jest już zbyt wolna, zawsze istnieje możliwość wymienienia jej na nowszą. Podobnie jest z uzyskaniem lepszego dźwięku - jedynym skutecznym sposobem jest bowiem i w tym przypadku zamiana starej karty na bardziej nowoczesną, na przykład 16-, 32- lub nawet 64-bitową. Wszystko to jest możliwe dzięki modularnej budowie komputera, która pozwala na ciągłą aktualizację jego komponentów.
Lepsza jakość grafiki.
W Windows obraz jest zazwyczaj wyświetlany z paletą 256 kolorów. Ponieważ jednak zeskanowane fotografie mogą składać się ze znacznie większej ich liczby, komputer musi dokonywać takiej konwersji obrazu, by mógł on być wyświetlany na ekranie jedynie z paletą 256 barw. Jeśli chcemy, aby została ona rozszerzona, np. do 65536 kolorów (HighColor - 16 bitów) lub ponad 16 milionów (TrueColor - 24 bity), należy zmienić odpowiednie ustawienie w Panelu sterowania (ikona Ekran, zakładka Ustawienia, lista pod opcją Paleta kolorów). Dodajmy jednak, że każde podwyższenie jakości wyświetlanego obrazu automatycznie pociąga za sobą zwiększenie liczby obliczeń, jakie procesor komputera musi wykonać, aby obraz ten mógł zostać wyświetlony. A to z kolei w ogromnym stopniu wpływa na szybkość odświeżania obrazu - jego częstotliwość, czyli liczba obrazów wyświetlonych w ciągu jednej sekundy, drastycznie się w takim przypadku obniża. Główna zasada, o której zawsze należy pamiętać, brzmi: im wyższa jest jakość obrazu, tym dłuższy jest czas, jaki potrzebny jest komputerowi na jego wyświetlenie na ekranie monitora. Najprostszym sposobem na przyspieszenie odświeżania obrazu jest więc zmniejszenie palety kolorów.
Wyświetlanie kolorów.
Kolory, w jakich obraz wyświetlany jest na ekranie monitora, podawane są czasem w bitach: 8, 16, 24 oraz 32. W takim przypadku dowiadujemy się, ile bitów używa komputer do opisania każdego piksela obrazu.
8 bitów = maks. 256 kolorów (min. dla multimediów)
16 bitów = maks. 65 536 kolorów (HighColor, jakość wideo)
24 bity = maks. 16,7 mln kolorów (TrueColor, jakość fotograficzna)
32 bity = maks. 16,7 mln kolorów (TrueColor, szybszy dostęp do pamięci).
Elementy składowe multimedialnego PC-ta:
minimum zalecane
procesor Pentium 90 MHz Pentium 166 MMX
pamięć RAM 16 MB 32 MB
dysk twardy 850 MB 2 GB
napęd dyskietek 3,5 cala 3,5 cala
napęd CD-ROM 4 x 12 x
karta dźwiękowa CD-audio, 16-bitowy CD-audio, 32-bitowy
syntezator na płycie syntezator na płycie
grafika rozdz. 640 x 480, rozdz. 1024 x 768,
64 000 kolorów 64 000 kolorów
karta wideo - MPEG
system Windows Windows
wejście/wyjście złącza szeregowe złącza szeregowe
i równoległe, MIDI I/O, i równoległe, MIDI I/O,
gniazdo joysticka gniazdo joysticka
Wydajność komputera.
Do uruchomienia większości programów multimedialnych wystarczy komputer z procesorem 486, lecz pełny komfort zapewniają dopiero procesory z rodziny Pentium. Choć pliki zawierające grafikę, dźwięk i filmy wideo nie są dla nich problemem, do wygodnego korzystania z multimediów konieczna jest jeszcze pamięć operacyjna o odpowiedniej wielkości: za minimum uznaje się obecnie 16 MB, choć zalecane są raczej 32 MB.
Spojrzenie w przyszłość.
Postęp w świecie komputerów jest bardzo szybki. To, co dziś uznawane jest za nowość, w ciągu kilku miesięcy praktycznie przechodzi do historii, stając się już po dwóch, trzech latach rozwiązaniem przestarzałym. PC-ety są coraz szybsze, a pisane dla nich oprogramowanie stawia coraz wyższe wymagania.
Dlatego, jeśli zamierzamy zaopatrzyć się w nowy komputer, nie powinniśmy wybierać modelu o najprostszej konfiguracji, choć z pewnością takie rozwiązanie pozwoliłoby nam zaoszczędzić parę złotych. Oczywiście, przestarzałe elementy naszego komputera zawsze mogą zostać wymienione na nowsze i znacznie wydajniejsze, dzięki czemu możliwe będzie uruchamianie najbardziej nawet wymagających programów multimedialnych.
Jeśli na przykład posiadamy zbyt mało pamięci operacyjnej, wystarczy, że dokupimy kilka dodatkowych modułów, a nasz komputer znacznie zwiększy tempo pracy. Jeżeli natomiast stwierdzimy, że karta graficzna jest już zbyt wolna, zawsze istnieje możliwość wymienienia jej na nowszą. Podobnie jest z uzyskaniem lepszego dźwięku - jedynym skutecznym sposobem jest bowiem i w tym przypadku zamiana starej karty na bardziej nowoczesną, na przykład 16-, 32- lub nawet 64-bitową. Wszystko to jest możliwe dzięki modularnej budowie komputera, która pozwala na ciągłą aktualizację jego komponentów.
