Wednesday, June 13, 2007
Usuwanie programów
Po doprowadzeniu do porządku struktury folderów na twardym dysku powinniśmy również zwrócić uwagę na programy, które się na nim znajdują. Często bowiem wielu z nich właściwie w ogóle nie używamy - zaś usuwając je, zyskamy dodatkowe miejsce. Każdy program pracujący w środowisku Windows w trakcie instalacji tworzy na dysku nowy folder, do którego kopiuje swoje pliki. Oprócz nich często kopiowane są też pliki do określonych folderów Windows. Poza tym w plikach konfiguracyjnych systemu dokonywane są odpowiednie wpisy. Dlatego więc usunięcie samego folderu, zawierającego pliki programu - nie wystarczy, ponieważ na dysku pozostaną jeszcze pliki skopiowane przez niego do katalogów Windows. Istotną wadą tego systemu jest jednak brak możliwości odnalezienia wszystkich tego typu plików, a jedynym wyjściem pozostaje skorzystanie z programów pracujących w Windows: a więc zarówno plików zawartych w ich folderach, jak i tych, kopiowanych do katalogów Windows. Niektóre programy wyposażone są we własne moduły, których zadaniem jest kompletne usunięcie ich z twardego dysku. W większych pakietach programowych najczęściej znajdziemy do tego odpowiednią opcję w programie instalacyjnym. Jeżeli więc zechcemy usunąć cały pakiet ze wszystkimi plikami, które do niego należą, wystarczy, że uruchomimy odpowiedni moduł, instalowany na dysku wraz z danym programem. Oprogramowanie napisane wyłącznie z myślą o Windows możemy usuwać w całości w znacznie prostszy sposób: klikając przycisk startowy menu systemu, a następnie wybierając Ustawienia / Panel sterowania / Dodaj/Usuń programy. Następnie zaznaczamy nazwę danego programu i klikamy przycisk Dodaj/Usuń. * Aktualizacja Przy dokonywaniu aktualizacji (upgrade), czyli instalacji nowszej wersji danego programu, najczęściej nie jest wcale konieczne usuwanie wersji poprzedniej. Program instalacyjny sam ją odkryje na twardym dysku i automatycznie usunie wszystkie stare części programu, które w aktualnej wersji nie będą używane.
Procesory.
Mikroprocesor to mózg każdego komputera. Jest głównym układem PC-ta i elementem, który wciąż pracuje, jak superkalkulator wykonujący wszystkie zadania nakładane na niego przez uruchomiony program.
Procesor wygląda jak poduszka na igły pełna metalowych nóżek. Jego typ możemy rozpoznać po oznaczeniach znajdujących się na obudowie - kilku symbolach, które jednak dokładnie informują o tym, z jakiego typu procesorem mamy do czynienia, np. 80386 czy 80486 (lub w skrócie 486).
Od kolejnej generacji procesorów - Pentium - firma Intel zmieniła nieco ich oznaczenia, choć czasem nazywa się je procesorami 586. Nieco inne oznaczenia mają produkty firmy AMD i Cyrix.
Procesory charakteryzowane są również ze względu na wydajność, czyli szybkość, z jaką są w stanie wykonywać zlecone im zadania. Miarą wydajności jest częstotliwość pracy mierzona w megahercach - w skrócie MHz. Najczęściej wyższa częstotliwość oznacza szybszy procesor.
Niektóre programy, jak edytory tekstu, nie potrzebują jednak specjalnie wydajnego systemu. Dużo większe wymagania pod tym względem stawiają natomiast arkusze kalkulacyjne oraz programy do obróbki grafiki.
Procesor może być także wyposażony w dodatkowy układ wspomagający wykonywanie obliczeń. Chodzi o tzw. koprocesor, który w całości przejmuje wykonywanie wszelkich skomplikowanych działań matematycznych, odciążając w ten sposób główny układ procesora. Wszystkie współczesne procesory mają wbudowaną taką jednostkę, natomiast przy starszych produktach rodziny 386 i 486 należy zwrócić uwagę na symbole umieszczone za typem urządzenia: DX oznacza układ z wbudowanym koprocesorem, zaś SX - układ bez takiej jednostki.
Procesor wygląda jak poduszka na igły pełna metalowych nóżek. Jego typ możemy rozpoznać po oznaczeniach znajdujących się na obudowie - kilku symbolach, które jednak dokładnie informują o tym, z jakiego typu procesorem mamy do czynienia, np. 80386 czy 80486 (lub w skrócie 486).
Od kolejnej generacji procesorów - Pentium - firma Intel zmieniła nieco ich oznaczenia, choć czasem nazywa się je procesorami 586. Nieco inne oznaczenia mają produkty firmy AMD i Cyrix.
Procesory charakteryzowane są również ze względu na wydajność, czyli szybkość, z jaką są w stanie wykonywać zlecone im zadania. Miarą wydajności jest częstotliwość pracy mierzona w megahercach - w skrócie MHz. Najczęściej wyższa częstotliwość oznacza szybszy procesor.
Niektóre programy, jak edytory tekstu, nie potrzebują jednak specjalnie wydajnego systemu. Dużo większe wymagania pod tym względem stawiają natomiast arkusze kalkulacyjne oraz programy do obróbki grafiki.
Procesor może być także wyposażony w dodatkowy układ wspomagający wykonywanie obliczeń. Chodzi o tzw. koprocesor, który w całości przejmuje wykonywanie wszelkich skomplikowanych działań matematycznych, odciążając w ten sposób główny układ procesora. Wszystkie współczesne procesory mają wbudowaną taką jednostkę, natomiast przy starszych produktach rodziny 386 i 486 należy zwrócić uwagę na symbole umieszczone za typem urządzenia: DX oznacza układ z wbudowanym koprocesorem, zaś SX - układ bez takiej jednostki.
Tuesday, June 12, 2007
Inne nośniki danych
Jeśli wykorzystujemy nasz komputer w pracy zawodowej i mamy do czynienia z dużą ilością ważnych informacji, do tworzenia zapasowych kopii powinniśmy używać innych niż dyskietki, bardziej wyspecjalizowanych nośników danych. Do przechowywania zapasowych kopii większej ilości danych od dawna już przede wszystkim wykorzystywane są streamery, czyli napędy, w których umieszcza się kasety z taśmą magnetyczną - podobne do zwykłych kaset magnetofonowych. Na jednej kasecie bez problemu mieści się zawartość całego twardego dysku - dlatego tak często są one stosowane w sytuacji, kiedy informacje znajdujące sie w komputerze są ciągle zmieniane i stanowią o być albo nie być danej firmy.
Na rynku dostępne są też modele przeznaczone dla użytkowników komputerów domowych - w cenie około kilkuset złotych. Dzięki nim nie trzeba się już martwić o bezpieczeństwo danych zajmujących na dysku nawet po kilkaset megabajtów. Taśmy do streamerów są względnie niedrogie i stanowią doskonałe rozwiązanie również dla tych użytkowników, którym podczas pracy z programami o dużej objętości zdarza się zapełnić cały dysk twardy - wówczas wystarczy zapisać pliki, które w danym momencie nie są używane i można kontynuować pracę.
Innym typem urządzeń są nagrywarki dysków CD, które także mogą być używane do tworzenia kopii bezpieczeństwa. I choć są one wciąż jeszcze dość drogie, posiadają dwie niewątpliwe zalety: po pierwsze, dane przegrywane są z nich równie łatwo, jak z dyskietki czy drugiego dysku twardego, po drugie, za ich pomocą możliwe jest kopiowanie zwykłych płyt kompaktowych z nagraną muzyką.
Na rynku dostępne są też modele przeznaczone dla użytkowników komputerów domowych - w cenie około kilkuset złotych. Dzięki nim nie trzeba się już martwić o bezpieczeństwo danych zajmujących na dysku nawet po kilkaset megabajtów. Taśmy do streamerów są względnie niedrogie i stanowią doskonałe rozwiązanie również dla tych użytkowników, którym podczas pracy z programami o dużej objętości zdarza się zapełnić cały dysk twardy - wówczas wystarczy zapisać pliki, które w danym momencie nie są używane i można kontynuować pracę.
Innym typem urządzeń są nagrywarki dysków CD, które także mogą być używane do tworzenia kopii bezpieczeństwa. I choć są one wciąż jeszcze dość drogie, posiadają dwie niewątpliwe zalety: po pierwsze, dane przegrywane są z nich równie łatwo, jak z dyskietki czy drugiego dysku twardego, po drugie, za ich pomocą możliwe jest kopiowanie zwykłych płyt kompaktowych z nagraną muzyką.
Oznaczanie dyskietek
Dyskietki, na których tworzymy zapasowe kopie naszych cennych danych, powinny być odpowiednio opisane. Na ich etykietach notujemy więc daty wykonania ostatniej archiwizacji, kolejny numer w bieżącym zestawie kopii oraz nazwy katalogów zachowanych na danym nośniku. Tylko w ten sposób będzie później możliwe szybkie odnalezienie i odtworzenie interesujących nas plików.
Archiwizacja danych.
Do utraty danych może dochodzić w wielu sytuacjach. Najczęściej chodzi o ich przypadkowe usunięcie. Równie dobrze powodem może być jednak błąd komputera. Najlepszym zabezpieczeniem jest zawsze utworzenie zapasowej kopii całej zawartości twardego dysku na innym nośniku danych. Oczywiście, dyski charakteryzują się zbyt dużą pojemnością, aby to co się na nich znajduje, można było w całości kopiować na dyskietki - z drugiej strony nie zawsze konieczne jest kopiowanie całej ich zawartości. Instalacyjne wersje wszystkich programów powinniśmy przecież mieć albo na CD-ROM-ach, albo na dyskietkach. W razie wystąpienia jakichkolwiek problemów zawsze można zainstalować je od nowa.
Pozostają więc pliki utworzone przez użytkownika, a więc: dokumenty tekstowe, grafika, pliki zawierające dźwięk i inne. Ich typ zależy od tego, do czego używamy komputera. Wystarczy więc, jeśli od czasu do czasu skopiujemy nasze własne dane na dyskietki. W Windows do archiwizacji danych, czyli tworzenia zapasowych kopii, służy program o nazwie Backup.
Pozostają więc pliki utworzone przez użytkownika, a więc: dokumenty tekstowe, grafika, pliki zawierające dźwięk i inne. Ich typ zależy od tego, do czego używamy komputera. Wystarczy więc, jeśli od czasu do czasu skopiujemy nasze własne dane na dyskietki. W Windows do archiwizacji danych, czyli tworzenia zapasowych kopii, służy program o nazwie Backup.
Odzyskiwanie danych
Jeżeli regularnie tworzymy zapasowe kopie - nic złego nie może się stać z naszymi dokumentami. W razie przypadkowej ich utraty wystarczy ponownie uruchomić program Backup, umieścić w napędzie pierwszą dyskietkę kopii bezpieczeństwa i postępować zgodnie z instrukcjami pojawiającymi się na ekranie. Dodajmy, że program ten pozwala także na odzyskiwanie jedynie wybranych plików - nie jest więc konieczne kopiowanie wszystkich, które zabezpieczyliśmy na dyskietkach.
Sunday, June 10, 2007
Microsoft Plus!
Firma Microsoft opracowała dodatkowy pakiet programów o nazwie Plus!, którego zadaniem jest ułatwienie pracy z Windows. Dzięki obecności w nim tak zwanych agentów systemu (system agents) możliwe jest automatyczne uruchamianie Defragmentatora dysków i ScanDisku, dzięki czemu pozostaje nam jedynie określenie, jak często ma się to odbywać. Tym samym nie musimy już pamiętać o regularnym sprawdzaniu stanu naszego dysku, ponieważ dokona tego komputer - agent systemu wykorzysta przerwy podczas pracy, aby w odpowiednim momencie uruchomić któryś z wymienionych programów.
Defragmentacja
Zachowywane na dysku pliki nie zawsze zapisywane są na nim w postaci ciągłych bloków danych - zdarza się, że Windows dzieli je na mniejsze części, ponieważ nie znajduje wolnego miejsca, w którym mógłby je wstawić w całości. Wolne obszary na dysku powstają w momencie usuwania plików. Podczas zapisywania nowych system wyszukuje na powierzchni twardego dysku wolne obszary, w których mógłby umieścić zapisywane właśnie dane. Jeżeli w danym punkcie zabraknie miejsca dla wszystkich informacji należących do danego pliku, ich reszta zostaje umieszczona gdzie indziej. Z czasem liczba plików podzielonych na mniejsze fragmenty może znacznie wzrosnąć. Oczywiście, nie giną przy tym żadne z zawartych w nich informacji. Zachowujemy też pełny dostęp do każdego z takich plików, ponieważ system zna dokładne położenie wszystkich fragmentów, z których się one składają. Jednakże przy zbyt wielu plikach podzielonych na mniejsze części dość wyraźnie wzrasta czas potrzebny systemowi na odszukiwanie wszystkich należących do nich informacji - zwiększa się więc czas dostępu do danych. Jeżeli odniesiemy wrażenie, że nasz komputer zwolnił tempo pracy, powinniśmy dokonać defragmentacji jego dysku. Służy do tego dostarczany wraz z Windows program o nazwie Defragmentator dysków, który grupuje informacje należące do poszczególnych plików w bloki. W rezultacie skróci się czas dostępu do wszystkich plików.
Dodajmy, że oprócz dwóch wymienionych programów Windows posiada jeszcze jeden użyteczny mechanizm - moduł rozpoznający stan plików na dysku. Potrafi on określić, czy w danym momencie defragmentacja jest niezbędna, czy też nie. Zanim więc zdecydujemy się na jej przeprowadzenie, powinniśmy wcześniej sprawdzić, czy jest to rzeczywiście konieczne.
Dodajmy, że oprócz dwóch wymienionych programów Windows posiada jeszcze jeden użyteczny mechanizm - moduł rozpoznający stan plików na dysku. Potrafi on określić, czy w danym momencie defragmentacja jest niezbędna, czy też nie. Zanim więc zdecydujemy się na jej przeprowadzenie, powinniśmy wcześniej sprawdzić, czy jest to rzeczywiście konieczne.
Kontrola i naprawa.
W trakcie intensywnej pracy z komputerem może się zdarzyć, że na dysku wystąpią błędy. Na szczęście podczas zachowywania plików system sprawdza na twardym dysku miejsce, w którym są one zapisywane. Jeśli pojawi się błąd, nie musi to wcale oznaczać, że dysk jest uszkodzony. Wystarczy bowiem, że podczas dokonywania zapisu komputer zostanie choćby lekko poruszony, a na dysku mogą pojawić się obszary, w których nie da się już zachować żadnych informacji. Takich miejsc, właściwie bezużytecznych, stopniowo może przybywać. Ratunek znów przynosi ScanDisk - jego zadaniem jest usuwanie również tego rodzaju błędów. Program ten sprawdza nie tylko struktury folderów i plików, ale także powierzchnię dysku. Na życzenie potrafi też w sposób automatyczny usuwać odkryte błędy. Oczywiście, w przypadku fizycznych defektów dysku ScanDisk nie będzie w stanie nam pomóc.
Narzędzia systemowe.
Na dysku twardym zapisane są wszystkie nasze pliki i programy. Z reguły praca z nimi odbywa się bez większych problemów, lecz podczas wykonywania operacji na milionach bitów od czasu do czasu może wkraść się jakiś błąd. W razie wystąpienia błędu w pliku odczytanie zawartych w nim informacji nie będzie już możliwe. Aby więc zachować pewny i szybki dostęp do danych, konieczne jest regularne przeprowadzenie kontroli dysku, na którym są one zapisane. Wraz z Windows otrzymujemy program o nazwie ScanDisk, którego zadaniem jest wyszukiwanie i usuwanie ewentualnych błędów występujących na nośnikach danych. Dla utrzymania dysku w odpowiedniej kondycji dobrze jest więc co jakiś czas skorzystać z tego narzędzia. Windows oferuje także inny program, służący do defragmentacji plików zapisywanych na twardym dysku. Defragmentacja polega na tym, że części podzielonych plików są rozrzucone w różnych punktach, ponownie ze sobą łączone i umieszczane w jednym punkcie w postaci całego bloku danych. Oba opisane programy mogą być uruchamiane na dwa sposoby: za pośrednictwem menu startowego Windows - przycisk Start, a następnie Programy / Akcesoria / Narzędzia systemowe / ScanDisk lub Defragmentator dysków albo poprzez ikonę Mój komputer znajdującą się na Pulpicie, kliknięcie prawym przyciskiem myszy nazwy napędu i wybranie pozycji Właściwości. Na ekranie pojawi się wówczas okno z informacjami na temat wolnego i zajętego miejsca na danym dysku. Dostęp do obu programów uzyskujemy poprzez kartę Narzędzia.
Saturday, June 09, 2007
CD-ROM-y
Większość CD-ROM-ów sprzedawanych jest, tak jak płyty kompaktowe, w specjalnym pudełku, do którego należy je wkładać po każdym użyciu. Tym sposobem najlepiej ochronimy krążki przed uszkodzeniem. Coraz częściej spotyka się jednak CD-ROM-y rozpowszechniane w postaci dodatku do czasopism komputerowych - wówczas przeważnie są one umieszczane w papierowej kopercie. Dla tego typu dysków dobrze więc mieć przygotowanych w zapasie kilka wolnych pudełek. A kiedy zbierze nam się ich większa liczba, zdecydowanie najlepszym wyjściem będzie zaopatrzenie się w większy pojemnik, w którym umieścimy wszystkie CD-ROM-y.
Nowe dyskietki.
Ponowne wykorzystanie używanych dyskietek oznacza naturalnie zaoszczędzenie paru złotych, lecz od czasu do czasu nie obędzie się też bez zakupu nowych. Najczęściej przed ich użyciem będziemy musieli je sformatować, choć oferowane są również dyskietki formatowane fabrycznie - naturalnie po nieco wyższej cenie.
Formatowanie.
Aby na używanej dyskietce móc zapisać nowe dane, konieczne jest sprawdzenie, czy poprzednie pliki zostały z niej usunięte. Naturalnie, można je tylko usunąć, lecz ponieważ na starszych dyskietkach mogą czasem występować błędy, najlepiej je na nowo sformatować. Służy do tego specjalne narzędzie, dostarczane wraz z Windows.
Podczas formatowania powierzchnia nośnika danych jest dokładnie sprawdzana, czy nie ma na niej błędów i ponownie dzielona na ścieżki i sektory. Przed tą operacją należy się jednak dobrze zastanowić, gdyż formatując dyskietkę automatycznie tracimy wszystkie znajdujące się na niej dane.
Jeśli już zdecydujemy się na ten krok, klikamy prawym przyciskiem myszy ikonę napędu dyskietek i z menu kontekstowego wybieramy pozycję Formatuj. Na ekranie pojawi się okienko dialogowe z kilkoma ustawieniami dodatkowymi. Najczęściej są dziś używane dyskietki wysokiej gęstości (HD = High Density) - na liście Pojemność: pozycja 1,44 MB (3,5"). Istnieją też jeszcze dyskietki starszego typu podwójnej gęstości (DD = Double Density) i takich samych rozmiarów, lecz o mniejszej pojemności: 720 KB.
Aby sformatować używaną dyskietkę wystarczy zaznaczyć opcję Typ formatowania / Szybkie (wymazywanie). Jeżeli natomiast mamy do czynienia z nową dyskietką lub jeszcze nie formatowaną, zaznaczamy opcję Pełne. Z kolei ustawienie Kopiuj tylko pliki systemowe służy do tworzenia dyskietki systemowej, z której w razie wystąpienia poważniejszych problemów z uruchomieniem Windows możliwe będzie wystartowanie systemu w trybie MS-DOS.
Każda dyskietka powinna być też odpowiednio oznaczona. Poza tym po zakończeniu formatowania warto zapoznać się z jego wynikami. Służy do tego opcja Wyświetl podsumowanie po zakończeniu, która powoduje wyświetlenie na koniec okna z informacjami na temat sformatowanej dyskietki. W ten sposób dowiemy się też, czy na nośniku pojawiły się jakieś uszkodzenia - w takim przypadku możliwe będzie dalsze jego używanie, choć naturalnie nie możemy być już pewni co do bezpieczeństwa przechowywanych nań danych.
Podczas formatowania powierzchnia nośnika danych jest dokładnie sprawdzana, czy nie ma na niej błędów i ponownie dzielona na ścieżki i sektory. Przed tą operacją należy się jednak dobrze zastanowić, gdyż formatując dyskietkę automatycznie tracimy wszystkie znajdujące się na niej dane.
Jeśli już zdecydujemy się na ten krok, klikamy prawym przyciskiem myszy ikonę napędu dyskietek i z menu kontekstowego wybieramy pozycję Formatuj. Na ekranie pojawi się okienko dialogowe z kilkoma ustawieniami dodatkowymi. Najczęściej są dziś używane dyskietki wysokiej gęstości (HD = High Density) - na liście Pojemność: pozycja 1,44 MB (3,5"). Istnieją też jeszcze dyskietki starszego typu podwójnej gęstości (DD = Double Density) i takich samych rozmiarów, lecz o mniejszej pojemności: 720 KB.
Aby sformatować używaną dyskietkę wystarczy zaznaczyć opcję Typ formatowania / Szybkie (wymazywanie). Jeżeli natomiast mamy do czynienia z nową dyskietką lub jeszcze nie formatowaną, zaznaczamy opcję Pełne. Z kolei ustawienie Kopiuj tylko pliki systemowe służy do tworzenia dyskietki systemowej, z której w razie wystąpienia poważniejszych problemów z uruchomieniem Windows możliwe będzie wystartowanie systemu w trybie MS-DOS.
Każda dyskietka powinna być też odpowiednio oznaczona. Poza tym po zakończeniu formatowania warto zapoznać się z jego wynikami. Służy do tego opcja Wyświetl podsumowanie po zakończeniu, która powoduje wyświetlenie na koniec okna z informacjami na temat sformatowanej dyskietki. W ten sposób dowiemy się też, czy na nośniku pojawiły się jakieś uszkodzenia - w takim przypadku możliwe będzie dalsze jego używanie, choć naturalnie nie możemy być już pewni co do bezpieczeństwa przechowywanych nań danych.
Dyskietki i CD -ROM-y
Przy robieniu porządków nie powinniśmy zapominać o dyskietkach. Jeśli w pudełku z nimi zrobi się ciasno, zdecydowanie należy coś z tym zrobić. Najlepiej od razu podzielić je na cztery grupy: z programami, których już nie potrzebujemy, których bardzo często używamy, z których aktualnie nie korzystamy, ale być może przydadzą nam się nieco później i takie, których właściwie w ogóle nie uruchamiamy, lecz warto je zatrzymać.
Dyskietki z programami, których rzadko używamy, należy umieścić osobno, w bezpiecznym miejscu. Pamiętajmy jednak, aby je odpowiednio oznaczyć i zabezpieczyć przed zapisem - w ten sposób unikniemy ich przypadkowego usunięcia. Po oddzieleniu ich od reszty w pudełku powinno zrobić się nieco luźniej - przynajmniej na tyle, by wystarczyło miejsca dla dyskietek z programami używanymi najczęściej. Oczywiście fakt, iż przestajemy używać jakiegoś programu, nie oznacza wcale, że nie możemy wykorzystać dyskietki, na której on się znajduje - wystarczy jedynie usunąć wszystkie zapisane na niej informacje: albo kasując pliki programu, albo formatując dyskietkę.
Dyskietki z programami, których rzadko używamy, należy umieścić osobno, w bezpiecznym miejscu. Pamiętajmy jednak, aby je odpowiednio oznaczyć i zabezpieczyć przed zapisem - w ten sposób unikniemy ich przypadkowego usunięcia. Po oddzieleniu ich od reszty w pudełku powinno zrobić się nieco luźniej - przynajmniej na tyle, by wystarczyło miejsca dla dyskietek z programami używanymi najczęściej. Oczywiście fakt, iż przestajemy używać jakiegoś programu, nie oznacza wcale, że nie możemy wykorzystać dyskietki, na której on się znajduje - wystarczy jedynie usunąć wszystkie zapisane na niej informacje: albo kasując pliki programu, albo formatując dyskietkę.
Sunday, June 03, 2007
Usuwanie plików
Z czasem na dysku gromadzi się coraz więcej plików, których już nie potrzebujemy. Jednych zapomnieliśmy usunąć, w przypadku innych nie wiemy już nawet, co i gdzie zapisaliśmy. Jednak dla naszego komputera zbędne pliki oznaczają więcej pracy i mniej wolnego miejsca na twardym dysku. Jeśli uwolnimy go od tego balastu - zdecydowanie poprawi się jego wydajność, a my zyskamy nieco pamięci dyskowej. Najlepszym sposobem, aby to osiągnąć, jest systematyczne przeczesywanie całego dysku w poszukiwaniu plików, które nadają się już do usunięcia.
Zbędne pliki powinniśmy kasować bez chwili zastanowienia. Jeżeli co do jakiegoś pliku nie jesteśmy do końca pewni, skopiujmy dane na dyskietkę i umieśćmy w bezpiecznym miejscu. W razie potrzeby możemy też zachować całe katalogi wraz z zawartymi w nich plikami.
Pliki tymczasowe
Po uruchomieniu komputera w trakcie ładowania Windows tworzone są na dysku pliki tymczasowe, które podczas normalnego zamykania systemu są z niego usuwane. Jeśli jednak praca komputera zostanie nagle przerwana - pliki te pozostaną na dysku. Szczególnie obszerne są pliki tymczasowe dysków CD-ROM. Pamiętajmy, że w ciągu dość krótkiego czasu na dysku może pojawić się nawet kilkanaście tego typu plików, a ponieważ nie spełniają one żadnej funkcji, zajmując jedynie miejsce na dysku, zdecydowanie należy je usuwać. Poznamy je po znaku tyldy ("~") na początku nazwy oraz po rozszerzeniu "tmp".
Jeżeli po raz pierwszy spotykamy się z plikami tego rodzaju - z pewnością zdziwimy się, jak wiele znajduje się ich na twardym dysku naszego komputera.
W menu startowym stystemu klikamy Znajdź / Pliki lub foldery.
W wyświetlonym oknie dialogowym w polu Nazwa wpisujemy "~*.*", informując tym samym Windows, że ma odszukać wszystkie pliki rozpoczynające się znakiem tyldy. Zanim zdecydujemy się na usunięcie tego czy innego pliku, z menu wybieramy opcję Widok/Rozmieść ikony/Wedługdaty. Dzięki temu będziemy mogli przenieść wszystkie starsze pliki do kosza. Regularne usuwanie plików tymczasowych przynosi za każdym razem około 0,5 megabajta wolnego miejsca na dysku. Natomiast za pierwszym razem może to być nawet od 10 do 100 megabajtów.
śmieci do kosza!
Pliki przenoszone są z okna Eksploratora do Kosza, z którego jednak można je później odzyskać. Naturalnie, znajdujące się w nim pliki zajmują miejsce na dysku. Kiedy Kosz jest pełny, Windows automatycznie go opróżnia. W każdej chwili możemy też zrobić to sami. Po tym pliki, które były w nim przechowywane, zostają ostatecznie skasowane, a więc zwalnia się zajmowane przez nie miejsce na dysku. Od tej chwili ich odzyskanie przestaje być już możliwe.
Czcionki
Używanie wciąż tych samych czcionek po pewnym czasie staje się oczywiście nudne. Dlatego zdarza się, że instalujemy nowe, oferowane najczęściej jako shareware. Niestety, w takiej sytuacji plików czcionek stopniowo przybywa, a pamiętajmy, że zajmują one nie tylko miejsce na dysku, ale i w pamięci operacyjnej, do której są ładowane w momencie uruchamiania Windows. Jeżeli będzie ich zbyt wiele - wydajność naszego peceta znacznie zmaleje. Dlatego warto pozbywać się wszelkich nie używanych już przez nas fontów. Ich pliki znajdziemy w folderze Windows/Fonts. Otwierając go, zyskujemy możliwość obejrzenia poszczególnych fontów i usunięcia najmniej przydatnych. Po zaznaczeniu plików zbędnych czcionek wybieramy polecenie Plik/Usuń.
UWAGA!
W żadnym razie nie należy kasować fontu MS Sans Serif, który jest używany przez Windows.
Zbędne pliki powinniśmy kasować bez chwili zastanowienia. Jeżeli co do jakiegoś pliku nie jesteśmy do końca pewni, skopiujmy dane na dyskietkę i umieśćmy w bezpiecznym miejscu. W razie potrzeby możemy też zachować całe katalogi wraz z zawartymi w nich plikami.
Pliki tymczasowe
Po uruchomieniu komputera w trakcie ładowania Windows tworzone są na dysku pliki tymczasowe, które podczas normalnego zamykania systemu są z niego usuwane. Jeśli jednak praca komputera zostanie nagle przerwana - pliki te pozostaną na dysku. Szczególnie obszerne są pliki tymczasowe dysków CD-ROM. Pamiętajmy, że w ciągu dość krótkiego czasu na dysku może pojawić się nawet kilkanaście tego typu plików, a ponieważ nie spełniają one żadnej funkcji, zajmując jedynie miejsce na dysku, zdecydowanie należy je usuwać. Poznamy je po znaku tyldy ("~") na początku nazwy oraz po rozszerzeniu "tmp".
Jeżeli po raz pierwszy spotykamy się z plikami tego rodzaju - z pewnością zdziwimy się, jak wiele znajduje się ich na twardym dysku naszego komputera.
W menu startowym stystemu klikamy Znajdź / Pliki lub foldery.
W wyświetlonym oknie dialogowym w polu Nazwa wpisujemy "~*.*", informując tym samym Windows, że ma odszukać wszystkie pliki rozpoczynające się znakiem tyldy. Zanim zdecydujemy się na usunięcie tego czy innego pliku, z menu wybieramy opcję Widok/Rozmieść ikony/Wedługdaty. Dzięki temu będziemy mogli przenieść wszystkie starsze pliki do kosza. Regularne usuwanie plików tymczasowych przynosi za każdym razem około 0,5 megabajta wolnego miejsca na dysku. Natomiast za pierwszym razem może to być nawet od 10 do 100 megabajtów.
śmieci do kosza!
Pliki przenoszone są z okna Eksploratora do Kosza, z którego jednak można je później odzyskać. Naturalnie, znajdujące się w nim pliki zajmują miejsce na dysku. Kiedy Kosz jest pełny, Windows automatycznie go opróżnia. W każdej chwili możemy też zrobić to sami. Po tym pliki, które były w nim przechowywane, zostają ostatecznie skasowane, a więc zwalnia się zajmowane przez nie miejsce na dysku. Od tej chwili ich odzyskanie przestaje być już możliwe.
Czcionki
Używanie wciąż tych samych czcionek po pewnym czasie staje się oczywiście nudne. Dlatego zdarza się, że instalujemy nowe, oferowane najczęściej jako shareware. Niestety, w takiej sytuacji plików czcionek stopniowo przybywa, a pamiętajmy, że zajmują one nie tylko miejsce na dysku, ale i w pamięci operacyjnej, do której są ładowane w momencie uruchamiania Windows. Jeżeli będzie ich zbyt wiele - wydajność naszego peceta znacznie zmaleje. Dlatego warto pozbywać się wszelkich nie używanych już przez nas fontów. Ich pliki znajdziemy w folderze Windows/Fonts. Otwierając go, zyskujemy możliwość obejrzenia poszczególnych fontów i usunięcia najmniej przydatnych. Po zaznaczeniu plików zbędnych czcionek wybieramy polecenie Plik/Usuń.
UWAGA!
W żadnym razie nie należy kasować fontu MS Sans Serif, który jest używany przez Windows.
Saturday, June 02, 2007
porządek na dysku.
Jeśli często korzystamy z komputera, od czasu do czasu powinniśmy zająć się uporządkowaniem plików znajdujących się na jego dysku twardym. W niektórych przypadkach wystarczy w tym celu utworzyć dodatkowy folder, w innych - konieczne będzie przeorganizowanie całej struktury istniejących folderów. Gdy będzie ona przejrzysta, zachowamy lepszą kontrolę nad tym, co mamy na dysku w naszym komputerze, dzięki czemu odnajdywanie interesujących nas dokumentów będzie się odbywało znacznie szybciej.
Struktura folderów na twardym dysku powinna przypominać układ szuflad i półek regału, w którym trzymamy wszystkie nasze papiery. W regale takim nierzadko znajdują się także dwa katalogi - rzeczowy i alfabetyczny, pozwalające na odnajdywanie dowolnego dokumentu wśród setek lub tysięcy innych bez większego problemu. Dlatego analogiczny system należy stworzyć na dysku komputera: oddzielne foldery dla gier, listów oraz innych danych i programów. Poza tym, jeśli z komputera korzysta kilka osób, dla każdej z nich dobrze jest utworzyć oddzielny katalog.
Wiele folderów.
Większa liczba folderów zawierających mniej plików w dużym stopniu ułatwia wyszukiwanie dokumentów. Dobrze jest więc utworzyć więcej własnych katalogów, w których umieścimy nasze pliki. W tym celu w Eksploratorze wybieramy opcję Plik / Nowy obiekt / Folder i podajemy nazwę dla nowego folderu.
Zmiana nazwy.
Aby zmienić nazwę danego pliku czy folderu, wystarczy kliknąć jego nazwę prawym przyciskiem myszy i z menu kontekstowego wybrać polecenie Zmień nazwę. Nazwa nowego obiektu zostanie wówczas podświetlona kolorem i pojawi się migający kursor tekstowy, umożliwiając dokonanie zmiany nazwy. Należy jednak pamiętać, że z plików korzystają różne programy, które po uruchomieniu będą je chciały odnaleźć.
Oczywiście po zmianie nazw kilku plików czy folderów nie będzie to możliwe, jeśli nie przekażemy danemu programowi informacji o dokonanych zmianach.
Foldery i pliki.
Zarówno foldery, jak i pliki możemy dowolnie przenosić z miejsca na miejsce, jak również zmieniać ich nazwy. Przeciągając folder za pomocą myszy - techniką przeciągnij-i-upuść - przenosimy również wszystkie inne foldery, które są w nim zawarte.
Struktura folderów na twardym dysku powinna przypominać układ szuflad i półek regału, w którym trzymamy wszystkie nasze papiery. W regale takim nierzadko znajdują się także dwa katalogi - rzeczowy i alfabetyczny, pozwalające na odnajdywanie dowolnego dokumentu wśród setek lub tysięcy innych bez większego problemu. Dlatego analogiczny system należy stworzyć na dysku komputera: oddzielne foldery dla gier, listów oraz innych danych i programów. Poza tym, jeśli z komputera korzysta kilka osób, dla każdej z nich dobrze jest utworzyć oddzielny katalog.
Wiele folderów.
Większa liczba folderów zawierających mniej plików w dużym stopniu ułatwia wyszukiwanie dokumentów. Dobrze jest więc utworzyć więcej własnych katalogów, w których umieścimy nasze pliki. W tym celu w Eksploratorze wybieramy opcję Plik / Nowy obiekt / Folder i podajemy nazwę dla nowego folderu.
Zmiana nazwy.
Aby zmienić nazwę danego pliku czy folderu, wystarczy kliknąć jego nazwę prawym przyciskiem myszy i z menu kontekstowego wybrać polecenie Zmień nazwę. Nazwa nowego obiektu zostanie wówczas podświetlona kolorem i pojawi się migający kursor tekstowy, umożliwiając dokonanie zmiany nazwy. Należy jednak pamiętać, że z plików korzystają różne programy, które po uruchomieniu będą je chciały odnaleźć.
Oczywiście po zmianie nazw kilku plików czy folderów nie będzie to możliwe, jeśli nie przekażemy danemu programowi informacji o dokonanych zmianach.