Lepsza jakość grafiki.
W Windows obraz jest zazwyczaj wyświetlany z paletą 256 kolorów. Ponieważ jednak zeskanowane fotografie mogą składać się ze znacznie większej ich liczby, komputer musi dokonywać takiej konwersji obrazu, by mógł on być wyświetlany na ekranie jedynie z paletą 256 barw. Jeśli chcemy, aby została ona rozszerzona, np. do 65536 kolorów (HighColor - 16 bitów) lub ponad 16 milionów (TrueColor - 24 bity), należy zmienić odpowiednie ustawienie w Panelu sterowania (ikona Ekran, zakładka Ustawienia, lista pod opcją Paleta kolorów). Dodajmy jednak, że każde podwyższenie jakości wyświetlanego obrazu automatycznie pociąga za sobą zwiększenie liczby obliczeń, jakie procesor komputera musi wykonać, aby obraz ten mógł zostać wyświetlony. A to z kolei w ogromnym stopniu wpływa na szybkość odświeżania obrazu - jego częstotliwość, czyli liczba obrazów wyświetlonych w ciągu jednej sekundy, drastycznie się w takim przypadku obniża. Główna zasada, o której zawsze należy pamiętać, brzmi: im wyższa jest jakość obrazu, tym dłuższy jest czas, jaki potrzebny jest komputerowi na jego wyświetlenie na ekranie monitora. Najprostszym sposobem na przyspieszenie odświeżania obrazu jest więc zmniejszenie palety kolorów.
Wyświetlanie kolorów.
Kolory, w jakich obraz wyświetlany jest na ekranie monitora, podawane są czasem w bitach: 8, 16, 24 oraz 32. W takim przypadku dowiadujemy się, ile bitów używa komputer do opisania każdego piksela obrazu.
8 bitów = maks. 256 kolorów (min. dla multimediów)
16 bitów = maks. 65 536 kolorów (HighColor, jakość wideo)
24 bity = maks. 16,7 mln kolorów (TrueColor, jakość fotograficzna)
32 bity = maks. 16,7 mln kolorów (TrueColor, szybszy dostęp do pamięci).
Elementy składowe multimedialnego PC-ta:
minimum zalecane
procesor Pentium 90 MHz Pentium 166 MMX
pamięć RAM 16 MB 32 MB
dysk twardy 850 MB 2 GB
napęd dyskietek 3,5 cala 3,5 cala
napęd CD-ROM 4 x 12 x
karta dźwiękowa CD-audio, 16-bitowy CD-audio, 32-bitowy
syntezator na płycie syntezator na płycie
grafika rozdz. 640 x 480, rozdz. 1024 x 768,
64 000 kolorów 64 000 kolorów
karta wideo - MPEG
system Windows Windows
wejście/wyjście złącza szeregowe złącza szeregowe
i równoległe, MIDI I/O, i równoległe, MIDI I/O,
gniazdo joysticka gniazdo joysticka
Wednesday, November 22, 2006
Multimedia.
Najnowsze programy multimedialne wymagają odpowiedniego sprzętu wyposażonego w napęd CD-ROM. Jeśli dodamy do tego kartę dźwiękową i głośniki - będziemy mieć już wszystko, co zmienia zwykłą maszynę w komputer multimedialny. W większości nowszych PC-etów każdy z tych elementów należy już do standardowego wyposażenia. Dlatego po zakupie nowego komputera wystarczy podłączyć go do sieci, by fascynujący świat multimediów stanął przed nami otworem.
Wnętrze takiego PC-eta zawiera wszystkie elementy, które wiążą się z multimediami: napęd CD-ROM, kartę graficzną (VGA lub SVGA) oraz możliwie jak najszybszy procesor. Ponadto należy też wziąć pod uwagę pojemność twardego dysku, na którym musi się znaleźć dość miejsca zarówno dla programów multimedialnych, jak i ich danych, czyli plików zawierających dźwięk i sekwencje wideo.
* oprogramowanie multimedialne wymaga również nieco więcej pamięci operacyjnej:
co najmniej 16 MB.
* karta dźwiękowa pozwala na nagrywanie i odtwarzanie muzyki jakości CD, a także generowanie własnych dźwięków za pomocą komputera.
* dwa głośniki rozszerzają możliwości dźwiękowe każdego komputera.
* nagrywanie dźwięku możliwe jest przede wszystkim za pomocą mikrofonu komputera.
* sercem każdego komputera jest procesor. w zastosowaniach multimedialnych powinien to być co najmniej Pentium 90 MHz.
* komputer multimedialny potrzebuje też znacznie pojemniejszego dysku twardego, na którym powinno się znaleźć nie mniej niż 500 MB wolnego miejsca.
* napęd CD-ROM: większość multimedialnych programów sprzedawanych jest na CD-ROM-ach.
* karta graficzna odpowiedzialna jest za płynność odźwieżania obrazu w trakcie odtwarzania filmów wideo, zaś za jakość obrazu - odpowiedni monitor.
Głośniki.
Głośniki wbudowane w komputer to niezłe rozwiązanie, pozwalające zaoszczędzić miejsce na biurku. Oczywiście oprócz nich istnieją również głośniki zewnętrzne, wyposażone we własny wzmacniacz, które podłączamy do karty dźwiękowej, uzyskując często dźwięk jakości hi-fi.
Polskie wersje programów.
Oprogramowanie multimedialne tworzone jest głównie w USA. Wersje polskojęzyczne uzyskują się dopiero po pewnym czasie od daty wydania oryginału. Ale uwaga! Czasami są to niezbyt dobre tłumaczenia wersji oryginalnych. Dlatego przed zakupem programu dokładnie sprawdzamy, czy jest on wart wydawanych pieniędzy. Możemy się o tym dowiedzieć od przedawcy lub z czasopism informatycznych.
Joysticki.
Oferta dostępnych gier jest ogromna, jednak do obsługi większości z nich nie zawsze wystarcza klawiatura i mysz. Dużo lepszym rozwiązaniem jest joystick, który do większości multimedialnych PC-etów podłączany jest za pomocą oddzielnego złącza.
Oprogramowanie.
Możliwości oferowane przez multimedia będące mieszanką obrazków, dźwięków, animacji i wideoklipów, to jeden z powodów, dla których warto kupić nowoczesny komputer. Przy użyciu multimediów możliwe jest bowiem rozpowszechnianie programów edukacyjnych i gier, ale także słowników oraz encyklopedii.
Zwłaszcza w przypadku tych dwóch ostatnich idealnym rozwiązaniem są CD-ROM-y. Na jednym krążku może się zmieścić mnóstwo danych, które w tradycyjnym wydaniu zajęłyby wiele miejsca na naszych regałach. Ponadto koszt produkcji CD-ROM-ów jest znacznie niższy, a obsługa bardziej komfortowa: specjalne odsyłacze pomagają przenosić się w wybrane miejsce, a specjalny moduł wyszukiwać dowolny fragment tekstu. Dzięki temu odnalezienie informacji na wybrany temat to kwestia sekund, a sekwencje wideo i animacje zastępują długie i niepraktyczne opisy.
Nie mniejszy wybór czeka też na fanów gier komputerowych: dostępne są zarówno gry handlowe i przygodowe, jak i strategiczne i zręcznościowe, zaskakujące nawet po tygodniu grania coraz to innymi możliwościami.
Programy dla dzieci.
Multimedia przeznaczone są nie tylko dla dorosłychk, ale i dla dzieci, ponieważ znakomicie uczą i pobudzają fantazję najmłodszych. Zadanie to spełniają głównie programy do rysowania i pisania, choć wiele jest też takich, które wymagają logicznego myślenia. Podobnie jest z matematyką i językami obcymi, których nauka przy użyciu komputera i multimediów to znakomita zabawa.
Wnętrze takiego PC-eta zawiera wszystkie elementy, które wiążą się z multimediami: napęd CD-ROM, kartę graficzną (VGA lub SVGA) oraz możliwie jak najszybszy procesor. Ponadto należy też wziąć pod uwagę pojemność twardego dysku, na którym musi się znaleźć dość miejsca zarówno dla programów multimedialnych, jak i ich danych, czyli plików zawierających dźwięk i sekwencje wideo.
* oprogramowanie multimedialne wymaga również nieco więcej pamięci operacyjnej:
co najmniej 16 MB.
* karta dźwiękowa pozwala na nagrywanie i odtwarzanie muzyki jakości CD, a także generowanie własnych dźwięków za pomocą komputera.
* dwa głośniki rozszerzają możliwości dźwiękowe każdego komputera.
* nagrywanie dźwięku możliwe jest przede wszystkim za pomocą mikrofonu komputera.
* sercem każdego komputera jest procesor. w zastosowaniach multimedialnych powinien to być co najmniej Pentium 90 MHz.
* komputer multimedialny potrzebuje też znacznie pojemniejszego dysku twardego, na którym powinno się znaleźć nie mniej niż 500 MB wolnego miejsca.
* napęd CD-ROM: większość multimedialnych programów sprzedawanych jest na CD-ROM-ach.
* karta graficzna odpowiedzialna jest za płynność odźwieżania obrazu w trakcie odtwarzania filmów wideo, zaś za jakość obrazu - odpowiedni monitor.
Głośniki.
Głośniki wbudowane w komputer to niezłe rozwiązanie, pozwalające zaoszczędzić miejsce na biurku. Oczywiście oprócz nich istnieją również głośniki zewnętrzne, wyposażone we własny wzmacniacz, które podłączamy do karty dźwiękowej, uzyskując często dźwięk jakości hi-fi.
Polskie wersje programów.