Foldery i pliki.
Zarówno foldery, jak i pliki możemy dowolnie przenosić z miejsca na miejsce, jak również zmieniać ich nazwy. Przeciągając folder za pomocą myszy - techniką przeciągnij-i-upuść - przenosimy również wszystkie inne foldery, które są w nim zawarte.
czyszczenie.
Prawidłowa praca komputera, jak i przyłączanych do niego urządzeń zewnętrznych możliwa jest tylko wtedy, gdy są one utrzymywane w należytej czystości. A ponieważ ich elektronika jest niezwykle wrażliwa, przy ich czyszczeniu powinno się zachować szczególną ostrożność. Nigdy też nie wolno zapominać o uprzednim wyłączeniu komputera i jego komponentów z sieci.
Czyszczenie sprzętu dobrze jest zacząć od jego zewnętrznej strony, do czego najlepiej nadaje się zwilżony kawałek materiału. Brud zgromadzony na powierzchni ekranu monitora usuwamy z kolei za pomocą antystatycznej szmatki oraz specjalnego środka do czyszczenia szklanych powierzchni - w przeciwnym razie moglibyśmy porysować ekran. Na koniec należy się zająć kurzem znajdującym się w otworach wentylacyjnych monitora. Następnie zabieramy się za czyszczenie myszy. Kulkę myjemy w wodzie z dodatkiem płynu do mycia naczyń, natomiast do oczyszczenia rolek używamy bawełnianej szmatki.
Podkładkę pod mysz najlepiej wyczyścić, używając zwykłej wody i mydła, choć często, ze względu na niską cenę podkładki, zamiast tego opłaca się kupić nową - przy okazji zaopatrując się również w oparcia pod nadgarstki umieszczane przy klawiaturze i podkładce pod mysz.
Jeśli posiadamy drukarkę laserową, dobrze jest od czasu do czasu przepuścić przez nią papier czyszczący, który zbierze resztki tonera pozostające w jej wnętrzu. Nie należy jednak samemu zabierać się za czyszczenie innych części, znajdujących się wewnątrz drukarki - tego typu prace powinny zostać wykonane w odpowiednim serwisie. Sami natomiast możemy usuwać zanieczyszczenia osadzające się na soczewce i plamy na szklanej powierzchni skanera, ponieważ są one rejestrowane wraz ze skanowanymi materiałami, ukazując się na uzyskiwanych na końcu obrazach.
Do czyszczenia dyskietek i napędów CD-ROM istnieją specjalne zestawy. Niektóre dyskietki czyszczące muszą być wcześniej zwilżone płynem służącym do skuteczniejszego rozpuszczania brudu znajdującego się na głowicy zapisu/odczytu. Na podobnej zasadzie funkcjonują czyszczące dyski CD-ROM, które również mogą być używane w zwykłych odtwarzaczach płyt kompaktowych.
Czyszczenie klawiatury
Klawisze klawiatury komputera najlepiej czyści się za pomocą zwilżonej szmatki. Jednakże kurz zbiera się także pod nimi. Dlatego dobrze jest czasem odwrócić klawiaturę i kilkakrotnie delikatnie nią potrząsnąć. Jeżeli jednak jest ona zbyt mocno zanieczyszczona, lepiej jest użyć pędzelka lub pojemnika ze sprężonym powietrzem, przy użyciu którego skutecznie usuniemy kurz znajdujący się pod klawiszami.
Co jest potrzebne.
* zestaw czyszczący do napędów dyskietek
* zestaw czyszczący do napędów CD-ROM
* antystatyczna szmatka do monitora
* nowa podkładka pod mysz
* nowe dyskietki oraz pudełka do ich przechowywania
* taśma barwiąca, zapasowy pojemnik z tonerem
* oparcia pod nadgarstki - przy klawiaturze i podkładce pod mysz
Czyszczenie sprzętu dobrze jest zacząć od jego zewnętrznej strony, do czego najlepiej nadaje się zwilżony kawałek materiału. Brud zgromadzony na powierzchni ekranu monitora usuwamy z kolei za pomocą antystatycznej szmatki oraz specjalnego środka do czyszczenia szklanych powierzchni - w przeciwnym razie moglibyśmy porysować ekran. Na koniec należy się zająć kurzem znajdującym się w otworach wentylacyjnych monitora. Następnie zabieramy się za czyszczenie myszy. Kulkę myjemy w wodzie z dodatkiem płynu do mycia naczyń, natomiast do oczyszczenia rolek używamy bawełnianej szmatki.
Podkładkę pod mysz najlepiej wyczyścić, używając zwykłej wody i mydła, choć często, ze względu na niską cenę podkładki, zamiast tego opłaca się kupić nową - przy okazji zaopatrując się również w oparcia pod nadgarstki umieszczane przy klawiaturze i podkładce pod mysz.
Jeśli posiadamy drukarkę laserową, dobrze jest od czasu do czasu przepuścić przez nią papier czyszczący, który zbierze resztki tonera pozostające w jej wnętrzu. Nie należy jednak samemu zabierać się za czyszczenie innych części, znajdujących się wewnątrz drukarki - tego typu prace powinny zostać wykonane w odpowiednim serwisie. Sami natomiast możemy usuwać zanieczyszczenia osadzające się na soczewce i plamy na szklanej powierzchni skanera, ponieważ są one rejestrowane wraz ze skanowanymi materiałami, ukazując się na uzyskiwanych na końcu obrazach.
Do czyszczenia dyskietek i napędów CD-ROM istnieją specjalne zestawy. Niektóre dyskietki czyszczące muszą być wcześniej zwilżone płynem służącym do skuteczniejszego rozpuszczania brudu znajdującego się na głowicy zapisu/odczytu. Na podobnej zasadzie funkcjonują czyszczące dyski CD-ROM, które również mogą być używane w zwykłych odtwarzaczach płyt kompaktowych.
Czyszczenie klawiatury
Klawisze klawiatury komputera najlepiej czyści się za pomocą zwilżonej szmatki. Jednakże kurz zbiera się także pod nimi. Dlatego dobrze jest czasem odwrócić klawiaturę i kilkakrotnie delikatnie nią potrząsnąć. Jeżeli jednak jest ona zbyt mocno zanieczyszczona, lepiej jest użyć pędzelka lub pojemnika ze sprężonym powietrzem, przy użyciu którego skutecznie usuniemy kurz znajdujący się pod klawiszami.
Co jest potrzebne.
* zestaw czyszczący do napędów dyskietek
* zestaw czyszczący do napędów CD-ROM
* antystatyczna szmatka do monitora
* nowa podkładka pod mysz
* nowe dyskietki oraz pudełka do ich przechowywania
* taśma barwiąca, zapasowy pojemnik z tonerem
* oparcia pod nadgarstki - przy klawiaturze i podkładce pod mysz
Thursday, May 31, 2007
slajdy.
Za pomocą programów do obróbki tekstu z plików graficznych możemy również tworzyć slajdy. Najpierw zapisujemy je na dyskietce, a następnie przekazujemy do odpowiedniej pracowni, gdzie zostają poddane specjalnej obróbce. W efekcie otrzymamy gotowe slajdy.
faksowanie.
Edytory tekstu często są też używane do tworzenia faksów. Do wysłania faksu potrzebny jest faksmodem. Sam faks piszemy tak samo, jak każdy inny dokument. Różnica polega jedynie na jego wydrukowaniu - korzystamy przy tym nie z drukarki, lecz z modemu, który prześle go poprzez linię telefoniczną do adresata. System faksowy tworzy graficzny obraz napisanego przez nas dokumentu. Stąd odbiorca otrzyma faks dokładnie w takiej postaci, w jakiej pokazałby się na wydruku.
nadruk naklejek.
Drukarki potrafią drukować nie tylko na zwykłym papierze, ale i na papierze samoprzylepnym, dzięki czemu możemy wykonać własne etykiety - począwszy od naklejek z adresem, a skończywszy na nalepkach na słoiki z konfiturami. Najlepiej w tym celu wykonać nalepki o wielkości odpowiedniej do ich przeznaczenia. W Wordzie dla Windows mamy do tego całą listę gotowych formatów etykiet. Przy drukowaniu pamiętajmy o ostrożnym obchodzeniu się z tego rodzaju papierem - odklejenie się jednej warstwy w trakcie drukowania może bardzo skutecznie zapchać drukarkę.
papier.
Papier używany do drukowania również wpływa na jakość druku. Na jakość papieru należy zwracać szczególną uwagę podczas drukowania materiałów reklamowych. Do drukarek atramentowych i laserowych oferowany jest papier specjalnego typu. Od niego często zależy ostrość, z jaką drukowany jest tekst i grafika. Z kolei podczas drukowania na drukarkach atramentowych zastosowanie odpowiedniego papieru może zapobiec rozlewaniu się atramentu. Warto też wypróbować kolorowy papier ze zdobionymi krawędziami.
kolory.
Odrobina koloru uatrakcyjni każdą pracę. Dodatkowo dochodzi jeszcze mnóstwo zabawy przy eksperymentowaniu z różnymi kolorami i ich odcieniami. Jeśli jeszcze nie mamy drukarki, powinniśmy się zastanowić nad kolorową drukarką atramentową - nie jest ona dużo droższa od modeli czarno-białych, a oferuje dość wysoką jakość przy drukowaniu kolorów. Oczywiście nie należy się spodziewać, że drukowana grafika jakością będzie przypominać fotografie z ilustrowanych magazynów.
drukowanie.
Ostatnim etapem pracy z tekstem jest drukowanie. Jakość wydruku zależy od jakości drukarki. Jeśli używamy drukarki igłowej, możemy liczyć raczej na przeciętne efekty drukowania. Drukarki atramentowe oferują znacznie więcej. Ponadto niektóre modele posiadają możliwość drukowania w kolorze. Najlepsze rezultaty osiągniemy korzystając z drukarki laserowej, która - zwłaszcza kolorowa - może być jednak dość droga.
Saturday, May 19, 2007
Creative Writer
Creative Writer to zabawny edytor tekstu, pomagający dzieciom szybko zapoznać się z zasadami pisania za pomocą komputera. Do podstawowego wyposażenia takiego programu należą narzędzia, dzięki którym szybko i łatwo można tworzyć małe gazetki, plakaty czy kartki z życzeniami. Do programu dołączany jest też zestaw obrazków, gotowe elementy zdobiące tekst oraz wymyślne obramowania. Ten prosty program potrafi momentami więcej niż jego profesjonalni bracia: pozwala na łatwe obracanie tekstu, dodawanie do niego cienia i kolorowanie. Jego obsługa jest przy tym tak prosta, że na wyniki pracy nie trzeba długo czekać, a zastosowanie obrazkowego menu pozwala posługiwać się programem nawet bez znajomości języka angielskiego.
Choć na to nie wygląda, Creative Writer jest normalnym programem dla Windows, posiadającym pasek menu, pasek narzędzi i okna. Cały trik polega na tym, że wszystkie funkcje ukryte są pod obrazkami, a nie opcjami menu. Po starcie programu trafiamy do budynku o kilku piętrach - na pierwszym znajduje się warsztat edytorski, z którego droga prowadzi do okna umożliwiającego wprowadzanie tekstu. Z kolei na trzecim usytuowana jest pracownia projektanta, w której mamy kilku asystentów odpowiedzialnych za tworzenie plakatów, kart i małych gazetek. Na poddaszu znajduje się pomieszczenie dla naszych pomysłów - tu dziecko może wprowadzać w życie własne projekty, opierając się na możliwościach oferowanych przez program.
Obszar roboczy Creative Writera przypomina raczej książeczkę do malowania - aż mieni się od kolorów, a przy każdym kliknięciu myszą generowany jest odpowiedni dźwięk. Za poszczególnymi obrazkami kryją się jednak zwyczajne funkcje doskonałego edytora tekstu. Za pomocą poleceń opcji Akapit możemy na przykład wybrać odpowiedni rodzaj i stopień pisma, określić wyrównanie tekstu i wiele, wiele więcej.
Mniejsze symbole wskazują z kolei na działanie poszczególnych poleceń. Tak jak w profesjonalnym edytorze tekstu, także i tu możemy podzielić tekst na kilka szpalt, określić szerokość marginesów i ustawić automatyczne numerowanie stron.
Oczywiście nie brakuje tu i podglądu strony.
Choć na to nie wygląda, Creative Writer jest normalnym programem dla Windows, posiadającym pasek menu, pasek narzędzi i okna. Cały trik polega na tym, że wszystkie funkcje ukryte są pod obrazkami, a nie opcjami menu. Po starcie programu trafiamy do budynku o kilku piętrach - na pierwszym znajduje się warsztat edytorski, z którego droga prowadzi do okna umożliwiającego wprowadzanie tekstu. Z kolei na trzecim usytuowana jest pracownia projektanta, w której mamy kilku asystentów odpowiedzialnych za tworzenie plakatów, kart i małych gazetek. Na poddaszu znajduje się pomieszczenie dla naszych pomysłów - tu dziecko może wprowadzać w życie własne projekty, opierając się na możliwościach oferowanych przez program.
Obszar roboczy Creative Writera przypomina raczej książeczkę do malowania - aż mieni się od kolorów, a przy każdym kliknięciu myszą generowany jest odpowiedni dźwięk. Za poszczególnymi obrazkami kryją się jednak zwyczajne funkcje doskonałego edytora tekstu. Za pomocą poleceń opcji Akapit możemy na przykład wybrać odpowiedni rodzaj i stopień pisma, określić wyrównanie tekstu i wiele, wiele więcej.
Mniejsze symbole wskazują z kolei na działanie poszczególnych poleceń. Tak jak w profesjonalnym edytorze tekstu, także i tu możemy podzielić tekst na kilka szpalt, określić szerokość marginesów i ustawić automatyczne numerowanie stron.
Oczywiście nie brakuje tu i podglądu strony.
Programy dla dzieci.
Co jest potrzebne?
Wszędzie tam, gdzie mamy do czynienia z dobrą zabawą, musimy się liczyć z takimi samymi wymaganiami sprzętowymi, jakie stawiają najbardziej profesjonalne programy komercyjne. Bogata grafika i dźwięk stanowią wyzwanie dla każdego komputera. W tym przypadku nie wygląda to jednak tak strasznie: jeśli Windows działa bez zarzutu, również i żaden z programów tego typu nie powinien stwarzać jakichkolwiek problemów.
Programy...
Edytory tekstu stwarzają doskonałą okazję, aby do komputera przyciągnąć również dzieci. Być może nie jest to tak oczywiste, lecz przede wszystkim edycja tekstu to obszar najbliższy ich zabawom i zajęciom szkolnym. A ponieważ dzieci są znacznie bardziej kreatywne, niż dorośli, postępując według zasady prób i błędów błyskawicznie opanują obsługę komputera.
Oczywiście wygląd profesjonalnych programów nie jest zbyt atrakcyjny dla dzieci - łatwo zauważyć, że zostały one zaprojektowane do pracy w biurze. Na szczęście istnieją też programy do pisania, przeznaczone specjalnie dla najmłodszych. Niezłym ich przykładem może być "Creative Writer" firmy Microsoft.
Nauka na wesoło
Dorosłym program ten wyda się z pewnością mało poważny. Ale przecież przede wszystkim chodzi o to, by w trakcie nauki dzieci również się bawiły. Dzięki temu właśnie "bez bólu" poznają zasady edycji tekstu przy użyciu komputera. A komu nie przeszkadza kolorowy interfejs użytkownika - sam może spróbować, łatwo się przekonując, że wiele z czynności wykona w programie Creative Writer znacznie szybciej, niż za pomocą profesjonalnego oprogramowania.
Multimedia w pokoju dziecięcym
Programy do obróbki tekstu stają się atrakcyjne dopiero dzięki oprawie dźwiękowej. Krótkie melodyjki, odgrywane po jednym kliknięciu myszą, są naturalnie słyszalne tylko wtedy, gdy w komputerze mamy kartę dźwiękową. Jeśli z komputera korzystają nasze dzieci - zdecydowanie powinniśmy ją dokupić - używają ją również i inne programy dla najmłodszych. Nie zaszkodzi też zaopatrzyć się w napęd CD-ROM, ponieważ programy dla dzieci są raczej dość obszerne i rzadko są sprzedawane na dyskietkach.
Wszędzie tam, gdzie mamy do czynienia z dobrą zabawą, musimy się liczyć z takimi samymi wymaganiami sprzętowymi, jakie stawiają najbardziej profesjonalne programy komercyjne. Bogata grafika i dźwięk stanowią wyzwanie dla każdego komputera. W tym przypadku nie wygląda to jednak tak strasznie: jeśli Windows działa bez zarzutu, również i żaden z programów tego typu nie powinien stwarzać jakichkolwiek problemów.
Programy...
Edytory tekstu stwarzają doskonałą okazję, aby do komputera przyciągnąć również dzieci. Być może nie jest to tak oczywiste, lecz przede wszystkim edycja tekstu to obszar najbliższy ich zabawom i zajęciom szkolnym. A ponieważ dzieci są znacznie bardziej kreatywne, niż dorośli, postępując według zasady prób i błędów błyskawicznie opanują obsługę komputera.
Oczywiście wygląd profesjonalnych programów nie jest zbyt atrakcyjny dla dzieci - łatwo zauważyć, że zostały one zaprojektowane do pracy w biurze. Na szczęście istnieją też programy do pisania, przeznaczone specjalnie dla najmłodszych. Niezłym ich przykładem może być "Creative Writer" firmy Microsoft.
Nauka na wesoło
Dorosłym program ten wyda się z pewnością mało poważny. Ale przecież przede wszystkim chodzi o to, by w trakcie nauki dzieci również się bawiły. Dzięki temu właśnie "bez bólu" poznają zasady edycji tekstu przy użyciu komputera. A komu nie przeszkadza kolorowy interfejs użytkownika - sam może spróbować, łatwo się przekonując, że wiele z czynności wykona w programie Creative Writer znacznie szybciej, niż za pomocą profesjonalnego oprogramowania.