Oprogramowanie multimedialne tworzone jest głównie w USA. Wersje polskojęzyczne uzyskują się dopiero po pewnym czasie od daty wydania oryginału. Ale uwaga! Czasami są to niezbyt dobre tłumaczenia wersji oryginalnych. Dlatego przed zakupem programu dokładnie sprawdzamy, czy jest on wart wydawanych pieniędzy. Możemy się o tym dowiedzieć od przedawcy lub z czasopism informatycznych.
Joysticki.
Oferta dostępnych gier jest ogromna, jednak do obsługi większości z nich nie zawsze wystarcza klawiatura i mysz. Dużo lepszym rozwiązaniem jest joystick, który do większości multimedialnych PC-etów podłączany jest za pomocą oddzielnego złącza.
Oprogramowanie.
Możliwości oferowane przez multimedia będące mieszanką obrazków, dźwięków, animacji i wideoklipów, to jeden z powodów, dla których warto kupić nowoczesny komputer. Przy użyciu multimediów możliwe jest bowiem rozpowszechnianie programów edukacyjnych i gier, ale także słowników oraz encyklopedii.
Zwłaszcza w przypadku tych dwóch ostatnich idealnym rozwiązaniem są CD-ROM-y. Na jednym krążku może się zmieścić mnóstwo danych, które w tradycyjnym wydaniu zajęłyby wiele miejsca na naszych regałach. Ponadto koszt produkcji CD-ROM-ów jest znacznie niższy, a obsługa bardziej komfortowa: specjalne odsyłacze pomagają przenosić się w wybrane miejsce, a specjalny moduł wyszukiwać dowolny fragment tekstu. Dzięki temu odnalezienie informacji na wybrany temat to kwestia sekund, a sekwencje wideo i animacje zastępują długie i niepraktyczne opisy.
Nie mniejszy wybór czeka też na fanów gier komputerowych: dostępne są zarówno gry handlowe i przygodowe, jak i strategiczne i zręcznościowe, zaskakujące nawet po tygodniu grania coraz to innymi możliwościami.
Programy dla dzieci.
Multimedia przeznaczone są nie tylko dla dorosłychk, ale i dla dzieci, ponieważ znakomicie uczą i pobudzają fantazję najmłodszych. Zadanie to spełniają głównie programy do rysowania i pisania, choć wiele jest też takich, które wymagają logicznego myślenia. Podobnie jest z matematyką i językami obcymi, których nauka przy użyciu komputera i multimediów to znakomita zabawa.
Tuesday, November 21, 2006
Usługi internetowe.
Wraz z podłączeniem do Internetu otrzymujemy dostęp do sieci, łączącej rozrzucone po całym świecie systemy komputerowe i umożliwiającej stały przepływ informacji między nimi. Historia tej "sieci sieci" rozpoczęła się w roku 1969, kiedy to w amerykańskiej armii połączono ze sobą trzy komputery. Od kilku lat wciąż gwałtownie rośnie popularność Internetu i obecnie liczba użytkowników stale z niego korzystających przekracza 60 milionów. Każdy z nich ma swój własny, niepowtarzalny adres sieciowy i posiada dostęp do większości internetowych zasobów.
Dostawcy usług.
Usługi internetowe, takie jak zapewnienie dostępu do Sieci, zakładanie kont poczty elektronicznej, prowadzenie stron WWW czy udostępnianie bibliotek plików, zbiorów informacji, a nawet ich wyszukiwanie na zlecenie, świadczone są odpłatnie przez wiele firm i instytucji, czyli dostawców usług internetowych zwanych też operatorami Internetu. Firmy takie ogłaszają się na ogół w czasopismach komputerowych, by użytkownicy komputerów mogli zapoznać się z ich ofertą i w razie potrzeby skorzystać z ich usług.
Oprogramowanie komunikacyjne.
Korzystanie z usług oferowanych przez operatorów Internetu wymaga posiadania odpowiedniego oprogramowania komunikacyjnego. Częściowo wyposażony jest w nie sam Windows, wraz z którym otrzymujemy na przykład program o nazwie Dial-Up Networking. Dodatkowe oprogramowanie można ściągnąć z Sieci, gdzie wiele firm i prywatnych użytkowników oferuje je jako shareware lub nawet freeware. Sporo przydatnych programów internetowych można też znaleźć na CD-ROM-ach sprzedawanych wraz z czasopismami informatycznymi.
Ile to kosztuje?
Rosnąca konkurencja pomiędzy dostawcami powoduje oczywiście obniżkę cen świadczonych przez nich usług. Wciąż jednak większość firm oferuje swe usługi na zasadzie subskrypcji, pobierając miesięczne opłaty niezależnie od tego, czy korzystamy z Sieci, czy nie.
Wysokość opłat uzależniona jest niekiedy również od czasu trwania połączenia z Internetem, liczonego w godzinach. Wielu usługodawców wlicza w subskrypcję kilka gratisowych godzin połączenia, inni z kolei oferują część ze swych usług za darmo, licząc, że uda im się w ten sposób przyciągnąć większą liczbę potencjalnych klientów. Pamiętajmy jednak, że oprócz opłat za podłączenie do Sieci do zapłacenia pozostają nam jeszcze rachunki telefoniczne, które przy intensywnym korzystaniu z Internetu mogą stanowić dość znaczący wydatek. Z drugiej strony, trzeba sobie zdawać sprawę, że niezależnie od tego, z jakim miejscem na Ziemi będziemy się łączyć za pośrednictwem Sieci, zawsze zapłacimy tylko tyle, ile kosztuje nas połączenie z naszym dostawcą usług internetowych.