Multimedia w pokoju dziecięcym
Programy do obróbki tekstu stają się atrakcyjne dopiero dzięki oprawie dźwiękowej. Krótkie melodyjki, odgrywane po jednym kliknięciu myszą, są naturalnie słyszalne tylko wtedy, gdy w komputerze mamy kartę dźwiękową. Jeśli z komputera korzystają nasze dzieci - zdecydowanie powinniśmy ją dokupić - używają ją również i inne programy dla najmłodszych. Nie zaszkodzi też zaopatrzyć się w napęd CD-ROM, ponieważ programy dla dzieci są raczej dość obszerne i rzadko są sprzedawane na dyskietkach.
Friday, May 18, 2007
Importujemy własne obrazki.
W dokumentach możemy umieszczać również własne obrazki - jednak pod warunkiem, że najpierw je zeskanujemy. Jeśli planujemy na dobre zabrać się za obróbkę własnych zdjęć, powinniśmy zaopatrzyć się w skaner. Jeśli nie, pozostaje zlecenie zeskanowania zdjęć firmie świadczącej usługi DTP, która zwróci je nam w postaci plików zapisanych na dyskietce lub CD-ROM-ie.
Uwaga: zdjęcia w prasie i książkach chronione są prawem autorskim. Bez zgody wydawcy lub autora zabronione jest ich kopiowanie i dalsze wykorzystanie w celach komercyjnych.
Uwaga: zdjęcia w prasie i książkach chronione są prawem autorskim. Bez zgody wydawcy lub autora zabronione jest ich kopiowanie i dalsze wykorzystanie w celach komercyjnych.
Dokumenty multimedialne.
Oprócz grafiki i tabel w dokumentach możemy umieszczać i inne obiekty, na przykład krótkie ścieżki dźwiękowe lub animacje. Oczywiście dźwięków nie da się wydrukować, lecz przecież nie każdy dokument musi być drukowany. Może on służyć do odczytu (i odsłuchu) wyłącznie na ekranie monitora (i głośnikach komputera). W takiej formie może być znacznie ciekawszy, niż jako wydruk na papierze. Do odtwarzania sekwencji wideo i ścieżek dźwiękowych konieczny jest jednak komputer multimedialny. Aby w dokumencie umieścić efekty multimedialne, możemy skorzystać z menu Wstaw z opcji Obiekt lub wybrać z menu Edycja pozycję Wklej. W obu przypadkach uruchamiany jest Odtwarzacz, w którym otwieramy wybrany plik i poprzez opcję Kopiuj obiekt z menu Edycja zapisujemy jego kopię w Schowku. Na koniec wracamy do edytora tekstu i umieszczamy w nim skopiowany obiekt. W tekście pojawi się ikona lub ramka, która będzie go reprezentować. Do odtworzenia obiektu wystarczy dwukrotne kliknięcie myszą.
* Wideosekwencję można uruchamiać bezpośrednio z dokumentu Worda.
* Wideosekwencję można uruchamiać bezpośrednio z dokumentu Worda.
OLE
OLE to skrót od "osadzanie i łączenie obiektów" (po angielsku: Object Linking and Embedding). Jest to specjalna technika importowania obiektów, w tym także grafiki. Jak sama nazwa wskazuje, OLE tworzy połączenie między danym obiektem, na przykład rysunkiem, a dokumentem. Przy pracy z OLE w dokumencie umieszczany jest sam obiekt lub tylko odsyłacz do niego (ikona). Ikona ta symbolizuje połączenie z programem, w którym dany obiekt został utworzony. Dwukrotne kliknięcie ikony powoduje uruchomienie tego programu i otwarcie w nim obiektu.
Kiedy jakiś obiekt umieścimy w dokumencie za pomocą OLE, możemy go również modyfikować poza tym dokumentem. Mechanizm OLE zatroszczy sie przy tym, aby w dokumencie znalazła się zaktualizowana wersja obiektu. Ma to sens na przykład wtedy, gdy w dokumencie tekstowym umieścimy tabelę, którą co jakiś czas zmieniamy w jej programie źródłowym - arkuszu kalkulacyjnym.
Kiedy otworzymy dokument tekstowy, tabela zostanie automatycznie zaktualizowana.
Kiedy jakiś obiekt umieścimy w dokumencie za pomocą OLE, możemy go również modyfikować poza tym dokumentem. Mechanizm OLE zatroszczy sie przy tym, aby w dokumencie znalazła się zaktualizowana wersja obiektu. Ma to sens na przykład wtedy, gdy w dokumencie tekstowym umieścimy tabelę, którą co jakiś czas zmieniamy w jej programie źródłowym - arkuszu kalkulacyjnym.
Kiedy otworzymy dokument tekstowy, tabela zostanie automatycznie zaktualizowana.
Dopasowanie grafiki.
Po wstawieniu obrazka do ramki, można dopasować jego rozmiar. Gdy klikniemy obrazek, przy krawędziach ramki pojawią się czarne kwadraciki, tak zwane uchwyty zmian rozmiaru. Klikamy któryś z narożnych kwadracików i przytrzymując lewy przycisk przesuwamy go, co pozwala proporcjonalnie zwiększać lub zmniejszać rozmiary rysunku. Chcąc uwidocznić tylko fragment obrazka, można go również przycinać. Wystarczy tylko przesunąć uchwyty zmiany rozmiaru do środka rysunku przy wciśniętym klawiszu Shift.
Ramki.
Edytory tekstu wyposażone w zaawansowane funkcje układu strony pozwalają najpierw umieścić w tekście ramkę, w której później znajdzie się importowana grafika. Jeśli chcemy pracować w taki sposób, dobrze jest zmienić widok na Układ strony, ponieważ przy podglądzie Normalny pozycja ramki nie będzie prawidłowa. W celu wstawienia ramki z menu Wstaw wybieramy polecenie Ramka, po czym naciskamy lewy przycisk myszy i przytrzymując go, kreślimy zarys ramki. Tekst zostanie "wyparty" przez ramkę, to znaczy będzie ją od zewnątrz oblewał. Następnie zaznaczamy ramkę klikając ją i wybieramy opcję Rysunek z menu Wstaw. Oczywiście w ramkach możemy też umieszczać tekst, co jest przydatne w wypadku tytułów i fragmentów tekstu, które chcemy umieścić osobno na stronie.
Import grafiki.
Polecenie Wklej z menu Edycja służy nie tylko do wstawiania tekstu, ale i grafiki. Umieszczanie w dokumencie grafiki lub innych obiektów, znajdujących się na twardym dysku czy na dyskietce, nazywamy importowaniem. Grafika zapisywana jest w specjalnych formatach plików. Najczęściej nie stanowi to problemu - nasz edytor tekstu poradzi sobie z odczytaniem najpopularniejszych formatów graficznych.
Każdy edytor tekstu potrafi odczytać pliki graficzne w formacie BMP, PCX oraz TIF. Lepsze importują również grafikę zapisaną w mniej znanych formatach. Jeśli tworzymy grafikę za pomocą własnego programu graficznego, zapisujemy ją zawsze w formacie, który potrafi wczytać używany przez nas edytor tekstu.
Każdy edytor tekstu potrafi odczytać pliki graficzne w formacie BMP, PCX oraz TIF. Lepsze importują również grafikę zapisaną w mniej znanych formatach. Jeśli tworzymy grafikę za pomocą własnego programu graficznego, zapisujemy ją zawsze w formacie, który potrafi wczytać używany przez nas edytor tekstu.
CLIPARTY
Jeśli w dokumencie zechcemy umieścić obrazek, wcale nie musimy go sami tworzyć. Na rynku dostępne są całe zestawy zdjęć i rysunków, rozprowadzanych na dyskietkach i dyskach CD-ROM, którymi możemy ozdabiać nasze teksty. Na jednym CD-ROM-ie znajduje się często kilka tysięcy takich rysunków, nazywanych clipartami. Oprócz niewielkich obrazków oferowane są też kolorowe fotografie z różnych dziedzin - od ujęć przestrzeni kosmicznej, po zdjęcia z głębin mórz i oceanów. CD-ROM-y zawierające kolekcje fotografii nie są przeważnie drogie, a oferują mnóstwo nowych możliwości graficznych.
Thursday, May 17, 2007
grafika w tekście.
Dzisiejsze edytory tekstu oferują tyle możliwości, że szkoda byłoby wykorzystywać je wyłącznie do pisania listów. Poniżej postaram się opisać, jak z tekstem łączyć grafikę i tabele. Proste rysunki możemy wykonać za pomocą samego edytora - do tworzenia bardziej profesjonalnych trzeba się jednak zaopatrzyć w odpowiedni program graficzny.
jakość dźwięku.
Karty dźwiękowe pozwalają na rejestrowanie i odtwarzanie dźwięku różnej jakości. Im jest ona
wyższa, tym więcej miejsca na dysku zajmują pliki zawierające dźwięk. Na jakość dźwięku wpływają
dwa czynniki: rozdzielczość i częstotliwość próbkowania. Częstotliwość próbkowania, mierzona
w hercach, to liczba próbek dokonywanych podczas nagrywania w ciągu jednej sekundy.
Częstotliwość ta musi być co najmniej dwa razy wyższa od maksymalnej częstotliwości
występującej w próbkowanym sygnale. Zwykłe płyty kompaktowe próbkowane są z częstotliwością 44,1 kiloherca. Najwyższy dźwięk w takim wypadku może więc wynieśc 22,05 kiloherca. Najczęściej wartośc częstotliwości próbkowania podczas nagrywania dźwięku wynosi 22 050 lub
44 100 herców. Jakośc dźwięku nagranego z częstotliwością 22,05 kiloherca odpowiada jakości przeciętnego magnetofonu.
Im wyższa jest rozdzielczośc, tym mniej szumów wkradnie się w nagrywane dźwięki. Płyty kompaktowe nagrywane są przy rozdzielczości 16 bitów, jednak w większości przypadków nagrywanie dźwięku za pomocą komputera odbywa się przy 8 bitach. Problem polega na tym, że wraz ze wzrostem jakości nagrywanego dźwięku, rośnie również rozmiar plików dźwiękowych. Przykładowo 74 minuty muzyki zarejestrowanej na płycie kompaktowej zajmuje około 650 megabajtów. łatwo można więc policzyc, ile miejsca na dysku zajęłaby muzyka ze wszystkich płyt, jakie posiadamy w domu.
wyższa, tym więcej miejsca na dysku zajmują pliki zawierające dźwięk. Na jakość dźwięku wpływają
dwa czynniki: rozdzielczość i częstotliwość próbkowania. Częstotliwość próbkowania, mierzona
w hercach, to liczba próbek dokonywanych podczas nagrywania w ciągu jednej sekundy.
Częstotliwość ta musi być co najmniej dwa razy wyższa od maksymalnej częstotliwości
występującej w próbkowanym sygnale. Zwykłe płyty kompaktowe próbkowane są z częstotliwością 44,1 kiloherca. Najwyższy dźwięk w takim wypadku może więc wynieśc 22,05 kiloherca. Najczęściej wartośc częstotliwości próbkowania podczas nagrywania dźwięku wynosi 22 050 lub
44 100 herców. Jakośc dźwięku nagranego z częstotliwością 22,05 kiloherca odpowiada jakości przeciętnego magnetofonu.
Im wyższa jest rozdzielczośc, tym mniej szumów wkradnie się w nagrywane dźwięki. Płyty kompaktowe nagrywane są przy rozdzielczości 16 bitów, jednak w większości przypadków nagrywanie dźwięku za pomocą komputera odbywa się przy 8 bitach. Problem polega na tym, że wraz ze wzrostem jakości nagrywanego dźwięku, rośnie również rozmiar plików dźwiękowych. Przykładowo 74 minuty muzyki zarejestrowanej na płycie kompaktowej zajmuje około 650 megabajtów. łatwo można więc policzyc, ile miejsca na dysku zajęłaby muzyka ze wszystkich płyt, jakie posiadamy w domu.
nagrywanie.
Karta dźwiękowa może zamienic zwykły komputer w małe studio nagrań. Umożliwia ona podłączenie mikrofonu oraz magnetofonu lub innego, podobnego urządzenia audio. Ponadto karty dźwiękowe łączone są z napędem CD-ROM. Tym samym możliwe jest też bezpośrednie zapisywanie na dysku muzyki odtwarzanej z płyt kompaktowych. Każdy natomiast, kto sam lubi nieco pomuzykowac, z pewnością ucieszy się z faktu, iż na karcie znajduje się także miejsce na podłączenie urządzenia MIDI, na przykład syntezatora, które
zamieni komputer w znacznie potężniejszą maszynę grającą.
zamieni komputer w znacznie potężniejszą maszynę grającą.
karty dźwiękowe.
Aby komputer mógł odtwarzać dźwięki i muzykę, potrzebna jest karta dźwiękowa i głośniki lub
słuchawki. Kiedy kupujemy komputer multimedialny, możemy być pewni, że urządzenia te
otrzymujemy wraz z nim. Karty dźwiękowe pozwalają, tak jak magnetofon, na nagrywanie i
późniejsze odtwarzanie dowolnego rodzaju dźwięków. Ponadto potrafią też generować sztuczne
dźwięki, lecz do tego potrzebny jest dodatkowo syntezator. W większości wypadków wraz z kartą
dostarczane jest odpowiednie oprogramowanie. Za jego pomocą możemy nagrywać i odtwarzać
dźwięk (zapisywany na dysku w postaci plików WAVE), a także słuchać muzyki z płyt
kompaktowych i wiele, wiele więcej. Do karty muzycznej możemy podłączyć keyboard lub
sentezator, a następnie rejestrować, poddawać dowolnej obróbce i wreszcie odtwarzać własną
muzykę. Istnieją już nawet programy, które potrafią czytać tekst wpisany za pomocą klawiatury.
słuchawki. Kiedy kupujemy komputer multimedialny, możemy być pewni, że urządzenia te
otrzymujemy wraz z nim. Karty dźwiękowe pozwalają, tak jak magnetofon, na nagrywanie i
późniejsze odtwarzanie dowolnego rodzaju dźwięków. Ponadto potrafią też generować sztuczne
dźwięki, lecz do tego potrzebny jest dodatkowo syntezator. W większości wypadków wraz z kartą
dostarczane jest odpowiednie oprogramowanie. Za jego pomocą możemy nagrywać i odtwarzać
dźwięk (zapisywany na dysku w postaci plików WAVE), a także słuchać muzyki z płyt
kompaktowych i wiele, wiele więcej. Do karty muzycznej możemy podłączyć keyboard lub
sentezator, a następnie rejestrować, poddawać dowolnej obróbce i wreszcie odtwarzać własną
muzykę. Istnieją już nawet programy, które potrafią czytać tekst wpisany za pomocą klawiatury.
- poprzez wyjście Lan możemy podłączyć komputer do wieży hi-fi. Może to być bardzo korzystna alternatywa dla zwykłych głośników, podłączanych do komputera, zapewniająca znacznie wyższą jakość dźwięku.
- gniazdo mikrofonu, przydatne w przypadku, kiedy zajmujemy się nagrywaniem głosu. Aby jednak uzyskać rezultaty odpowiedniej jakości, niezbędny jest zakup bardzo dobrego mikrofonu.
- gniazdo do podłączenia urządzenia stereo typu magnetofon lub walkman.
- wewnętrzne złącze napędu CD-ROM. Dzięki niemu możliwe jest odtwarzanie płyt kompaktowych za pomocą napędu CD-ROM.
- przetwornik analogowy konwertuje dźwięki w dane komputerowe i na odwrót.
- procesor dźwiękowy umożliwia manipulowanie dźwiękami dowolnego rodzaju.
- złącze kontrolera napędu CD-ROM.
- syntezator pozwala na odtwarzanie plików MIDI.
- wyjście dla pary głośników lub słuchawek, znajdujące się na karcie dźwiękowej, zaopatrzone jest w miniwzmacniacz, wystarczający jednak dla niewielkich głośników. Znacznie lepszy dźwięk otrzymamy dopiero przy zastosowaniu głośników wyposażonych we własny wzmacniacz.
- do wejścia MIDI/joystick możemy podłączyć joystick lub dowolne urządzenie MIDI.
Sunday, December 10, 2006
krok po kroku - rozbudowa komputera.
krok 1:
Wyłączamy komputer. Odłączamy wszystkie kable i przewody - również te, które prowadzą
do monitora i drukarki. Odkręcamy śrubki obudowy i zdejmujemy ją. Usuwamy zaślepkę w miejscu, gdzie chcemy umieścić napęd CD-ROM i odnajdujemy wewnętrzny przewód zasilacza.
krok 2:
Na tylnej ściance obudowy usuwamy metalową osłonę (jest przymocowana śrubkami) jednego z wolnych gniazd rozszerzeń.
krok 3:
Umieszczamy kartę dźwiękową w wolnym gnieździe, po czym mocujemy ją za pomocą śrubki w obudowie komputera.
krok 4:
Wsuwamy napęd CD-ROM w odkryte miejsce w obudowie, a następnie mocujemy go po obu stronach czterema śrubkami. Zwracamy przy tym uwagę, by napęd został umieszczony prosto. Następnie podłączamy do niego wszystkie kable: danych (szeroki płaski), prowadzący do kontrolera, zasilania oraz audio, łączący napęd z kartą dźwiękową.
krok 5:
Jeśli wszystko zostało prawidłowo połączone, z powrotem nakładamy pokrywę obudowy i dokręcamy wszystkie śrubki. Do karty dźwiękowej podłączamy oba głośniki, nie zapominając również o przewodach monitora i drukarki.
krok 6:
Uruchamiamy komputer i instalujemy oprogramowanie dla CD-ROM-u i karty dźwiękowej. Z reguły program instalacyjny obu urządzeń przeprowadza cały proces, prowadząc użytkownika krok po kroku. Po zakończeniu instalacji wyłączamy, po czym ponownie startujemy komputer. Tym razem zarówno karta dźwiękowa, jak i napęd CD-ROM powinny działać prawidłowo. W napędzie umieszczamy więc płytę kompaktową i uruchamiamy Odtwarzacz z Windows. Jeśli z głośników popłynie muzyka - wszystko działa, jak należy.