Internet w domu.
Aby korzystać z niektórych usług internetowych, nie trzeba koniecznie zawierać umowy z operatorem. Wszyscy użytkownicy posiadający komputer z modemem mogą łączyć się z Internetem, dzwoniąc pod ogólnopolski numer 0-202122, udostępniany przez Telekomunikację Polską S.A. Opłata za taki sposób korzystania z Sieci wynosi tyle samo, jak w przypadku lokalnego połączenia telefonicznego.
Dostęp do Internetu dla użytkowników Windows.
Trzeba sprawdzić czy zainstalowane są programy: Dial-Up Networking i TCT/IP.
Jeśli nie ma, można je dodać w następujący sposób:
Dial-Up Networking
Panel sterowania -> Dodaj Usuń programy -> Instalator Windows -> Komunikacja
-> Szczegóły -> Dial-Up Networking.
TCP/IP
Panel sterowania -> Sieć -> Dodaj -> Karta Dial-Up -> Protokół -> Dodaj -> Microsoft -> TCP/IP.
Konieczne jest skonfigurowanie następujących elementów połączenia: karty Dial-Up,
modemu i programu Dial-Up Networking.
1. Uruchomić program Windows.
2. Kartę Dial-Up trzeba skonfigurować w oknie Panel sterowania.
Dostawcy usług.
Usługi internetowe, takie jak zapewnienie dostępu do Sieci, zakładanie kont poczty elektronicznej, prowadzenie stron WWW czy udostępnianie bibliotek plików, zbiorów informacji, a nawet ich wyszukiwanie na zlecenie, świadczone są odpłatnie przez wiele firm i instytucji, czyli dostawców usług internetowych zwanych też operatorami Internetu. Firmy takie ogłaszają się na ogół w czasopismach komputerowych, by użytkownicy komputerów mogli zapoznać się z ich ofertą i w razie potrzeby skorzystać z ich usług.
Oprogramowanie komunikacyjne.
Korzystanie z usług oferowanych przez operatorów Internetu wymaga posiadania odpowiedniego oprogramowania komunikacyjnego. Częściowo wyposażony jest w nie sam Windows, wraz z którym otrzymujemy na przykład program o nazwie Dial-Up Networking. Dodatkowe oprogramowanie można ściągnąć z Sieci, gdzie wiele firm i prywatnych użytkowników oferuje je jako shareware lub nawet freeware. Sporo przydatnych programów internetowych można też znaleźć na CD-ROM-ach sprzedawanych wraz z czasopismami informatycznymi.
Ile to kosztuje?
Rosnąca konkurencja pomiędzy dostawcami powoduje oczywiście obniżkę cen świadczonych przez nich usług. Wciąż jednak większość firm oferuje swe usługi na zasadzie subskrypcji, pobierając miesięczne opłaty niezależnie od tego, czy korzystamy z Sieci, czy nie.
Wysokość opłat uzależniona jest niekiedy również od czasu trwania połączenia z Internetem, liczonego w godzinach. Wielu usługodawców wlicza w subskrypcję kilka gratisowych godzin połączenia, inni z kolei oferują część ze swych usług za darmo, licząc, że uda im się w ten sposób przyciągnąć większą liczbę potencjalnych klientów. Pamiętajmy jednak, że oprócz opłat za podłączenie do Sieci do zapłacenia pozostają nam jeszcze rachunki telefoniczne, które przy intensywnym korzystaniu z Internetu mogą stanowić dość znaczący wydatek. Z drugiej strony, trzeba sobie zdawać sprawę, że niezależnie od tego, z jakim miejscem na Ziemi będziemy się łączyć za pośrednictwem Sieci, zawsze zapłacimy tylko tyle, ile kosztuje nas połączenie z naszym dostawcą usług internetowych.
Internet w domu.
Aby korzystać z niektórych usług internetowych, nie trzeba koniecznie zawierać umowy z operatorem. Wszyscy użytkownicy posiadający komputer z modemem mogą łączyć się z Internetem, dzwoniąc pod ogólnopolski numer 0-202122, udostępniany przez Telekomunikację Polską S.A. Opłata za taki sposób korzystania z Sieci wynosi tyle samo, jak w przypadku lokalnego połączenia telefonicznego.
Dostęp do Internetu dla użytkowników Windows.
Trzeba sprawdzić czy zainstalowane są programy: Dial-Up Networking i TCT/IP.
Jeśli nie ma, można je dodać w następujący sposób:
Dial-Up Networking
Panel sterowania -> Dodaj Usuń programy -> Instalator Windows -> Komunikacja
-> Szczegóły -> Dial-Up Networking.
TCP/IP
Panel sterowania -> Sieć -> Dodaj -> Karta Dial-Up -> Protokół -> Dodaj -> Microsoft -> TCP/IP.