Wyłączamy komputer. Odłączamy wszystkie kable i przewody - również te, które prowadzą
do monitora i drukarki. Odkręcamy śrubki obudowy i zdejmujemy ją. Usuwamy zaślepkę w miejscu, gdzie chcemy umieścić napęd CD-ROM i odnajdujemy wewnętrzny przewód zasilacza.
krok 2:
Na tylnej ściance obudowy usuwamy metalową osłonę (jest przymocowana śrubkami) jednego z wolnych gniazd rozszerzeń.
krok 3:
Umieszczamy kartę dźwiękową w wolnym gnieździe, po czym mocujemy ją za pomocą śrubki w obudowie komputera.
krok 4:
Wsuwamy napęd CD-ROM w odkryte miejsce w obudowie, a następnie mocujemy go po obu stronach czterema śrubkami. Zwracamy przy tym uwagę, by napęd został umieszczony prosto. Następnie podłączamy do niego wszystkie kable: danych (szeroki płaski), prowadzący do kontrolera, zasilania oraz audio, łączący napęd z kartą dźwiękową.
krok 5:
Jeśli wszystko zostało prawidłowo połączone, z powrotem nakładamy pokrywę obudowy i dokręcamy wszystkie śrubki. Do karty dźwiękowej podłączamy oba głośniki, nie zapominając również o przewodach monitora i drukarki.
krok 6:
Uruchamiamy komputer i instalujemy oprogramowanie dla CD-ROM-u i karty dźwiękowej. Z reguły program instalacyjny obu urządzeń przeprowadza cały proces, prowadząc użytkownika krok po kroku. Po zakończeniu instalacji wyłączamy, po czym ponownie startujemy komputer. Tym razem zarówno karta dźwiękowa, jak i napęd CD-ROM powinny działać prawidłowo. W napędzie umieszczamy więc płytę kompaktową i uruchamiamy Odtwarzacz z Windows. Jeśli z głośników popłynie muzyka - wszystko działa, jak należy.
Friday, December 08, 2006
rozbudowa komputera.
Przy zakupie nowego komputera należy zwrócić uwagę, by był to komputer multimedialny. Przede wszystkim powinien on posiadać napęd CD-ROM i kartę dźwiękową. Oczywiście, jeżeli oba te elementy nie znajdą się w jego wyposażeniu, wcale nie musimy z niego rezygnować, ponieważ zarówno karta graficzna, jak i napęd CD-ROM sprzedawane są także oddzielnie, a więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby dokupić je nieco później i zainstalować również w starszych modelach komputerów.
Bardziej renomowani sprzedawcy oferują także pakiety urządzeń określane jako upgrade-kit. Są to zestawy zawierające wszystko, co powinno się znaleźć w komputerze multimedialnym. Istotną zaletą zakupu takiego pakietu jest to, że wszystkie jego elementy będą ze sobą zgodnie współdziałać. Ponadto otrzymujemy przy tym wszystkie niezbędne kable, przewody i wtyczki, co daje nam pewność, że podczas późniejszego ich montowania nie spotkamy się z żadnymi poważniejszymi problemami z połączeniem poszczególnych elementów. Naturalnie, oferowane pakiety różnią się między sobą jakością zawartych w nich elementów, a wraz z nią również i ceną zestawu. W przypadku droższych kompletów najczęściej otrzymamy dodatkowe akcesoria, takie jak mikrofon czy joystick. Przy zakupie pamiętajmy jednak, aby zwrócić uwagę na polskojęzyczne instrukcje obsługi.
Wybieramy to, co najlepsze.
Jeśli nasz sprzęt spełnia wszystkie wymagania stawiane przez obecne programy multimedialne, a my i tak planujemy w przyszłości jego rozbudowę, powinniśmy kupować najlepsze aktualnie dostępne komponenty. Karty dźwiękowe i napędy CD-ROM są nieustannie ulepszane. Jeżeli dzisiaj kupimy komputer, który ledwo spełnia wymagania aktualnego oprogramowania, bardzo szybko natkniemy się na nowsze programy, dla których posiadany przez nas sprzęt będzie niewystarczający. Jeśli więc już dziś wiemy, że za pół roku czy rok zechcemy dokonać wymiany niektórych jego części, aktualizacja taka będzie znacznie prostsza i mniej kosztowna. Zanim jednak się na to zdecydujemy, koniecznie musimy sprawdzić, czy czasem bardziej opłacalne nie byłoby nabycie całkiem nowego komputera. Ceny sprzętu komputerowego spadają dość szybko, a nowe komputery to z reguły kompletnie wyposażone multimedialne PC-ty.
Bez paniki.
Za niewielką opłatą sprzedawca zainstaluje nam w komputerze dodatkowe urządzenia. W większości przypadków bez problemu możemy jednak zamontować jakiś element sami. Potrzeba do tego jedynie śrubokręta i spokojnej ręki. Poza tym przyda się też odrobina czasu na dokładne zapoznanie się ze wszystkimi instrukcjami obsługi. Najlepiej przeznaczyć na to wolne popołudnie. Jest to chyba najlepsza okazja na lepsze zaznajomienie się z wnętrzem posiadanego sprzętu.
Uppgrade-kit.
W multimedialnym komplecie komputerowym musi się znaleźć napęd CD-ROM, karta dźwiękowa, głośniki, kable połączeniowe, oprogramowanie oraz podręczniki użytkownika i instrukcje obsługi. Droższe komplety wyposażone są w najnowsze modele poszczególnych urządzeń: napęd CD-ROM 16- lub nawet 24-krotnej prędkości, 16- lub 32-bitową kartę dźwiękową oraz głośniki z wbudowanym wzmacniaczem. Ponadto znajdą się w nim przydatne akcesoria, takie jak mikrofon czy dodatkowe oprogramowanie.
Narzędzia.
Potrzebne będą trzy śrubokręty: dwa krzyżakowe - jeden mały i jeden średni - oraz jeden płaski. Dodatkowo przyda się też pudełeczko na śrubki.
Bardziej renomowani sprzedawcy oferują także pakiety urządzeń określane jako upgrade-kit. Są to zestawy zawierające wszystko, co powinno się znaleźć w komputerze multimedialnym. Istotną zaletą zakupu takiego pakietu jest to, że wszystkie jego elementy będą ze sobą zgodnie współdziałać. Ponadto otrzymujemy przy tym wszystkie niezbędne kable, przewody i wtyczki, co daje nam pewność, że podczas późniejszego ich montowania nie spotkamy się z żadnymi poważniejszymi problemami z połączeniem poszczególnych elementów. Naturalnie, oferowane pakiety różnią się między sobą jakością zawartych w nich elementów, a wraz z nią również i ceną zestawu. W przypadku droższych kompletów najczęściej otrzymamy dodatkowe akcesoria, takie jak mikrofon czy joystick. Przy zakupie pamiętajmy jednak, aby zwrócić uwagę na polskojęzyczne instrukcje obsługi.
Wybieramy to, co najlepsze.
Jeśli nasz sprzęt spełnia wszystkie wymagania stawiane przez obecne programy multimedialne, a my i tak planujemy w przyszłości jego rozbudowę, powinniśmy kupować najlepsze aktualnie dostępne komponenty. Karty dźwiękowe i napędy CD-ROM są nieustannie ulepszane. Jeżeli dzisiaj kupimy komputer, który ledwo spełnia wymagania aktualnego oprogramowania, bardzo szybko natkniemy się na nowsze programy, dla których posiadany przez nas sprzęt będzie niewystarczający. Jeśli więc już dziś wiemy, że za pół roku czy rok zechcemy dokonać wymiany niektórych jego części, aktualizacja taka będzie znacznie prostsza i mniej kosztowna. Zanim jednak się na to zdecydujemy, koniecznie musimy sprawdzić, czy czasem bardziej opłacalne nie byłoby nabycie całkiem nowego komputera. Ceny sprzętu komputerowego spadają dość szybko, a nowe komputery to z reguły kompletnie wyposażone multimedialne PC-ty.
Bez paniki.
Za niewielką opłatą sprzedawca zainstaluje nam w komputerze dodatkowe urządzenia. W większości przypadków bez problemu możemy jednak zamontować jakiś element sami. Potrzeba do tego jedynie śrubokręta i spokojnej ręki. Poza tym przyda się też odrobina czasu na dokładne zapoznanie się ze wszystkimi instrukcjami obsługi. Najlepiej przeznaczyć na to wolne popołudnie. Jest to chyba najlepsza okazja na lepsze zaznajomienie się z wnętrzem posiadanego sprzętu.
Uppgrade-kit.
W multimedialnym komplecie komputerowym musi się znaleźć napęd CD-ROM, karta dźwiękowa, głośniki, kable połączeniowe, oprogramowanie oraz podręczniki użytkownika i instrukcje obsługi. Droższe komplety wyposażone są w najnowsze modele poszczególnych urządzeń: napęd CD-ROM 16- lub nawet 24-krotnej prędkości, 16- lub 32-bitową kartę dźwiękową oraz głośniki z wbudowanym wzmacniaczem. Ponadto znajdą się w nim przydatne akcesoria, takie jak mikrofon czy dodatkowe oprogramowanie.
Narzędzia.
Potrzebne będą trzy śrubokręty: dwa krzyżakowe - jeden mały i jeden średni - oraz jeden płaski. Dodatkowo przyda się też pudełeczko na śrubki.
Wednesday, December 06, 2006
wyposażenie komputera.
O programowanie dostarczane na CD-ROM-ach stawia dzisiejszym komputerom dość wysokie wymagania sprzętowe. Poza kartą dźwiękową i napędem CD-ROM konieczne jest też zainstalowanie pokaźnych rozmiarów pamięci operacyjnej oraz odpowiednio szybkiej karty graficznej, wyposażonej w pamięć wideo, równą 2, a lepiej 4 MB. Dopiero przy takiej konfiguracji sprzętu możemy być spokojni o bezproblemowe działanie większości programów multimedialnych, ponieważ zawierają one wiele elementów graficznych i sekwencji wideo, co przede wszystkim wymaga szybkiego przetwarzania informacji, a jest możliwe jedynie przy użyciu odpowiednio szybkiej maszyny.
Wydajność komputera.
Do uruchomienia większości programów multimedialnych wystarczy komputer z procesorem 486, lecz pełny komfort zapewniają dopiero procesory z rodziny Pentium. Choć pliki zawierające grafikę, dźwięk i filmy wideo nie są dla nich problemem, do wygodnego korzystania z multimediów konieczna jest jeszcze pamięć operacyjna o odpowiedniej wielkości: za minimum uznaje się obecnie 16 MB, choć zalecane są raczej 32 MB.
Spojrzenie w przyszłość.
Postęp w świecie komputerów jest bardzo szybki. To, co dziś uznawane jest za nowość, w ciągu kilku miesięcy praktycznie przechodzi do historii, stając się już po dwóch, trzech latach rozwiązaniem przestarzałym. PC-ety są coraz szybsze, a pisane dla nich oprogramowanie stawia coraz wyższe wymagania.
Dlatego, jeśli zamierzamy zaopatrzyć się w nowy komputer, nie powinniśmy wybierać modelu o najprostszej konfiguracji, choć z pewnością takie rozwiązanie pozwoliłoby nam zaoszczędzić parę złotych. Oczywiście, przestarzałe elementy naszego komputera zawsze mogą zostać wymienione na nowsze i znacznie wydajniejsze, dzięki czemu możliwe będzie uruchamianie najbardziej nawet wymagających programów multimedialnych.
Jeśli na przykład posiadamy zbyt mało pamięci operacyjnej, wystarczy, że dokupimy kilka dodatkowych modułów, a nasz komputer znacznie zwiększy tempo pracy. Jeżeli natomiast stwierdzimy, że karta graficzna jest już zbyt wolna, zawsze istnieje możliwość wymienienia jej na nowszą. Podobnie jest z uzyskaniem lepszego dźwięku - jedynym skutecznym sposobem jest bowiem i w tym przypadku zamiana starej karty na bardziej nowoczesną, na przykład 16-, 32- lub nawet 64-bitową. Wszystko to jest możliwe dzięki modularnej budowie komputera, która pozwala na ciągłą aktualizację jego komponentów.
Lepsza jakość grafiki.
W Windows obraz jest zazwyczaj wyświetlany z paletą 256 kolorów. Ponieważ jednak zeskanowane fotografie mogą składać się ze znacznie większej ich liczby, komputer musi dokonywać takiej konwersji obrazu, by mógł on być wyświetlany na ekranie jedynie z paletą 256 barw. Jeśli chcemy, aby została ona rozszerzona, np. do 65536 kolorów (HighColor - 16 bitów) lub ponad 16 milionów (TrueColor - 24 bity), należy zmienić odpowiednie ustawienie w Panelu sterowania (ikona Ekran, zakładka Ustawienia, lista pod opcją Paleta kolorów). Dodajmy jednak, że każde podwyższenie jakości wyświetlanego obrazu automatycznie pociąga za sobą zwiększenie liczby obliczeń, jakie procesor komputera musi wykonać, aby obraz ten mógł zostać wyświetlony. A to z kolei w ogromnym stopniu wpływa na szybkość odświeżania obrazu - jego częstotliwość, czyli liczba obrazów wyświetlonych w ciągu jednej sekundy, drastycznie się w takim przypadku obniża. Główna zasada, o której zawsze należy pamiętać, brzmi: im wyższa jest jakość obrazu, tym dłuższy jest czas, jaki potrzebny jest komputerowi na jego wyświetlenie na ekranie monitora. Najprostszym sposobem na przyspieszenie odświeżania obrazu jest więc zmniejszenie palety kolorów.
Wyświetlanie kolorów.
Kolory, w jakich obraz wyświetlany jest na ekranie monitora, podawane są czasem w bitach: 8, 16, 24 oraz 32. W takim przypadku dowiadujemy się, ile bitów używa komputer do opisania każdego piksela obrazu.
8 bitów = maks. 256 kolorów (min. dla multimediów)
16 bitów = maks. 65 536 kolorów (HighColor, jakość wideo)
24 bity = maks. 16,7 mln kolorów (TrueColor, jakość fotograficzna)
32 bity = maks. 16,7 mln kolorów (TrueColor, szybszy dostęp do pamięci).
Elementy składowe multimedialnego PC-ta:
minimum zalecane
procesor Pentium 90 MHz Pentium 166 MMX
pamięć RAM 16 MB 32 MB
dysk twardy 850 MB 2 GB
napęd dyskietek 3,5 cala 3,5 cala
napęd CD-ROM 4 x 12 x
karta dźwiękowa CD-audio, 16-bitowy CD-audio, 32-bitowy
syntezator na płycie syntezator na płycie
grafika rozdz. 640 x 480, rozdz. 1024 x 768,
64 000 kolorów 64 000 kolorów
karta wideo - MPEG
system Windows Windows
wejście/wyjście złącza szeregowe złącza szeregowe
i równoległe, MIDI I/O, i równoległe, MIDI I/O,
gniazdo joysticka gniazdo joysticka
Wydajność komputera.
Do uruchomienia większości programów multimedialnych wystarczy komputer z procesorem 486, lecz pełny komfort zapewniają dopiero procesory z rodziny Pentium. Choć pliki zawierające grafikę, dźwięk i filmy wideo nie są dla nich problemem, do wygodnego korzystania z multimediów konieczna jest jeszcze pamięć operacyjna o odpowiedniej wielkości: za minimum uznaje się obecnie 16 MB, choć zalecane są raczej 32 MB.
Spojrzenie w przyszłość.
Postęp w świecie komputerów jest bardzo szybki. To, co dziś uznawane jest za nowość, w ciągu kilku miesięcy praktycznie przechodzi do historii, stając się już po dwóch, trzech latach rozwiązaniem przestarzałym. PC-ety są coraz szybsze, a pisane dla nich oprogramowanie stawia coraz wyższe wymagania.
Dlatego, jeśli zamierzamy zaopatrzyć się w nowy komputer, nie powinniśmy wybierać modelu o najprostszej konfiguracji, choć z pewnością takie rozwiązanie pozwoliłoby nam zaoszczędzić parę złotych. Oczywiście, przestarzałe elementy naszego komputera zawsze mogą zostać wymienione na nowsze i znacznie wydajniejsze, dzięki czemu możliwe będzie uruchamianie najbardziej nawet wymagających programów multimedialnych.
Jeśli na przykład posiadamy zbyt mało pamięci operacyjnej, wystarczy, że dokupimy kilka dodatkowych modułów, a nasz komputer znacznie zwiększy tempo pracy. Jeżeli natomiast stwierdzimy, że karta graficzna jest już zbyt wolna, zawsze istnieje możliwość wymienienia jej na nowszą. Podobnie jest z uzyskaniem lepszego dźwięku - jedynym skutecznym sposobem jest bowiem i w tym przypadku zamiana starej karty na bardziej nowoczesną, na przykład 16-, 32- lub nawet 64-bitową. Wszystko to jest możliwe dzięki modularnej budowie komputera, która pozwala na ciągłą aktualizację jego komponentów.
Lepsza jakość grafiki.
W Windows obraz jest zazwyczaj wyświetlany z paletą 256 kolorów. Ponieważ jednak zeskanowane fotografie mogą składać się ze znacznie większej ich liczby, komputer musi dokonywać takiej konwersji obrazu, by mógł on być wyświetlany na ekranie jedynie z paletą 256 barw. Jeśli chcemy, aby została ona rozszerzona, np. do 65536 kolorów (HighColor - 16 bitów) lub ponad 16 milionów (TrueColor - 24 bity), należy zmienić odpowiednie ustawienie w Panelu sterowania (ikona Ekran, zakładka Ustawienia, lista pod opcją Paleta kolorów). Dodajmy jednak, że każde podwyższenie jakości wyświetlanego obrazu automatycznie pociąga za sobą zwiększenie liczby obliczeń, jakie procesor komputera musi wykonać, aby obraz ten mógł zostać wyświetlony. A to z kolei w ogromnym stopniu wpływa na szybkość odświeżania obrazu - jego częstotliwość, czyli liczba obrazów wyświetlonych w ciągu jednej sekundy, drastycznie się w takim przypadku obniża. Główna zasada, o której zawsze należy pamiętać, brzmi: im wyższa jest jakość obrazu, tym dłuższy jest czas, jaki potrzebny jest komputerowi na jego wyświetlenie na ekranie monitora. Najprostszym sposobem na przyspieszenie odświeżania obrazu jest więc zmniejszenie palety kolorów.