Konieczne jest skonfigurowanie następujących elementów połączenia: karty Dial-Up,
modemu i programu Dial-Up Networking.
1. Uruchomić program Windows.
2. Kartę Dial-Up trzeba skonfigurować w oknie Panel sterowania.
Monday, November 20, 2006
Modemy PCMCIA.
Do łączenia się w podróży, daleko od linii telefonicznej, służą modemy PCMCIA. Jest to najnowsza generacja modemów wewnętrznych, które rozmiarami przypominają kartę kredytową. PCMCIA to skrót nazwy międzynarodowego standardu "Personal Computer Memory Card International Association". Standardowi temu odpowiadają notebooki, które na jednej ze ścianek posiadają wąską szczelinę dla podłączenia modemu tego typu.
Internet choćby na pustyni.
Do niedawna jeszcze modemy PCMCIA, podobnie jak wiele innych, wymagały bezpośredniego podłączenia do linii telefonicznej. Analogowym telefonom przenośnym do tej pory niezbyt dobrze udawała się współpraca z modemami i dopiero pojawienie się nowszej generacji aparatów cyfrowych rozwiązało cały problem.
Przenośne telefony cyfrowe GSM są wyposażone w specjalny adapter, za pomocą którego w łatwy sposób mogą być przyłączane do notebooków. Oferują przy tym szybkie i niezawodne połączenie, dzięki czemu skończyły się czasy, w których byliśmy skazani na korzystanie wyłącznie z analogowej sieci telefonicznej. Oczywiście, używanie telefonów komórkowych jest dość drogie, jednak stają się one coraz popularniejsze. Jest nadzieja, że za jakiś czas będą przystępne cenowo dla wszystkich klientów.
W domu i w podróży.
Globalni dostawcy usług internetowych utrzymują wiele węzłów komunikacyjnych zarówno w kraju, jak i za granicą. Dlatego również poza domem możliwe jest łączenie się z Siecią na finansowo korzystnych warunkach. Należy tylko pamiętać, aby wybrać węzeł znajdujący się najbliżej.
Internet choćby na pustyni.
Do niedawna jeszcze modemy PCMCIA, podobnie jak wiele innych, wymagały bezpośredniego podłączenia do linii telefonicznej. Analogowym telefonom przenośnym do tej pory niezbyt dobrze udawała się współpraca z modemami i dopiero pojawienie się nowszej generacji aparatów cyfrowych rozwiązało cały problem.
Przenośne telefony cyfrowe GSM są wyposażone w specjalny adapter, za pomocą którego w łatwy sposób mogą być przyłączane do notebooków. Oferują przy tym szybkie i niezawodne połączenie, dzięki czemu skończyły się czasy, w których byliśmy skazani na korzystanie wyłącznie z analogowej sieci telefonicznej. Oczywiście, używanie telefonów komórkowych jest dość drogie, jednak stają się one coraz popularniejsze. Jest nadzieja, że za jakiś czas będą przystępne cenowo dla wszystkich klientów.
W domu i w podróży.
Globalni dostawcy usług internetowych utrzymują wiele węzłów komunikacyjnych zarówno w kraju, jak i za granicą. Dlatego również poza domem możliwe jest łączenie się z Siecią na finansowo korzystnych warunkach. Należy tylko pamiętać, aby wybrać węzeł znajdujący się najbliżej.
Modemy przenośne.
Jeśli się gdzieś wybieramy, a nie chcemy tracić możliwości połączenia komputera z innymi użytkownikami, musimy zaopatrzyć sie w modem przystosowany do pracy z komputerem przenośnym. Przyłączamy go do złącza szeregowego notebooka i do gniazda sieci telefonicznej. Modemy tego typu są znacznie mniejsze niż inne modele zewnętrzne, choć działanie ich części elektronicznych nie różni się niczym od sposobu pracy dużych modemów używanych w normalnych komputerach osobistych. W większości przypadków modemy przenośne charakteryzują się dużą prędkością transferu danych oraz wbudowaną funkcją faksowania.
w podróży.
Przewiduje się, że za parę lat połowę sprzedawanych na rynku komputerów będą stanowić notebooki. Coraz większego znaczenia nabierają możliwości podłączania się do Sieci w czasie podróży. Jeśli posiadamy notebooka, wychodząc z domu mamy dwie możliwości: albo podłączyć go gdzieś na zewnątrz do normalnej sieci telefonicznej i w ten sposób połączyć się z Internetem, albo też zaopatrzyć się w telefon komórkowy, który umożliwi przesyłanie i odbieranie danych nawet podczas rejsu jachtem.
Wednesday, November 15, 2006
Faksowanie "w tle".
Nasz PC-et może przesyłać i odbierać faksy "w tle", tak jak to może odbywać się w przypadku drukowania. Po wydaniu polecenia wysłania faksu możemy kontynuować pracę z innymi programami, a faks zostanie wysłany w momencie, gdy komputer nie będzie obciążony.
Zapisywanie i drukowanie faksów.
Faksmodem automatycznie zapisuje na dysku wszystkie odbierane dokumenty. Możemy je natychmiast wydrukować na papierze lub wstrzymać się z tym do dogodnej dla nas chwili.