Wyświetlanie kolorów.
Kolory, w jakich obraz wyświetlany jest na ekranie monitora, podawane są czasem w bitach: 8, 16, 24 oraz 32. W takim przypadku dowiadujemy się, ile bitów używa komputer do opisania każdego piksela obrazu.
8 bitów = maks. 256 kolorów (min. dla multimediów)
16 bitów = maks. 65 536 kolorów (HighColor, jakość wideo)
24 bity = maks. 16,7 mln kolorów (TrueColor, jakość fotograficzna)
32 bity = maks. 16,7 mln kolorów (TrueColor, szybszy dostęp do pamięci).
Elementy składowe multimedialnego PC-ta:
minimum zalecane
procesor Pentium 90 MHz Pentium 166 MMX
pamięć RAM 16 MB 32 MB
dysk twardy 850 MB 2 GB
napęd dyskietek 3,5 cala 3,5 cala
napęd CD-ROM 4 x 12 x
karta dźwiękowa CD-audio, 16-bitowy CD-audio, 32-bitowy
syntezator na płycie syntezator na płycie
grafika rozdz. 640 x 480, rozdz. 1024 x 768,
64 000 kolorów 64 000 kolorów
karta wideo - MPEG
system Windows Windows
wejście/wyjście złącza szeregowe złącza szeregowe
i równoległe, MIDI I/O, i równoległe, MIDI I/O,
gniazdo joysticka gniazdo joysticka
Wednesday, November 22, 2006
Multimedia.
Najnowsze programy multimedialne wymagają odpowiedniego sprzętu wyposażonego w napęd CD-ROM. Jeśli dodamy do tego kartę dźwiękową i głośniki - będziemy mieć już wszystko, co zmienia zwykłą maszynę w komputer multimedialny. W większości nowszych PC-etów każdy z tych elementów należy już do standardowego wyposażenia. Dlatego po zakupie nowego komputera wystarczy podłączyć go do sieci, by fascynujący świat multimediów stanął przed nami otworem.
Wnętrze takiego PC-eta zawiera wszystkie elementy, które wiążą się z multimediami: napęd CD-ROM, kartę graficzną (VGA lub SVGA) oraz możliwie jak najszybszy procesor. Ponadto należy też wziąć pod uwagę pojemność twardego dysku, na którym musi się znaleźć dość miejsca zarówno dla programów multimedialnych, jak i ich danych, czyli plików zawierających dźwięk i sekwencje wideo.
* oprogramowanie multimedialne wymaga również nieco więcej pamięci operacyjnej:
co najmniej 16 MB.
* karta dźwiękowa pozwala na nagrywanie i odtwarzanie muzyki jakości CD, a także generowanie własnych dźwięków za pomocą komputera.
* dwa głośniki rozszerzają możliwości dźwiękowe każdego komputera.
* nagrywanie dźwięku możliwe jest przede wszystkim za pomocą mikrofonu komputera.
* sercem każdego komputera jest procesor. w zastosowaniach multimedialnych powinien to być co najmniej Pentium 90 MHz.
* komputer multimedialny potrzebuje też znacznie pojemniejszego dysku twardego, na którym powinno się znaleźć nie mniej niż 500 MB wolnego miejsca.
* napęd CD-ROM: większość multimedialnych programów sprzedawanych jest na CD-ROM-ach.
* karta graficzna odpowiedzialna jest za płynność odźwieżania obrazu w trakcie odtwarzania filmów wideo, zaś za jakość obrazu - odpowiedni monitor.
Głośniki.
Głośniki wbudowane w komputer to niezłe rozwiązanie, pozwalające zaoszczędzić miejsce na biurku. Oczywiście oprócz nich istnieją również głośniki zewnętrzne, wyposażone we własny wzmacniacz, które podłączamy do karty dźwiękowej, uzyskując często dźwięk jakości hi-fi.
Polskie wersje programów.
Oprogramowanie multimedialne tworzone jest głównie w USA. Wersje polskojęzyczne uzyskują się dopiero po pewnym czasie od daty wydania oryginału. Ale uwaga! Czasami są to niezbyt dobre tłumaczenia wersji oryginalnych. Dlatego przed zakupem programu dokładnie sprawdzamy, czy jest on wart wydawanych pieniędzy. Możemy się o tym dowiedzieć od przedawcy lub z czasopism informatycznych.
Joysticki.
Oferta dostępnych gier jest ogromna, jednak do obsługi większości z nich nie zawsze wystarcza klawiatura i mysz. Dużo lepszym rozwiązaniem jest joystick, który do większości multimedialnych PC-etów podłączany jest za pomocą oddzielnego złącza.
Oprogramowanie.
Możliwości oferowane przez multimedia będące mieszanką obrazków, dźwięków, animacji i wideoklipów, to jeden z powodów, dla których warto kupić nowoczesny komputer. Przy użyciu multimediów możliwe jest bowiem rozpowszechnianie programów edukacyjnych i gier, ale także słowników oraz encyklopedii.
Zwłaszcza w przypadku tych dwóch ostatnich idealnym rozwiązaniem są CD-ROM-y. Na jednym krążku może się zmieścić mnóstwo danych, które w tradycyjnym wydaniu zajęłyby wiele miejsca na naszych regałach. Ponadto koszt produkcji CD-ROM-ów jest znacznie niższy, a obsługa bardziej komfortowa: specjalne odsyłacze pomagają przenosić się w wybrane miejsce, a specjalny moduł wyszukiwać dowolny fragment tekstu. Dzięki temu odnalezienie informacji na wybrany temat to kwestia sekund, a sekwencje wideo i animacje zastępują długie i niepraktyczne opisy.
Nie mniejszy wybór czeka też na fanów gier komputerowych: dostępne są zarówno gry handlowe i przygodowe, jak i strategiczne i zręcznościowe, zaskakujące nawet po tygodniu grania coraz to innymi możliwościami.
Programy dla dzieci.
Multimedia przeznaczone są nie tylko dla dorosłychk, ale i dla dzieci, ponieważ znakomicie uczą i pobudzają fantazję najmłodszych. Zadanie to spełniają głównie programy do rysowania i pisania, choć wiele jest też takich, które wymagają logicznego myślenia. Podobnie jest z matematyką i językami obcymi, których nauka przy użyciu komputera i multimediów to znakomita zabawa.
Wnętrze takiego PC-eta zawiera wszystkie elementy, które wiążą się z multimediami: napęd CD-ROM, kartę graficzną (VGA lub SVGA) oraz możliwie jak najszybszy procesor. Ponadto należy też wziąć pod uwagę pojemność twardego dysku, na którym musi się znaleźć dość miejsca zarówno dla programów multimedialnych, jak i ich danych, czyli plików zawierających dźwięk i sekwencje wideo.
* oprogramowanie multimedialne wymaga również nieco więcej pamięci operacyjnej:
co najmniej 16 MB.
* karta dźwiękowa pozwala na nagrywanie i odtwarzanie muzyki jakości CD, a także generowanie własnych dźwięków za pomocą komputera.
* dwa głośniki rozszerzają możliwości dźwiękowe każdego komputera.
* nagrywanie dźwięku możliwe jest przede wszystkim za pomocą mikrofonu komputera.
* sercem każdego komputera jest procesor. w zastosowaniach multimedialnych powinien to być co najmniej Pentium 90 MHz.
* komputer multimedialny potrzebuje też znacznie pojemniejszego dysku twardego, na którym powinno się znaleźć nie mniej niż 500 MB wolnego miejsca.
* napęd CD-ROM: większość multimedialnych programów sprzedawanych jest na CD-ROM-ach.
* karta graficzna odpowiedzialna jest za płynność odźwieżania obrazu w trakcie odtwarzania filmów wideo, zaś za jakość obrazu - odpowiedni monitor.
Głośniki.
Głośniki wbudowane w komputer to niezłe rozwiązanie, pozwalające zaoszczędzić miejsce na biurku. Oczywiście oprócz nich istnieją również głośniki zewnętrzne, wyposażone we własny wzmacniacz, które podłączamy do karty dźwiękowej, uzyskując często dźwięk jakości hi-fi.
Polskie wersje programów.
Oprogramowanie multimedialne tworzone jest głównie w USA. Wersje polskojęzyczne uzyskują się dopiero po pewnym czasie od daty wydania oryginału. Ale uwaga! Czasami są to niezbyt dobre tłumaczenia wersji oryginalnych. Dlatego przed zakupem programu dokładnie sprawdzamy, czy jest on wart wydawanych pieniędzy. Możemy się o tym dowiedzieć od przedawcy lub z czasopism informatycznych.
Joysticki.
Oferta dostępnych gier jest ogromna, jednak do obsługi większości z nich nie zawsze wystarcza klawiatura i mysz. Dużo lepszym rozwiązaniem jest joystick, który do większości multimedialnych PC-etów podłączany jest za pomocą oddzielnego złącza.
Oprogramowanie.
Możliwości oferowane przez multimedia będące mieszanką obrazków, dźwięków, animacji i wideoklipów, to jeden z powodów, dla których warto kupić nowoczesny komputer. Przy użyciu multimediów możliwe jest bowiem rozpowszechnianie programów edukacyjnych i gier, ale także słowników oraz encyklopedii.
Zwłaszcza w przypadku tych dwóch ostatnich idealnym rozwiązaniem są CD-ROM-y. Na jednym krążku może się zmieścić mnóstwo danych, które w tradycyjnym wydaniu zajęłyby wiele miejsca na naszych regałach. Ponadto koszt produkcji CD-ROM-ów jest znacznie niższy, a obsługa bardziej komfortowa: specjalne odsyłacze pomagają przenosić się w wybrane miejsce, a specjalny moduł wyszukiwać dowolny fragment tekstu. Dzięki temu odnalezienie informacji na wybrany temat to kwestia sekund, a sekwencje wideo i animacje zastępują długie i niepraktyczne opisy.
Nie mniejszy wybór czeka też na fanów gier komputerowych: dostępne są zarówno gry handlowe i przygodowe, jak i strategiczne i zręcznościowe, zaskakujące nawet po tygodniu grania coraz to innymi możliwościami.
Programy dla dzieci.
Multimedia przeznaczone są nie tylko dla dorosłychk, ale i dla dzieci, ponieważ znakomicie uczą i pobudzają fantazję najmłodszych. Zadanie to spełniają głównie programy do rysowania i pisania, choć wiele jest też takich, które wymagają logicznego myślenia. Podobnie jest z matematyką i językami obcymi, których nauka przy użyciu komputera i multimediów to znakomita zabawa.
Tuesday, November 21, 2006
Usługi internetowe.
Wraz z podłączeniem do Internetu otrzymujemy dostęp do sieci, łączącej rozrzucone po całym świecie systemy komputerowe i umożliwiającej stały przepływ informacji między nimi. Historia tej "sieci sieci" rozpoczęła się w roku 1969, kiedy to w amerykańskiej armii połączono ze sobą trzy komputery. Od kilku lat wciąż gwałtownie rośnie popularność Internetu i obecnie liczba użytkowników stale z niego korzystających przekracza 60 milionów. Każdy z nich ma swój własny, niepowtarzalny adres sieciowy i posiada dostęp do większości internetowych zasobów.
Dostawcy usług.
Usługi internetowe, takie jak zapewnienie dostępu do Sieci, zakładanie kont poczty elektronicznej, prowadzenie stron WWW czy udostępnianie bibliotek plików, zbiorów informacji, a nawet ich wyszukiwanie na zlecenie, świadczone są odpłatnie przez wiele firm i instytucji, czyli dostawców usług internetowych zwanych też operatorami Internetu. Firmy takie ogłaszają się na ogół w czasopismach komputerowych, by użytkownicy komputerów mogli zapoznać się z ich ofertą i w razie potrzeby skorzystać z ich usług.
Oprogramowanie komunikacyjne.
Korzystanie z usług oferowanych przez operatorów Internetu wymaga posiadania odpowiedniego oprogramowania komunikacyjnego. Częściowo wyposażony jest w nie sam Windows, wraz z którym otrzymujemy na przykład program o nazwie Dial-Up Networking. Dodatkowe oprogramowanie można ściągnąć z Sieci, gdzie wiele firm i prywatnych użytkowników oferuje je jako shareware lub nawet freeware. Sporo przydatnych programów internetowych można też znaleźć na CD-ROM-ach sprzedawanych wraz z czasopismami informatycznymi.
Ile to kosztuje?
Rosnąca konkurencja pomiędzy dostawcami powoduje oczywiście obniżkę cen świadczonych przez nich usług. Wciąż jednak większość firm oferuje swe usługi na zasadzie subskrypcji, pobierając miesięczne opłaty niezależnie od tego, czy korzystamy z Sieci, czy nie.
Wysokość opłat uzależniona jest niekiedy również od czasu trwania połączenia z Internetem, liczonego w godzinach. Wielu usługodawców wlicza w subskrypcję kilka gratisowych godzin połączenia, inni z kolei oferują część ze swych usług za darmo, licząc, że uda im się w ten sposób przyciągnąć większą liczbę potencjalnych klientów. Pamiętajmy jednak, że oprócz opłat za podłączenie do Sieci do zapłacenia pozostają nam jeszcze rachunki telefoniczne, które przy intensywnym korzystaniu z Internetu mogą stanowić dość znaczący wydatek. Z drugiej strony, trzeba sobie zdawać sprawę, że niezależnie od tego, z jakim miejscem na Ziemi będziemy się łączyć za pośrednictwem Sieci, zawsze zapłacimy tylko tyle, ile kosztuje nas połączenie z naszym dostawcą usług internetowych.
Internet w domu.
Aby korzystać z niektórych usług internetowych, nie trzeba koniecznie zawierać umowy z operatorem. Wszyscy użytkownicy posiadający komputer z modemem mogą łączyć się z Internetem, dzwoniąc pod ogólnopolski numer 0-202122, udostępniany przez Telekomunikację Polską S.A. Opłata za taki sposób korzystania z Sieci wynosi tyle samo, jak w przypadku lokalnego połączenia telefonicznego.
Dostęp do Internetu dla użytkowników Windows.
Trzeba sprawdzić czy zainstalowane są programy: Dial-Up Networking i TCT/IP.
Jeśli nie ma, można je dodać w następujący sposób:
Dial-Up Networking
Panel sterowania -> Dodaj Usuń programy -> Instalator Windows -> Komunikacja
-> Szczegóły -> Dial-Up Networking.
TCP/IP
Panel sterowania -> Sieć -> Dodaj -> Karta Dial-Up -> Protokół -> Dodaj -> Microsoft -> TCP/IP.
Konieczne jest skonfigurowanie następujących elementów połączenia: karty Dial-Up,
modemu i programu Dial-Up Networking.
1. Uruchomić program Windows.
2. Kartę Dial-Up trzeba skonfigurować w oknie Panel sterowania.
Dostawcy usług.
Usługi internetowe, takie jak zapewnienie dostępu do Sieci, zakładanie kont poczty elektronicznej, prowadzenie stron WWW czy udostępnianie bibliotek plików, zbiorów informacji, a nawet ich wyszukiwanie na zlecenie, świadczone są odpłatnie przez wiele firm i instytucji, czyli dostawców usług internetowych zwanych też operatorami Internetu. Firmy takie ogłaszają się na ogół w czasopismach komputerowych, by użytkownicy komputerów mogli zapoznać się z ich ofertą i w razie potrzeby skorzystać z ich usług.
Oprogramowanie komunikacyjne.
Korzystanie z usług oferowanych przez operatorów Internetu wymaga posiadania odpowiedniego oprogramowania komunikacyjnego. Częściowo wyposażony jest w nie sam Windows, wraz z którym otrzymujemy na przykład program o nazwie Dial-Up Networking. Dodatkowe oprogramowanie można ściągnąć z Sieci, gdzie wiele firm i prywatnych użytkowników oferuje je jako shareware lub nawet freeware. Sporo przydatnych programów internetowych można też znaleźć na CD-ROM-ach sprzedawanych wraz z czasopismami informatycznymi.
Ile to kosztuje?
Rosnąca konkurencja pomiędzy dostawcami powoduje oczywiście obniżkę cen świadczonych przez nich usług. Wciąż jednak większość firm oferuje swe usługi na zasadzie subskrypcji, pobierając miesięczne opłaty niezależnie od tego, czy korzystamy z Sieci, czy nie.
Wysokość opłat uzależniona jest niekiedy również od czasu trwania połączenia z Internetem, liczonego w godzinach. Wielu usługodawców wlicza w subskrypcję kilka gratisowych godzin połączenia, inni z kolei oferują część ze swych usług za darmo, licząc, że uda im się w ten sposób przyciągnąć większą liczbę potencjalnych klientów. Pamiętajmy jednak, że oprócz opłat za podłączenie do Sieci do zapłacenia pozostają nam jeszcze rachunki telefoniczne, które przy intensywnym korzystaniu z Internetu mogą stanowić dość znaczący wydatek. Z drugiej strony, trzeba sobie zdawać sprawę, że niezależnie od tego, z jakim miejscem na Ziemi będziemy się łączyć za pośrednictwem Sieci, zawsze zapłacimy tylko tyle, ile kosztuje nas połączenie z naszym dostawcą usług internetowych.
Internet w domu.
Aby korzystać z niektórych usług internetowych, nie trzeba koniecznie zawierać umowy z operatorem. Wszyscy użytkownicy posiadający komputer z modemem mogą łączyć się z Internetem, dzwoniąc pod ogólnopolski numer 0-202122, udostępniany przez Telekomunikację Polską S.A. Opłata za taki sposób korzystania z Sieci wynosi tyle samo, jak w przypadku lokalnego połączenia telefonicznego.
Dostęp do Internetu dla użytkowników Windows.
Trzeba sprawdzić czy zainstalowane są programy: Dial-Up Networking i TCT/IP.
Jeśli nie ma, można je dodać w następujący sposób:
Dial-Up Networking
Panel sterowania -> Dodaj Usuń programy -> Instalator Windows -> Komunikacja
-> Szczegóły -> Dial-Up Networking.
TCP/IP
Panel sterowania -> Sieć -> Dodaj -> Karta Dial-Up -> Protokół -> Dodaj -> Microsoft -> TCP/IP.
Konieczne jest skonfigurowanie następujących elementów połączenia: karty Dial-Up,
modemu i programu Dial-Up Networking.
1. Uruchomić program Windows.
2. Kartę Dial-Up trzeba skonfigurować w oknie Panel sterowania.
Monday, November 20, 2006
Modemy PCMCIA.
Do łączenia się w podróży, daleko od linii telefonicznej, służą modemy PCMCIA. Jest to najnowsza generacja modemów wewnętrznych, które rozmiarami przypominają kartę kredytową. PCMCIA to skrót nazwy międzynarodowego standardu "Personal Computer Memory Card International Association". Standardowi temu odpowiadają notebooki, które na jednej ze ścianek posiadają wąską szczelinę dla podłączenia modemu tego typu.
Internet choćby na pustyni.
Do niedawna jeszcze modemy PCMCIA, podobnie jak wiele innych, wymagały bezpośredniego podłączenia do linii telefonicznej. Analogowym telefonom przenośnym do tej pory niezbyt dobrze udawała się współpraca z modemami i dopiero pojawienie się nowszej generacji aparatów cyfrowych rozwiązało cały problem.
Przenośne telefony cyfrowe GSM są wyposażone w specjalny adapter, za pomocą którego w łatwy sposób mogą być przyłączane do notebooków. Oferują przy tym szybkie i niezawodne połączenie, dzięki czemu skończyły się czasy, w których byliśmy skazani na korzystanie wyłącznie z analogowej sieci telefonicznej. Oczywiście, używanie telefonów komórkowych jest dość drogie, jednak stają się one coraz popularniejsze. Jest nadzieja, że za jakiś czas będą przystępne cenowo dla wszystkich klientów.
W domu i w podróży.
Globalni dostawcy usług internetowych utrzymują wiele węzłów komunikacyjnych zarówno w kraju, jak i za granicą. Dlatego również poza domem możliwe jest łączenie się z Siecią na finansowo korzystnych warunkach. Należy tylko pamiętać, aby wybrać węzeł znajdujący się najbliżej.
Internet choćby na pustyni.
Do niedawna jeszcze modemy PCMCIA, podobnie jak wiele innych, wymagały bezpośredniego podłączenia do linii telefonicznej. Analogowym telefonom przenośnym do tej pory niezbyt dobrze udawała się współpraca z modemami i dopiero pojawienie się nowszej generacji aparatów cyfrowych rozwiązało cały problem.
Przenośne telefony cyfrowe GSM są wyposażone w specjalny adapter, za pomocą którego w łatwy sposób mogą być przyłączane do notebooków. Oferują przy tym szybkie i niezawodne połączenie, dzięki czemu skończyły się czasy, w których byliśmy skazani na korzystanie wyłącznie z analogowej sieci telefonicznej. Oczywiście, używanie telefonów komórkowych jest dość drogie, jednak stają się one coraz popularniejsze. Jest nadzieja, że za jakiś czas będą przystępne cenowo dla wszystkich klientów.
W domu i w podróży.
Globalni dostawcy usług internetowych utrzymują wiele węzłów komunikacyjnych zarówno w kraju, jak i za granicą. Dlatego również poza domem możliwe jest łączenie się z Siecią na finansowo korzystnych warunkach. Należy tylko pamiętać, aby wybrać węzeł znajdujący się najbliżej.
Modemy przenośne.
Jeśli się gdzieś wybieramy, a nie chcemy tracić możliwości połączenia komputera z innymi użytkownikami, musimy zaopatrzyć sie w modem przystosowany do pracy z komputerem przenośnym. Przyłączamy go do złącza szeregowego notebooka i do gniazda sieci telefonicznej. Modemy tego typu są znacznie mniejsze niż inne modele zewnętrzne, choć działanie ich części elektronicznych nie różni się niczym od sposobu pracy dużych modemów używanych w normalnych komputerach osobistych. W większości przypadków modemy przenośne charakteryzują się dużą prędkością transferu danych oraz wbudowaną funkcją faksowania.
w podróży.
Przewiduje się, że za parę lat połowę sprzedawanych na rynku komputerów będą stanowić notebooki. Coraz większego znaczenia nabierają możliwości podłączania się do Sieci w czasie podróży. Jeśli posiadamy notebooka, wychodząc z domu mamy dwie możliwości: albo podłączyć go gdzieś na zewnątrz do normalnej sieci telefonicznej i w ten sposób połączyć się z Internetem, albo też zaopatrzyć się w telefon komórkowy, który umożliwi przesyłanie i odbieranie danych nawet podczas rejsu jachtem.
Wednesday, November 15, 2006
Faksowanie "w tle".
Nasz PC-et może przesyłać i odbierać faksy "w tle", tak jak to może odbywać się w przypadku drukowania. Po wydaniu polecenia wysłania faksu możemy kontynuować pracę z innymi programami, a faks zostanie wysłany w momencie, gdy komputer nie będzie obciążony.
Zapisywanie i drukowanie faksów.
Faksmodem automatycznie zapisuje na dysku wszystkie odbierane dokumenty. Możemy je natychmiast wydrukować na papierze lub wstrzymać się z tym do dogodnej dla nas chwili.
Przyjmowanie faksów.
Faksmodemy są przyłączone do sieci telefonicznej. Kiedy nasz telefon zadzwoni, zainstalowany program komunikacyjny rozpozna, czy chodzi o nadchodzący faks, czy o normalną rozmowę telefoniczną. Faks zostanie odebrany automatycznie. W razie normalnej rozmowy sygnał zostanie przekazany do aparatu telefonicznego. Naturalnie, wszystko zależy od ustawień, jakich dokonamy w zainstalowanym u siebie oprogramowaniu komunikacyjnym. Jeżeli rzadko odbieramy faksy, możemy tak skonfigurować program faksujący, by ignorował nadchodzące sygnały. Jeśli podniesiemy słuchawkę i rozpoznamy sygnał faksu, sami włączymy funkcję ręcznego odbioru. W takim przypadku nasz system będzie funkcjonował jak zwykły telefon z możliwością odbierania faksów.
Faksowanie bezpośrednie.
Z niemal każdego programu pracującego w Windows możliwe jest bezpośrednie wysłanie faksu. Służy do tego polecenie Wyślij, po którym Windows automatycznie uruchamia program Exchange. Na koniec podajemy tylko, do kogo nasz faks ma zostać wysłany.
Faksowanie bez papieru.
Faksmodemy pozwalają też zaoszczędzić papier. Dzięki modemowi faksy są wysyłane bezpośrednio z komputera. Oprogramowanie komunikacyjne konwertuje dokument utworzony w Windows w odpowiedni format faksu, a wszystko odbywa się jakby w tle, ponieważ zajmuje się tym sam komputer. Oszczędzamy przy tym na czasie i wysiłku, ponieważ nie musimy drukować dokumentów, by następnie umieścić je w urządzeniu faksującym. Faksmodemy oferują również znacznie lepszą jakość przesyłanych dokumentów. Bierze się to z faktu, iż przed wysłaniem nie są one ani drukowane, ani tym bardziej skanowane przez faks. Wadą tych urządzeń jest natomiast brak możliwości wysłania jako faksu takich dokumentów, które już znajdują się na papierze. Chyba że posiadamy skaner - skanujemy wówczas dany dokument i uzyskany w ten sposób plik wysyłamy w formie faksu.
Faksowanie.
Jeśli przyjrzymy się bliżej ofertom zawierającym również modemy, zauważymy, że wiele z nich posiada funkcję faksowania. Urządzenia faksujące są niezbędnym elementem nowoczesnego biura. Proste w obsłudze, służą do wysyłania najróżniejszych dokumentów, nierzadko poza granice kraju. Faksy działają na podobnej zasadzie co kserokopiarki, z tą tylko różnicą, że kopia nie trafia na papier, lecz do urządzenia faksującego odbiorcy znajdującego się po drugiej stronie linii telefonicznej.
Kto jednak nie zamierza często faksować, powinien dać sobie spokój z zakupem faksu. Poza tym urządzenia te zajmują miejsce na stole i jedną z linii telefonicznych. W przeciwieństwie do nich faksomodemy to znakomita alternatywa, a pierwszym zyskiem jest w ich przypadku więcej miejsca na biurku. Ponadto nie wymagają one dodatkowej linii telefonicznej, ponieważ oprogramowanie modemu jest wyposażone w przełącznik telefon/faks/.
Kto jednak nie zamierza często faksować, powinien dać sobie spokój z zakupem faksu. Poza tym urządzenia te zajmują miejsce na stole i jedną z linii telefonicznych. W przeciwieństwie do nich faksomodemy to znakomita alternatywa, a pierwszym zyskiem jest w ich przypadku więcej miejsca na biurku. Ponadto nie wymagają one dodatkowej linii telefonicznej, ponieważ oprogramowanie modemu jest wyposażone w przełącznik telefon/faks/.
Buźki.
Kiedy rozmawiamy z kimś przez telefon, na wiele różnych sposobów możemy dać odczuć rozmówcy, w jakim jesteśmy nastroju lub też jak ma on rozumieć wypowiadane przez nas słowa. W przeciwieństwie do rozmów telefonicznych treści przesyłanych przez nas maili najczęściej nie oddają naszego nastroju czy stosunku do adresata, przez co trudno raczej poznać, czy to, co zostało napisane, brzmi ironicznie, wesoło, smutno czy groźnie. A ponieważ niektóre wiadomości mogłyby przez to zostać zrozumiane opacznie, użytkownicy poczty elektronicznej wymyślili buźki (ang. "Emoticons"), nazywane również śmieszkami, które odzwierciedlać mają wyraz twarzy piszącego. Pojęcie to jest złożeniem dwóch słów: "Emotion" (uczucie) i " Icon" (symbol). Buźki tworzone są za pomocą znaków widocznych na klawiaturze. Poniżej przedstawiam kilka częściej używanych symboli. Każdy z nich znacznie łatwiej rozszyfrować, jeśli kartkę, na której się znajduje, obrócimy o 90 stopni w prawo.
:-) szczęśliwy :-> diabelski uśmieszek
:-( smutny :-0 zszokowany
:-D śmiech :'-( płacz
:'II rozgniewany ;-) z przymrużeniem oka
A oto kilka bardziej wyszukanych buziek, których znacznie nie będzie chyba trudne do odgadnięcia:
:-i palacz
=:-) punk
:-[ wampir
8-) okularnik
:-) szczęśliwy :-> diabelski uśmieszek
:-( smutny :-0 zszokowany
:-D śmiech :'-( płacz
:'II rozgniewany ;-) z przymrużeniem oka
A oto kilka bardziej wyszukanych buziek, których znacznie nie będzie chyba trudne do odgadnięcia:
:-i palacz
=:-) punk
:-[ wampir
8-) okularnik
Netykieta - cd.
Lepiej znaczy krócej i częściej.
Wysyłajmy tylko krótkie wiadomości! Często wystarczą dwa, trzy zdania, by trafić w sedno. Dzięki temu odbiorcy wysyłanych przez nas wiadomości będą mogli je szybciej przeczytać i znacznie chętniej na nie odpowiedzą. Pod tym względem nie ma przecież żadnych ograniczeń: możemy wysyłać tyle maili, ile nam się tylko podoba - niech każdy z nich dotyczy więc tylko jednego tematu. A ponieważ dyskusje, które prowadzimy w trybie online, nie są śledzone przez wszystkich od początku, równie miłym gestem jest dołączanie na początku każdego maila fragmentu wiadomości, na którą właśnie odpowiadamy.
Junk mail.
Systemy online pozwalają również na rozsyłanie tych samych wiadomości do wielu adresatów jednocześnie. Pamiętajmy jednak, aby nie nadwerężać Sieci niepotrzebnymi mailami, nie mówiąc już o zaśmiecaniu kont adresatów. Trzymajmy się więc napisanej zasady, która mówi, że nie należy rozsyłać bezsensownych wiadomości, określanych potocznie jako junk mail. Co prawda, każdy może korzystać z Internetu tak jak sam chce, lecz także "maile-śmieci" są często odsyłane z powrotem, skutecznie zatykając konto ich nadawcy - jest to jeden ze sposobów, w jaki Sieć sama sobie radzi w niepożądanych sytuacjach.
Nie KRZYCZYMY!
Jeśli coś nas zdenerwuje, możemy dać upust naszej złości również w Internecie. Służą do tego WIELKIE LITERY. Oczywiście i z nimi nie należy przesadzać.
Oko za oko, ząb za ząb.
Zapewne znajdziemy się też w sytuacji w której nadesłane do nas wiadomości będą czystą prowokacją, budzącą w nas najniższe instynkty. W niektórych przypadkach natychmiastowa i odpowiednio ostra riposta będzie całkiem na miejscu, lecz należy również pamiętać, że Sieć to nie państwo bezprawia, w którym każde wyzwisko pozostaje bez odpowiedzi - w najgorszym wypadku może nam grozić nawet oskarżenie o obrazę.
Wysyłajmy tylko krótkie wiadomości! Często wystarczą dwa, trzy zdania, by trafić w sedno. Dzięki temu odbiorcy wysyłanych przez nas wiadomości będą mogli je szybciej przeczytać i znacznie chętniej na nie odpowiedzą. Pod tym względem nie ma przecież żadnych ograniczeń: możemy wysyłać tyle maili, ile nam się tylko podoba - niech każdy z nich dotyczy więc tylko jednego tematu. A ponieważ dyskusje, które prowadzimy w trybie online, nie są śledzone przez wszystkich od początku, równie miłym gestem jest dołączanie na początku każdego maila fragmentu wiadomości, na którą właśnie odpowiadamy.
Junk mail.
Systemy online pozwalają również na rozsyłanie tych samych wiadomości do wielu adresatów jednocześnie. Pamiętajmy jednak, aby nie nadwerężać Sieci niepotrzebnymi mailami, nie mówiąc już o zaśmiecaniu kont adresatów. Trzymajmy się więc napisanej zasady, która mówi, że nie należy rozsyłać bezsensownych wiadomości, określanych potocznie jako junk mail. Co prawda, każdy może korzystać z Internetu tak jak sam chce, lecz także "maile-śmieci" są często odsyłane z powrotem, skutecznie zatykając konto ich nadawcy - jest to jeden ze sposobów, w jaki Sieć sama sobie radzi w niepożądanych sytuacjach.
Nie KRZYCZYMY!
Jeśli coś nas zdenerwuje, możemy dać upust naszej złości również w Internecie. Służą do tego WIELKIE LITERY. Oczywiście i z nimi nie należy przesadzać.
Oko za oko, ząb za ząb.
Zapewne znajdziemy się też w sytuacji w której nadesłane do nas wiadomości będą czystą prowokacją, budzącą w nas najniższe instynkty. W niektórych przypadkach natychmiastowa i odpowiednio ostra riposta będzie całkiem na miejscu, lecz należy również pamiętać, że Sieć to nie państwo bezprawia, w którym każde wyzwisko pozostaje bez odpowiedzi - w najgorszym wypadku może nam grozić nawet oskarżenie o obrazę.
Monday, October 23, 2006
Netykieta.
Wiadomości przesyłane pocztą elektroniczną (e-mail) zawierają często zwykłe, suche informacje, lecz równie dobrze mogą być też uprzejme czy wesołe. Podobnie bowiem jak w każdej innej grupie nieformalnej, tak i wśród użytkowników Internetu panują pewne zasady, których należy przestrzegać. Zasady online'owego savior-vivre'u określane są w slangu internautów mianem netykiety.
Jeśli więc chcemy dołączyć do grona miłośników Internetu, powinniśmy się do nich stosować. Zasady takie możemy znaleźć w plikach FAQ ("Frequently Asked Questions" = najczęściej zadawane pytania), a w razie pytań, na które nie ma w nich odpowiedzi, należy zwrócić się do operatora systemu (w skrócie: SysOpa) lub innych użytkowników.
Jeśli więc chcemy dołączyć do grona miłośników Internetu, powinniśmy się do nich stosować. Zasady takie możemy znaleźć w plikach FAQ ("Frequently Asked Questions" = najczęściej zadawane pytania), a w razie pytań, na które nie ma w nich odpowiedzi, należy zwrócić się do operatora systemu (w skrócie: SysOpa) lub innych użytkowników.
Thursday, October 19, 2006
E-mail.
Internet łączy różne systemy komputerowe w jedną wspólną sieć, dbając przy tym o wszelkie funkcje odpowiedzialne za wymianę pomiędzy nimi wiadomości lub plików. Jeżeli korzystamy z usług jednego z operatorów oferującego dostęp do Internetu, wtedy poprzez własny adres poczty elektronicznej (e-mail) zyskujemy prywatny dostęp do Sieci. Korzystając z poczty elektronicznej, możemy poprzez Internet przesyłać dowolnie długie wiadomości do każdego użytkownika posiadającego adres e-mail. Wiadomości przesyłane pocztą elektroniczną trafiają do adresata przeważnie w ciągu kilku minut.
Tylko tekst.