Przyjmowanie faksów.
Faksmodemy są przyłączone do sieci telefonicznej. Kiedy nasz telefon zadzwoni, zainstalowany program komunikacyjny rozpozna, czy chodzi o nadchodzący faks, czy o normalną rozmowę telefoniczną. Faks zostanie odebrany automatycznie. W razie normalnej rozmowy sygnał zostanie przekazany do aparatu telefonicznego. Naturalnie, wszystko zależy od ustawień, jakich dokonamy w zainstalowanym u siebie oprogramowaniu komunikacyjnym. Jeżeli rzadko odbieramy faksy, możemy tak skonfigurować program faksujący, by ignorował nadchodzące sygnały. Jeśli podniesiemy słuchawkę i rozpoznamy sygnał faksu, sami włączymy funkcję ręcznego odbioru. W takim przypadku nasz system będzie funkcjonował jak zwykły telefon z możliwością odbierania faksów.
Faksowanie bezpośrednie.
Z niemal każdego programu pracującego w Windows możliwe jest bezpośrednie wysłanie faksu. Służy do tego polecenie Wyślij, po którym Windows automatycznie uruchamia program Exchange. Na koniec podajemy tylko, do kogo nasz faks ma zostać wysłany.
Faksowanie bez papieru.
Faksmodemy pozwalają też zaoszczędzić papier. Dzięki modemowi faksy są wysyłane bezpośrednio z komputera. Oprogramowanie komunikacyjne konwertuje dokument utworzony w Windows w odpowiedni format faksu, a wszystko odbywa się jakby w tle, ponieważ zajmuje się tym sam komputer. Oszczędzamy przy tym na czasie i wysiłku, ponieważ nie musimy drukować dokumentów, by następnie umieścić je w urządzeniu faksującym. Faksmodemy oferują również znacznie lepszą jakość przesyłanych dokumentów. Bierze się to z faktu, iż przed wysłaniem nie są one ani drukowane, ani tym bardziej skanowane przez faks. Wadą tych urządzeń jest natomiast brak możliwości wysłania jako faksu takich dokumentów, które już znajdują się na papierze. Chyba że posiadamy skaner - skanujemy wówczas dany dokument i uzyskany w ten sposób plik wysyłamy w formie faksu.
Faksowanie.
Jeśli przyjrzymy się bliżej ofertom zawierającym również modemy, zauważymy, że wiele z nich posiada funkcję faksowania. Urządzenia faksujące są niezbędnym elementem nowoczesnego biura. Proste w obsłudze, służą do wysyłania najróżniejszych dokumentów, nierzadko poza granice kraju. Faksy działają na podobnej zasadzie co kserokopiarki, z tą tylko różnicą, że kopia nie trafia na papier, lecz do urządzenia faksującego odbiorcy znajdującego się po drugiej stronie linii telefonicznej.
Kto jednak nie zamierza często faksować, powinien dać sobie spokój z zakupem faksu. Poza tym urządzenia te zajmują miejsce na stole i jedną z linii telefonicznych. W przeciwieństwie do nich faksomodemy to znakomita alternatywa, a pierwszym zyskiem jest w ich przypadku więcej miejsca na biurku. Ponadto nie wymagają one dodatkowej linii telefonicznej, ponieważ oprogramowanie modemu jest wyposażone w przełącznik telefon/faks/.
Kto jednak nie zamierza często faksować, powinien dać sobie spokój z zakupem faksu. Poza tym urządzenia te zajmują miejsce na stole i jedną z linii telefonicznych. W przeciwieństwie do nich faksomodemy to znakomita alternatywa, a pierwszym zyskiem jest w ich przypadku więcej miejsca na biurku. Ponadto nie wymagają one dodatkowej linii telefonicznej, ponieważ oprogramowanie modemu jest wyposażone w przełącznik telefon/faks/.
Buźki.
Kiedy rozmawiamy z kimś przez telefon, na wiele różnych sposobów możemy dać odczuć rozmówcy, w jakim jesteśmy nastroju lub też jak ma on rozumieć wypowiadane przez nas słowa. W przeciwieństwie do rozmów telefonicznych treści przesyłanych przez nas maili najczęściej nie oddają naszego nastroju czy stosunku do adresata, przez co trudno raczej poznać, czy to, co zostało napisane, brzmi ironicznie, wesoło, smutno czy groźnie. A ponieważ niektóre wiadomości mogłyby przez to zostać zrozumiane opacznie, użytkownicy poczty elektronicznej wymyślili buźki (ang. "Emoticons"), nazywane również śmieszkami, które odzwierciedlać mają wyraz twarzy piszącego. Pojęcie to jest złożeniem dwóch słów: "Emotion" (uczucie) i " Icon" (symbol). Buźki tworzone są za pomocą znaków widocznych na klawiaturze. Poniżej przedstawiam kilka częściej używanych symboli. Każdy z nich znacznie łatwiej rozszyfrować, jeśli kartkę, na której się znajduje, obrócimy o 90 stopni w prawo.