E-mail to zasadniczo system służący do przesyłania tekstowych informacji. Wiadomości przesyłane tą drogą są kombinacją zapisu rozmowy telefonicznej i wydajności faksu. Jeśli zechcemy przesyłać dłuższe teksty, to najpierw będziemy musieli konwertować je do formatu ASCII. Nie jest to być może zbyt skomplikowane, ponieważ niemal wszystkie edytory tekstu obsługują ten format, lecz konwersja taka oznacza jednocześnie utratę formatowania dokumentu, na przykład rodzaju czcionki czy jej wielkości.
Nazwa i adres.
Wraz z dostępem do Internetu użytkownik otrzymuje od operatora nazwę oraz adres. Większość usługodawców uwzględnia przy tym propozycje użytkownika. Adres informuje system o tym, dokąd mają być wysyłane wiadomości. Wszystkie adresy posiadają taką samą strukturę:
Internet: jkowalski @ demon. com. pl
Internet - wiadomość przesyłana jest poprzez Internet.
jkowalski - e-mailowa nazwa użytkownika.
@ (at) - znak ten oddziela nazwę użytkownika od reszty adresu.
demon. - nazwa operatora Internetu.
com. - typ operatora Internetu.com oznacza w tym wypadku operatora komercyjnego.
pl - oznaczenie kraju.
Jak szukać adresów w Internecie?
Adresy e-mail naszych znajomych możemy oczywiście uzyskać od nich samych - wystarczy zadzwonić. Poza tym jednak w każdej wiadomości zawarty jest również adres nadawcy - stąd, jeśli otrzymamy jakąś wiadomość od kogoś znajomego, automatycznie poznajemy adres jego poczty elektronicznej, który najlepiej od razu zapisać w książce adresowej. W przeciwnym razie jego późniejsze odnalezienie może nam przysporzyć sporo kłopotów. Co prawda, Internet oferuje wiele spisów adresowych, lecz z pewnością nie są to adresy wszystkich użytkowników.
Odpowiedź na otrzymaną wiadomość.
Wiadomość dochodząca do odbiorcy często odwiedza po drodze niejeden system komputerowy. Dokładny zapis jej wędrówki umieszczany jest zawsze w nagłówku wiadomości. Jeśli po drodze wystąpią jakiekolwiek problemy, łatwo można ustalić miejsce, w którym się pojawiły. Jeżeli wiadomość z jakichś przyczyn nie dojdzie do adresata - zarówno on, jak i nadawca otrzymają odpowiednią informację na ten temat.
Tylko tekst.
E-mail to zasadniczo system służący do przesyłania tekstowych informacji. Wiadomości przesyłane tą drogą są kombinacją zapisu rozmowy telefonicznej i wydajności faksu. Jeśli zechcemy przesyłać dłuższe teksty, to najpierw będziemy musieli konwertować je do formatu ASCII. Nie jest to być może zbyt skomplikowane, ponieważ niemal wszystkie edytory tekstu obsługują ten format, lecz konwersja taka oznacza jednocześnie utratę formatowania dokumentu, na przykład rodzaju czcionki czy jej wielkości.
Nazwa i adres.
Wraz z dostępem do Internetu użytkownik otrzymuje od operatora nazwę oraz adres. Większość usługodawców uwzględnia przy tym propozycje użytkownika. Adres informuje system o tym, dokąd mają być wysyłane wiadomości. Wszystkie adresy posiadają taką samą strukturę:
Internet: jkowalski @ demon. com. pl
Internet - wiadomość przesyłana jest poprzez Internet.
jkowalski - e-mailowa nazwa użytkownika.
@ (at) - znak ten oddziela nazwę użytkownika od reszty adresu.
demon. - nazwa operatora Internetu.
com. - typ operatora Internetu.com oznacza w tym wypadku operatora komercyjnego.
pl - oznaczenie kraju.
Jak szukać adresów w Internecie?
Adresy e-mail naszych znajomych możemy oczywiście uzyskać od nich samych - wystarczy zadzwonić. Poza tym jednak w każdej wiadomości zawarty jest również adres nadawcy - stąd, jeśli otrzymamy jakąś wiadomość od kogoś znajomego, automatycznie poznajemy adres jego poczty elektronicznej, który najlepiej od razu zapisać w książce adresowej. W przeciwnym razie jego późniejsze odnalezienie może nam przysporzyć sporo kłopotów. Co prawda, Internet oferuje wiele spisów adresowych, lecz z pewnością nie są to adresy wszystkich użytkowników.
Odpowiedź na otrzymaną wiadomość.
Wiadomość dochodząca do odbiorcy często odwiedza po drodze niejeden system komputerowy. Dokładny zapis jej wędrówki umieszczany jest zawsze w nagłówku wiadomości. Jeśli po drodze wystąpią jakiekolwiek problemy, łatwo można ustalić miejsce, w którym się pojawiły. Jeżeli wiadomość z jakichś przyczyn nie dojdzie do adresata - zarówno on, jak i nadawca otrzymają odpowiednią informację na ten temat.
Thursday, October 05, 2006
Przeglądarki WWW.
Przypomnijmy, że do surfowania w Internecie potrzebny jest specjalny program, za pomocą którego możemy nawigowac od strony do strony. Programy takie nazywane są przeglądarkami WWW i są dostępne przede wszystkim u dostawców usług internetowych, ale i w samym Internecie. Czołowymi przedstawicielami tej grupy programów są produkty dwóch rynkowych potentatów: firmy Microsoft, producenta Internet Explorera, i Netscape, która stworzyła przeglądarkę o nazwie Navigator. Istnieje też wiele innych programów tego typu, lecz dwa wyżej wymienione zdecydowanie przodują w swojej kategorii. A ponieważ polska wersja dostępna jest jedynie w przypadku Internet Explorera - bliżej zajmiemy się właśnie nim.
Wpływamy na szerokie wody.
Jeśli chcemy otworzyc wybraną stronę, przede wszystkim musimy znac jej adres, który podajemy w polu adresowym. Następnie naciskamy klawisz Enter i czekamy - w zależności od szybkości naszego modemu i ruchu na łączach - krótko albo długo. Po otwarciu pierwszej strony, o jaką nam chodziło, możemy otworzyc następną na dwa sposoby: albo w polu Adres wpisac więcej informacji zawartych na otwartej stronie, kliknąc któryś z odsyłaczy. Do przechodzenia pomiędzy odwiedzonymi już stronami znacznie lepiej jest używac dwóch przycisków nad paskiem adresowym: Wstecz, przenoszącego nas do strony otwartej ostatnio, oraz Dalej, otwierającego stronę, z której ostatnio się cofnęliśmy.
Szybsze otwieranie stron.
Jeżeli bardziej zależy nam na zdobywaniu informacji niż na wrażeniach estetycznych w trakcie odwiedzania stron, z menu Widek powinniśmy wybrac pozycję Opcję, a następnie w wyświetlonym oknie przejśc do karty Zaawansowane. Na wyświetlonej liście odnajdujemy grupę o nazwie Multimedia, po czym wyłączamy cztery z jej opcji - od Pokazuj rysunki, po Odtwarzaj dźwięki. Dzięki temu w trakcie surfowania na stronach Web nie będą ani wyświetlane rysunki, ani odtwarzane animacje i dźwięki. Tym samym czas ładowania otwieranych stron znacznie się skróci.
Surfowanie dla oszczędnych.
Ponieważ rachunki za telefon i korzystanie z Internetu wiążą się wyłącznie z czasem trwania połączenia, aby zmniejszyc rachunki wystarczy go nieco skrócic. W przypadku Internet Explorera oprócz wyłączenia opcji wyświetlania rysunków i odtwarzania elementów multimedialnych są na to jeszcze dwa sposoby:
* Poprzez zapisywanie odwiedzanych stron na twardy dysk, dzięki czemu nie musimy zapoznawac się z ich treścią w trakcie trwania połączenia, lecz później, w tak zwanym trybie offline, czyli po odczytaniu ich z dysku.
* Przez szybsze docieranie do raz już otwartych stron, zwłaszcza w przypadku, kiedy od momentu ich odwiedzenia minie trochę czasu, a my już dokładnie nie pamiętamy ich adresów. Służą do tego dwa przyciski: Historia i Ulubione. Po kliknięciu pierwszego z nich po lewej stronie wyświetlona zostaje lista stron, które zdążyliśmy już raz odwiedzic, natomiast po kliknięciu drugiego pojawi się lista stron, które sami możemy wybierac i na niej umieszczac, korzystając z opcji Ulubione/Dodaj do Ulubionych.
Wpływamy na szerokie wody.
Jeśli chcemy otworzyc wybraną stronę, przede wszystkim musimy znac jej adres, który podajemy w polu adresowym. Następnie naciskamy klawisz Enter i czekamy - w zależności od szybkości naszego modemu i ruchu na łączach - krótko albo długo. Po otwarciu pierwszej strony, o jaką nam chodziło, możemy otworzyc następną na dwa sposoby: albo w polu Adres wpisac więcej informacji zawartych na otwartej stronie, kliknąc któryś z odsyłaczy. Do przechodzenia pomiędzy odwiedzonymi już stronami znacznie lepiej jest używac dwóch przycisków nad paskiem adresowym: Wstecz, przenoszącego nas do strony otwartej ostatnio, oraz Dalej, otwierającego stronę, z której ostatnio się cofnęliśmy.
Szybsze otwieranie stron.
Jeżeli bardziej zależy nam na zdobywaniu informacji niż na wrażeniach estetycznych w trakcie odwiedzania stron, z menu Widek powinniśmy wybrac pozycję Opcję, a następnie w wyświetlonym oknie przejśc do karty Zaawansowane. Na wyświetlonej liście odnajdujemy grupę o nazwie Multimedia, po czym wyłączamy cztery z jej opcji - od Pokazuj rysunki, po Odtwarzaj dźwięki. Dzięki temu w trakcie surfowania na stronach Web nie będą ani wyświetlane rysunki, ani odtwarzane animacje i dźwięki. Tym samym czas ładowania otwieranych stron znacznie się skróci.
Surfowanie dla oszczędnych.
Ponieważ rachunki za telefon i korzystanie z Internetu wiążą się wyłącznie z czasem trwania połączenia, aby zmniejszyc rachunki wystarczy go nieco skrócic. W przypadku Internet Explorera oprócz wyłączenia opcji wyświetlania rysunków i odtwarzania elementów multimedialnych są na to jeszcze dwa sposoby:
* Poprzez zapisywanie odwiedzanych stron na twardy dysk, dzięki czemu nie musimy zapoznawac się z ich treścią w trakcie trwania połączenia, lecz później, w tak zwanym trybie offline, czyli po odczytaniu ich z dysku.
* Przez szybsze docieranie do raz już otwartych stron, zwłaszcza w przypadku, kiedy od momentu ich odwiedzenia minie trochę czasu, a my już dokładnie nie pamiętamy ich adresów. Służą do tego dwa przyciski: Historia i Ulubione. Po kliknięciu pierwszego z nich po lewej stronie wyświetlona zostaje lista stron, które zdążyliśmy już raz odwiedzic, natomiast po kliknięciu drugiego pojawi się lista stron, które sami możemy wybierac i na niej umieszczac, korzystając z opcji Ulubione/Dodaj do Ulubionych.
Hiperłącza.
W przechodzeniu pomiędzy kolejnymi stronami WWW pomagają nam odsyłacze, nazywane też hiperłączami. Wskazują one inne miejsca w Sieci. Miejsca te mogą się znajdowac na tej samej stronie, którą właśnie mamy otwartą, lub na innym komputerze znajdującym się w dowolnym punkcie na Ziemi. Odsyłacze mogą byc reprezentowane na stronach WWW przez tekst - wówczas jest on podkreślony i zaznaczony innym kolorem, lub przez jakieś inne obiekty, najczęściej elementy graficzne. Hiperłącza rozpoznajemy po tym, że kiedy wskaźnik myszy umieścimy w obszarze elementu, który je reprezentuje, u dołu na pasku stanu pojawi się informacja na temat miejsca, które wskazuje.
HTML.
Każda strona WWW to w rzeczywistości dokument HTML (HyperText Markup Language). Dokumenty te, tworzone za pomocą edytorów języka HTML, przypominają swą budową zwykłe dokumenty tekstowe. Różnią się od nich jednak występowaiem znaków specjalnych i poleceń, nazywanych znacznikami (tags), za pomocą których budowana jest struktura strony.
usługi w Internecie.
Istnieje kilka rodzajów usług internetowych. Większośc przeglądarek stron WWW pozwala na dostęp do następujących usług:
* Grupy dyskusyjne ( newsgroups) służą do wymiany wiadomości na najróżniejsze tematy. Możemy je rozpoznac po znacznikach "alt.*", "sci.*" czy "talk.*".
* IRC (Internet Relay Chat) umożliwia grupom użytkowników prowadzenie sieciowych "dyskusji".
* FTP wykorzystywany jest do kopiowania plików z serwera na komputer użytkownika (adres serwera rozpoczyna się od "ftp://").
* Telnet umożliwia zdalną pracę na innym komputerze za pośrednictwem naszego własnego PC-eta.
* World Wide Web - to najbardziej interesujący obszar Internetu. Poprzez WWW możemy uzyskac dostęp do praktycznie wszystkich innych usług internetowych ("http://*").
* Gopher służy do szybkiego wyszukiwania informacji z określonej dziedziny tematycznej (adres rozpoczyna się od "gopher://").
* Grupy dyskusyjne ( newsgroups) służą do wymiany wiadomości na najróżniejsze tematy. Możemy je rozpoznac po znacznikach "alt.*", "sci.*" czy "talk.*".
* IRC (Internet Relay Chat) umożliwia grupom użytkowników prowadzenie sieciowych "dyskusji".
* FTP wykorzystywany jest do kopiowania plików z serwera na komputer użytkownika (adres serwera rozpoczyna się od "ftp://").
* Telnet umożliwia zdalną pracę na innym komputerze za pośrednictwem naszego własnego PC-eta.
* World Wide Web - to najbardziej interesujący obszar Internetu. Poprzez WWW możemy uzyskac dostęp do praktycznie wszystkich innych usług internetowych ("http://*").
* Gopher służy do szybkiego wyszukiwania informacji z określonej dziedziny tematycznej (adres rozpoczyna się od "gopher://").
Tuesday, October 03, 2006
szukanie za pomocą Gophera.
W World Wide Web uzyskujemy dostęp do różnych usług, obsługiwanych podczas surfowania po Internecie przez używaną przez nas przeglądarkę. Jedną z nich jest tak zwany Gopher. Na serwerze Gophera informacje są zgrupowane tematycznie w formie list. Ponadto istnieją listy słów kluczowych, które pomagają w szybkim przejściu do stron z interesującymi nas informacjami.
Jeśli na przykład chcemy ściągnąc do siebie jakiś plik, którego nazwę już znamy, wystarczy, że podamy ją Gopherowi, a on wykona za nas "czarną robotę". Jeśli poszukiwanie zakończy się sukcesem, Gopher poinformuje nas, skąd możemy ściągnąc interesujący nas plik. Jeśli natomiast poszukujemy informacji na wybrany temat, podajemy mu tylko odpowiednie słowo kluczowe, a on wyszuka wszystkie strony, na których się ono znajduje.
Proces wyszukiwania może jednak czasem nieco potrwac. To, ile czasu może on zabrac, zależy w głównej mierze od wybranej przez nas opcji wyszukiwania. A pamiętajmy, że przedłużający się czas połączenia to jednocześnie wyższa opłata u operatora Internetu, a jeśli nawet nie, to już na pewno większy rachunek za telefon. Pewnym wyjściem z tej sytuacji może byc czasem wybranie odpowiedniej pory dnia, najlepiej między 22.00 a 6.00, kiedy taryfa za opłaty telefoniczne jest niższa.
Jeśli na przykład chcemy ściągnąc do siebie jakiś plik, którego nazwę już znamy, wystarczy, że podamy ją Gopherowi, a on wykona za nas "czarną robotę". Jeśli poszukiwanie zakończy się sukcesem, Gopher poinformuje nas, skąd możemy ściągnąc interesujący nas plik. Jeśli natomiast poszukujemy informacji na wybrany temat, podajemy mu tylko odpowiednie słowo kluczowe, a on wyszuka wszystkie strony, na których się ono znajduje.
Proces wyszukiwania może jednak czasem nieco potrwac. To, ile czasu może on zabrac, zależy w głównej mierze od wybranej przez nas opcji wyszukiwania. A pamiętajmy, że przedłużający się czas połączenia to jednocześnie wyższa opłata u operatora Internetu, a jeśli nawet nie, to już na pewno większy rachunek za telefon. Pewnym wyjściem z tej sytuacji może byc czasem wybranie odpowiedniej pory dnia, najlepiej między 22.00 a 6.00, kiedy taryfa za opłaty telefoniczne jest niższa.
serwer i klienci.
Klientem nazywany jest w Internecie użytkownik, względnie jego komputer. Natomiast systemy lub komputery, z których ściągamy jakiekolwiek dane, czy pliki, nazywane są serwerami. Zanim jednak znajdziemy jakiekolwiek informacje, najpierw będziemy musieli wiedziec, jak i gdzie ich szukac. Zapewne przed przystąpieniem do szukania znac będziemy jeden lub kilka adresów stron poświęconych interesującemu nas tematowi. Jednak jak znaleźc dalsze informacje?
strony WWW.
Za pośrednictwem stron WWW uzyskujemy dostęp do gigantycznej masy informacji. Możliwości projektowania wyglądu i zawartości stron są niemal nieograniczone. Możemy na nich znaleźc słowa i obrazki, które po kliknięciu powodują otwarcie nowej strony zawierającej dalsze informacje. Tak więc, jeśli na aktualnie wyświetlanej stronie nie otrzymamy wyczerpujących informacji dotyczących jakiegoś tematu - z pewnością znajdziemy je w innych miejscach w WWW. Niezależnie od tego, jaka dziedzina nas interesuje: czy to oprogramowanie, informacje, zakupy, czy też rozrywka - zawsze znajdziemy jakieś strony zawierające poszukiwane treści.
Subscribe to:
Posts (Atom)