:-) szczęśliwy :-> diabelski uśmieszek
:-( smutny :-0 zszokowany
:-D śmiech :'-( płacz
:'II rozgniewany ;-) z przymrużeniem oka
A oto kilka bardziej wyszukanych buziek, których znacznie nie będzie chyba trudne do odgadnięcia:
:-i palacz
=:-) punk
:-[ wampir
8-) okularnik
:-) szczęśliwy :-> diabelski uśmieszek
:-( smutny :-0 zszokowany
:-D śmiech :'-( płacz
:'II rozgniewany ;-) z przymrużeniem oka
A oto kilka bardziej wyszukanych buziek, których znacznie nie będzie chyba trudne do odgadnięcia:
:-i palacz
=:-) punk
:-[ wampir
8-) okularnik
Netykieta - cd.
Lepiej znaczy krócej i częściej.
Wysyłajmy tylko krótkie wiadomości! Często wystarczą dwa, trzy zdania, by trafić w sedno. Dzięki temu odbiorcy wysyłanych przez nas wiadomości będą mogli je szybciej przeczytać i znacznie chętniej na nie odpowiedzą. Pod tym względem nie ma przecież żadnych ograniczeń: możemy wysyłać tyle maili, ile nam się tylko podoba - niech każdy z nich dotyczy więc tylko jednego tematu. A ponieważ dyskusje, które prowadzimy w trybie online, nie są śledzone przez wszystkich od początku, równie miłym gestem jest dołączanie na początku każdego maila fragmentu wiadomości, na którą właśnie odpowiadamy.
Junk mail.
Systemy online pozwalają również na rozsyłanie tych samych wiadomości do wielu adresatów jednocześnie. Pamiętajmy jednak, aby nie nadwerężać Sieci niepotrzebnymi mailami, nie mówiąc już o zaśmiecaniu kont adresatów. Trzymajmy się więc napisanej zasady, która mówi, że nie należy rozsyłać bezsensownych wiadomości, określanych potocznie jako junk mail. Co prawda, każdy może korzystać z Internetu tak jak sam chce, lecz także "maile-śmieci" są często odsyłane z powrotem, skutecznie zatykając konto ich nadawcy - jest to jeden ze sposobów, w jaki Sieć sama sobie radzi w niepożądanych sytuacjach.
Nie KRZYCZYMY!
Jeśli coś nas zdenerwuje, możemy dać upust naszej złości również w Internecie. Służą do tego WIELKIE LITERY. Oczywiście i z nimi nie należy przesadzać.
Oko za oko, ząb za ząb.
Zapewne znajdziemy się też w sytuacji w której nadesłane do nas wiadomości będą czystą prowokacją, budzącą w nas najniższe instynkty. W niektórych przypadkach natychmiastowa i odpowiednio ostra riposta będzie całkiem na miejscu, lecz należy również pamiętać, że Sieć to nie państwo bezprawia, w którym każde wyzwisko pozostaje bez odpowiedzi - w najgorszym wypadku może nam grozić nawet oskarżenie o obrazę.
Wysyłajmy tylko krótkie wiadomości! Często wystarczą dwa, trzy zdania, by trafić w sedno. Dzięki temu odbiorcy wysyłanych przez nas wiadomości będą mogli je szybciej przeczytać i znacznie chętniej na nie odpowiedzą. Pod tym względem nie ma przecież żadnych ograniczeń: możemy wysyłać tyle maili, ile nam się tylko podoba - niech każdy z nich dotyczy więc tylko jednego tematu. A ponieważ dyskusje, które prowadzimy w trybie online, nie są śledzone przez wszystkich od początku, równie miłym gestem jest dołączanie na początku każdego maila fragmentu wiadomości, na którą właśnie odpowiadamy.
Junk mail.
Systemy online pozwalają również na rozsyłanie tych samych wiadomości do wielu adresatów jednocześnie. Pamiętajmy jednak, aby nie nadwerężać Sieci niepotrzebnymi mailami, nie mówiąc już o zaśmiecaniu kont adresatów. Trzymajmy się więc napisanej zasady, która mówi, że nie należy rozsyłać bezsensownych wiadomości, określanych potocznie jako junk mail. Co prawda, każdy może korzystać z Internetu tak jak sam chce, lecz także "maile-śmieci" są często odsyłane z powrotem, skutecznie zatykając konto ich nadawcy - jest to jeden ze sposobów, w jaki Sieć sama sobie radzi w niepożądanych sytuacjach.
Nie KRZYCZYMY!
Jeśli coś nas zdenerwuje, możemy dać upust naszej złości również w Internecie. Służą do tego WIELKIE LITERY. Oczywiście i z nimi nie należy przesadzać.
Oko za oko, ząb za ząb.
Zapewne znajdziemy się też w sytuacji w której nadesłane do nas wiadomości będą czystą prowokacją, budzącą w nas najniższe instynkty. W niektórych przypadkach natychmiastowa i odpowiednio ostra riposta będzie całkiem na miejscu, lecz należy również pamiętać, że Sieć to nie państwo bezprawia, w którym każde wyzwisko pozostaje bez odpowiedzi - w najgorszym wypadku może nam grozić nawet oskarżenie o obrazę.
Subscribe to:
Posts (Atom)